१७ औं पल्सर स्पोर्ट्स अवार्ड आज- खेलकुद - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

१७ औं पल्सर स्पोर्ट्स अवार्ड आज

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — नेपाल खेलकुद पत्रकार मञ्चले स्थापनाको २५ औं वर्ष मनाउनेक्रममा आज मंगलबार १७ औं एनएसजेएफ पल्सर स्पोर्ट्स अवार्ड कार्यक्रम आयोजना गर्ने भएको छ । 

मञ्च २०५२ साल भदौ २५ गते स्थापना भएको हो । विश्वव्यापी फैलिएको कोरोना भाइरसको महामारीका कारण मञ्चले रजत वर्षगाँठको कार्यक्रम गर्न पाएको थिएन । कोरोना कहरकै कारण निर्धारित समयभन्दा पछाडि सार्नुपरेको स्पोर्ट्स अवार्ड आयोजना गरेर रजत वर्ष मनाउन लागेको मञ्चका अध्यक्ष दुर्गानाथ सुवेदीले बताए । खेलकुद पत्रकारितालाई व्यावसायिक र संगठित रूपमा अघि बढाउने उद्देश्यले स्थापित मञ्चले धेरै आरोह र अवरोधका बीच पत्रकारितासँगै खेलाडी र खेलकर्मीको प्राप्त उपलब्धिलाई सम्मान गर्दै आएको जनाएको छ ।

स्थापनाकालदेखि नै सुरु अवार्ड भएको २०६० सालपछि भने निरन्तर आयोजना हुँदै आएको छ । १७ औं संस्करण स्पोर्ट्स अवार्ड हुनु नेपाली खेलकुदका लागि ठूलो उपलब्धि भएको पूर्व अध्यक्ष निरञ्जन राजवंशी बताउँछन् । उनी नेतृत्व आएसँगै अवार्ड कार्यक्रमले निरन्तरता पाएको थियो । तर विनाशकारी भूकम्पका कारण वर्ष २०७२ मात्र अवार्ड भएको थिएन ।

विश्वव्यापी फैलिएको कोरोनाका कारण यस वर्ष पनि सहज ढंगले अवार्ड गर्नसक्ने अवस्था थिएन । तर घरेलु भूमिमा आयोजित नेपाली खेलाडीका लागि ठूलो खेलमहोत्सव १३ औं दक्षिण एसियाली खेलकुद (साग) मा खेलाडीले प्राप्त गरेको उपलब्धि संस्थागत गर्न पनि स्पोर्ट्स अवार्ड आयोजना गर्नुको विकल्प नरहेको अध्यक्ष सुवेदी बताउँछन् ।

मुख्य प्रायोजक हंशराज हुलासचन्द एन्ड कम्पनी र अन्य सहप्रायोजकहरूको साथले कठिन अवस्थामा पनि अवार्ड आयोजना गर्न हौसला मिलेको उनले सुनाए । सातदोबाटोस्थित अन्तर्राष्ट्रिय खेलकुद परिसरको कराते हलमा कृत्रिम स्टुडियो खडा गरेर भर्चुअल रूपमा अवार्ड हुँदै छ । त्यसको राष्ट्रिय टेलिभिजनहरू एनटीभी प्लस, जनता टेलिभिजन, इमेज च्यानल र एक्सन स्पोर्ट्स एचडीले प्रत्यक्ष प्रसारण गर्नेछन् भने मिडिया हब, एनएसजेएफको यूटुब र फेसबुक पेजसहित विभिन्न सञ्चारमाध्यमका डिजिटल माध्यमबाट अवार्ड हेर्न सकिने मञ्चले जनाएको छ ।

पल्सर स्पोर्ट्स अवार्ड विभिन्न १० विधामा प्रदान गरिनेछ । वर्ष २०७६ सालमा भएका राष्ट्रिय तथा अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगितामा खेलाडीले गरेको प्रदर्शन र प्राप्त नतिजाका आधारमा खेलाडी विभिन्न विधामा दाबेदार भएका छन् । वर्ष खेलाडी पुरुष, महिला, वर्ष प्रशिक्षक र पिपल्स च्वाइस विधाका विजेताले पल्सर मोटरसाइकल पुरस्कार प्राप्त गर्नेछन् । अन्य विधाका विजेतालाई जनही ५० हजार रुपैयाँसहित केल्मी र डिसहोमबाट आकर्षक गिफ्ट ह्याम्पर पाउने जनाइएको छ ।

प्रकाशित : पुस २८, २०७७ ०८:२५
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

एक ‘लिजेन्ड’ फुटबलरको अवसान

नेपाली फुटबलमा लोकबहादुर शाहीजत्तिको मृदुभाषी छँदै थिएन, उनमा अरुलाई प्रभावित पार्न सक्ने खुबी धेरै थियो । शाहीमा जति राम्रा गुण थिए, उत्तिकै खराब गुण पनि ।
हिमेश

