खोप केन्द्रमा भीड- लुम्बिनी - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

खोप केन्द्रमा भीड

कान्तिपुर संवाददाता

अर्घाखाँची — सन्धिखर्क नगरपालिका–१ की सीता भुसालले जिल्ला जनस्वास्थ्य कार्यालयमा चार घण्टा लाइन लागेर कोरोनाविरुद्धको खोप लगाइन् । ‘भीडभाड पार गरेर खोप लगाएँ,’ उनले भनिन्, ‘यस्तो भीडमा धकेलाधकेल गरेर लाइनमा बस्दा कोरोना सर्‍यो कि भन्ने डर लाग्यो ।’ अहिले गाउँमा रुघाखोकी, ज्वरोका बिरामी धेरै भएको सीताले बताइन् । 

त्यस्ता बिरामीले एन्टिजेन र पीसीआर परीक्षण गर्दा धेरैको रिपोर्ट पोजिटिभ आउने गरेको छ । निषेधाज्ञा खुकुलो भएर भीडभाड, आउजाउ बढेपछि फेरि रुघाखोकी, ज्वरो, छाती दुख्नेजस्ता समस्याका बिरामी बढ्न थालेका छन् ।

खोप लगाएपछि कोरोना लागे पनि बाँचिन्छ भन्ने आशा पलाएको उनले बताइन् । सरकारले मंगलबार र बुधबार ५५ वर्षमाथिका उमेर समूहका पहिलो मात्रा लगाउन बाँकी रहेका, शिक्षक, कर्मचारी, सार्वजनिक सवारी चालक/सहचालक, खोप अनिवार्य गरेका देशमा जाने नेपालीलाई लक्षित गरी खोप लगाएको छ । गाउँका स्वास्थ्य चौकीदेखि सदरमुकामको जिल्ला जनस्वास्थ्यमा भीड खचाखच छ । भौतिक दूरी कायम गर्न भनिए पनि खोप लगाउँदा भीडभाड नै भएको शिक्षक कृष्ण क्षत्रीले बताए । ‘रुघाखोकीका धेरै बिरामी छन्, उनीहरूलाई परीक्षण गर्दा कोरोना संक्रमण देखिएको छ,’ उनले भने, ‘खोप लगाउने ठाउँमा नै अत्यधिक भीड छ । भीडमा कोरोना सर्ने डर र नलगाई फर्किऊँ भने संक्रमित भइने डर भयो ।’ भीडमा गएकाले घर फर्केपछि केही दिन होम क्वारेन्टाइनमा बस्ने बताए ।

कोरोनाविरुद्धको खोप लगाउन गएकै बेला कोरोना सर्छ कि भनेर केही एन्टिजेन परीक्षण गरेर रिपोर्ट नेगेटिभ आएपछि घर फर्किए । ‘कसैसँग नछोइकनै खोप लगाउन सम्भव छैन,’ चालक रामु विकले भने, ‘कोरोनाबाट बच्न खोप लगाउन आएको हो । यस्तो ठेलमठेलमा लाइन लाग्दा कोही संक्रमित भएको भए सर्छ कि भन्ने डर भयो ।’ उनले साढे तीन घण्टा पालो कुरेर जिल्ला जनस्वास्थ्यबाट खोप लगाएको बताए । प्रहरीले भौतिक दूरी कायम गर्न भने पनि भीड बढी भएकाले सम्भव थिएन ।

अर्घाखाँचीमा ११ हजार डोज खोप आएको स्वास्थ्य कार्यालयका खोप अधिकृत रामप्रसाद गौतमले बताए । जिल्लामा पछिल्लो समय मृत्युदर घटे पनि परीक्षण गरिएकामा संक्रमण दर घटेको छैन । पहिलाजस्तो सिकिस्त बिरामी भएर मृत्यु हुने गरेका छैनन् । संक्रमित हुने र अक्सिजन लगाएर बिरामी निको हुने गरेको अर्घाखाँची अस्पताल प्रमुख डा. कपिल गौतमले बताए । जिल्लामा हाल ३ सय १६ जना संक्रमित उपचाररत छन् । धेरैजसो होम आइसोलेसनमा छन् ।

प्रकाशित : श्रावण ७, २०७८ ०९:०३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

‘सहारा छुट्यो, जिम्मेवारी बढ्यो’

आमाबुबा बितेपछि १५ वर्षीया किशोरीलाई घर धान्ने जिम्मा
सन्जु पौडेल

लुम्बिनी — प्रतिमा मुसहर १५ वर्ष लागिन् । उनको रेखदेख गर्ने कोही छैन । उनी नै घरकी अभिभावक हुन् । साँझ–बिहान छाक जोहो, मजदुरी र घरायसी काम एक्लै गर्छिन् । यो उनको रहर नभई बाध्यता हो । चार वर्षअघि आमाले छोडिन् । गत पुसमा बाबुको मृत्यु भयो । त्यसयता तीन वर्षका कान्छा भाइ हुर्काउने र पढाउने जिम्मा आफ्नै काँधमा आएको उनले बताइन् ।

रूपन्देहीको कञ्चन गाउँपालिकास्थित मुसहर बस्तीकी प्रतिमा मुसहर काम गर्दै । तस्बिर : सन्जु/कान्तिपुर

रूपन्देहीको कञ्चन गाउँपालिका–२, विजयनगरमा प्रतिमा र उनका भाइ बस्छन् । भाइ गोविन्द ३ कक्षामा पढिरहेका छन् । प्रतिमाले विद्यालय टेकिनन् । पश्चिम नवलपरासीस्थित मामाघरमा बाल्यकाल बिताइन् । उमेर बढ्दै गएपछि आमाबुबासँगै बस्न आइन् । उनी ११ वर्षकी हुँदा आमाले छोडेर अन्यत्र गइन् ।

त्यसपछि खुट्टाका बिरामी बाबुको स्याहारसुसार, औषधि र भाइका लागि खाना जुटाउने संघर्ष सुरु भयो । घर निर्माणस्थलमा गिट्टी चाल्ने काम गर्न थालिन् । त्यसबाटै निर्वाह चलाइन् । बिरामी बाबुको गत पुसमा मृत्यु भयो । ‘बुबा छउन्जेल सहारा हुनुहुन्छ भन्ने लाग्थ्यो,’ उनले भनिन्, ‘अहिले सहारा छुट्यो, जिम्मेवारी बढ्यो ।’

गाउँमा ९ परिवार मुसहरको बसोबास छ । पालिकाले स्थानीयको खरको छानो हटाएर जस्तापाताले छाएको छ । यसपालि घर चुहिन छाड्यो । तर, स्थानीयको आँसु चुहिन छाडेको छैन । घरमा बिछ्यौना बल्लतल्ल जोहो गरेका छन् । अन्नपात सञ्चित छैन । मजदुरी पाए छाक टर्ने, नत्र भोकै सुत्नुपर्ने बाध्यता उनले सुनाइन् । प्रतिपरिवार १/२ कट्ठा ऐलानी खेतमा फलाउने अन्नले दुई महिना पनि खान पुग्दैन ।

प्रतिमासँगै तारा मुसहरको घर जोडिएको छ । ताराले ७ कक्षा उत्तीर्ण गरिन् । ‘८ कक्षामा भर्ना हुन पैसा छैन,’ उनले भनिन्, ‘विद्यालयले किताब किन्न र भर्ना हुन पैसा लिएर आउन भनेको छ । त्यसैले आमाले हुने दिन पर्खिनुभएको छ ।’ ताराको चाहना नेपाली सेनामा भर्ती हुनेछ । उनीहरू फुर्सदमा सेनामा भर्ती भएको कल्पना गर्छन् । ‘मलाई ८ कक्षा पढ्न नपाउने डर छ,’ ताराले भनिन्, ‘पैसा नभए केही नहुने रहेछ, रहर पालेर के गर्नू ?’ ताराका बाबुको मृत्यु भएको दुई वर्ष भयो । जन्डिस रोगी बाबुको मृत्युपछि ४२ वर्षीय आमा सुनकुमारीलाई चार सन्तान हुर्काउन मुस्किल परेको छ । जेठा छोरा मामाघर बस्छन् । ‘बिरामी परे पनि, नसके पनि जबरजस्ती काम गर्छु,’ उनले भनिन्, ‘गरिब हुनु पनि सजाय रहेछ ।’ निरन्तर निषेधाज्ञा लागू भएकाले कसैले काममा नबोलाएको उनले बताइन् । ‘घरमा सुको छैन,’ उनले भनिन्, ‘अन्न नभएकाले पानी पिलाएर छोराछोरीलाई केहीबेरमा भात पकाएर दिन्छु भन्दै निदाउन हाल्छु ।’

आज खाए भोलि के खाने भन्ने चिन्ता छ । बिहानै घरबाट हिँड्ने र भात खाने समय कटेपछि आएर छोराछोरीलाई बहाना बनाएर भुलाउने गरेको उनले बताइन् । हातमा चोट लागेपछि काम गर्न सक्दिनन् । ‘छोरी र मैले रोपाइँ गरेर यसपटक ७ हजार रुपैयाँ कमायौं,’ उनले भनिन्, ‘त्यो पैसा रासन खरिदमै सकियो ।’ छिमेकीसँग ऐंचोपैंचो गर्न नसकिने बस्ती भएकाले मर्का परेको उनले बताइन् । यहाँका घरैपिच्छे उस्तै समस्या रहेको सुनकुमारीले बताइन् ।

१० वर्षअघि आमाले दृष्टि गुमाएपछि कञ्चन–२ की २६ वर्षीया शोभा मुसहरको जीवनमा ठूलै परिवर्तन आयो । १३ वर्षअगाडि बुबालाई गुमाएकी थिइन् । अहिले आमा र उनीमात्र छन् । बिहान उठेर आमालाई नुहाइदिने, नित्यकर्म गराउने र खाजा पकाएर खुवाउनुपर्छ । ‘आमालाई खुवाएर काम खोज्न जान्छु,’ उनले भनिन्, ‘प्रायः काम खोज्नैपर्छ, त्यसैले खानाको ठेगान हुन्न ।’ अभावले मन लागेको खान, नयाँ कपडा लगाउन वर्षौं कुर्नुपर्ने बाध्यता उनले सुनाइन् । अहिलेसम्म विद्यालय नगएकी शोभाले पढेका मानिसले के काम गर्छन्, कस्तो जीवन जिउँछन् भन्नेसमेत नजानेको र कसैसँग सोध्ने नगरेको बताइन् ।

‘नजाने गाउँको बाटै नसोधम्जस्तो लाग्छ,’ उनले भनिन्, ‘काममा जाँदा आमाले के गर्नुभयो होला ? कसरी बस्नुभयो होला भनेर मन छट्पटिन्छ ।’ विजयनगरका २५ भन्दा बढी परिवार कसैले सहयोग गरे छाक टार्ने, नत्र भोकै सुत्ने गर्छन् । केहीका छोराछोरीले मजदुरी गर्छन् । केही सकीनसकी काम गर्छन् । उनीहरूको मुख्य काम घर निर्माण हो । त्यहाँ पनि ठेकेदारले छल्ने गरेको उनीहरूले दुखेसो पोखे ।

‘काम नगरी कसैलाई खान पुग्दैन,’ कञ्चन–२ का वडाध्यक्ष शेरबहादुर चौधरीलेले भने, ‘वडा कार्यालयले सिर्जना गरेका अवसरमा पनि उनीहरू सहभागिता जनाउन चाहँदैनन्, त्यसैले पनि समस्या जहाँको त्यहीं छ ।’ वडाले ५० भन्दा बढी घर निर्माण गरेर सकुम्बासी बस्ती बसालेको छ । ती परिवार मजदुरीमा निर्भर रहेको चौधरीले बताए ।

प्रकाशित : श्रावण ७, २०७८ ०९:०१
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×