काठमाडौँ — सन् १९८४ मा काठमाडौंमा भएको पहिलो दक्षिण एसियाली खेलकुदमा स्वर्ण जितेका नेपाली राष्ट्रिय फुटबल टिमका सदस्यलाई स्वर्णिम पुस्ताका खेलाडी मान्ने हो भने लोकबहादुर शाही पक्कै पनि ‘लिजेन्ड’ हुन् । नेपाली फुटबलमा गोलरक्षकका रूपमा एउटा मानक स्थापित गर्ने खेलाडी हुन् उनी ।

नेपाली राष्ट्रिय टिमका लागि गोलरक्षकको भूमिकामा राम्रैसँग खेल्ने खेलाडी धेरै कम छन्, एकै हातमा गन्न मिल्छ । त्यसमध्ये शाही पनि एक हुन् ।

उनीसँग जोडिएका अनेक कथा छन्, नेपाली फुटबलमा । ती केही राम्रा थिए, केही असाध्यै नराम्रा पनि । यिनै शाहीको आइतबार राति निधन भयो । यससँगै एउटा ‘लिजेन्ड’ को अवसान भएको छ । उनी दैलेखमा जन्मेका थिए, आफ्नो अन्तिम दिनका लागि पनि उनी दैलेख नै पुगे । यो पनि एउटा संयोग नै मान्नुपर्छ, उनले मृत्युका लागि आफ्नो जन्मभूमि नै राजे । उनको जमानामा दैलेख निकै पिछडिएको क्षेत्र थियो, सायद अहिलेसम्म यस्तै स्थिति छ ।

तर उनको जमानामा त्यो क्षेत्रबाट नेपाली फुटबलमा आएर राष्ट्रिय टिमको सदस्य बन्नु कम्तीको उपलब्धि होइन । सन् १९७९ मा आगा खाँ गोल्डकप खेलेको राष्ट्रिय टिमकै उनी एक सदस्य थिए, तर यो कुनै औपचारिक प्रतियोगिता थिएन । सन् १९८२ को एसियाली खेलकुदका लागि उनी दिल्ली त पुगे, तर खेल्न पाएनन् । यस्तोमा उनले सन् १९८४ को पहिलो दक्षिण एसियाली खेलकुदमा पहिलोपल्ट मौका पाए । माल्दिभ्सविरुद्धको खेल डेब्यु रह्यो ।

सन् १९८९ मा इस्लामाबादमा भएको चौथो दक्षिण एसियाली खेलकुद उनको अन्तिम प्रतियोगिता रह्यो । उनले यसबीच नेपालले खेलेको पहिलो विश्वकप छनोटमा पनि सहभागिता जनाए । सन् १९८५ मा विश्वकप छनोट खेलेको टिमका उनी एक सक्रिय सदस्य थिए, यसमा नेपालको प्रदर्शन राम्रै जस्तै रह्यो । लगत्तै सन् १९८७ मा नेपालले ओलम्पिक छनोट खेल्यो, जसमा नेपालको प्रदर्शन सर्वथा खराब रह्यो । शाही त्यस टिमका पनि सदस्य थिए ।

घरेलु फुटबलमा भने उनले अधिकांश समय पुलिसका लागि खेले । पछि फ्रेन्ड्स क्लबबाट पनि सहभागिता जनाए । बलले जतिबेला उचाइ लिएर आउँथ्यो, शाही गोलरक्षकका रूपमा त्यतिबेला सटिक साबित हुन्थे । खेलाडीका रूपमा उनले बिरलै मात्र कार्ड खाए । उनी सहभागी टिम घरेलु फुटबलमा अधिकांश समय उपाधिकै दाबेदार रह्यो । खेलाडी जीवन सकेयता उनी कहिल्यै नेपाली खेलकुदबाट टाढा रहेनन्, उनको बानीजस्तै थियो, केही न केही गरिरहनुपर्ने ।

नेपालमा ०४६ यता लामै समय घरेलु फुटबल निस्क्रिय रह्यो । यही बेला शाहीले कुनै न कुनै रूपमा फुटबलमा व्यस्त राख्ने काम गरे । त्यसै बेला त उनले ‘एनएसडीए’ नामको संस्था बनाए, फुटबलका केही प्रतियोगिता गरे, टिमलाई विदेशतिर खेलाउन लैजाने काम पनि गरे । नेपाली फुटबलमा निजी क्षेत्रलाई पहिलोपल्ट भित्र्याउने काम पनि उनैले गरे । पछि उनी नेपाल बक्सिङ संघका महासचिव बने अनि आइस हक्कीका संस्थापक अध्यक्ष भए ।

उनी ०५२ सालदेखि ०५९ सम्म अखिल नेपाल फुटबल संघ (एन्फा) का महासचिव बने । जतिबेला नेपाली फुटबलमा गणेश थापाको प्रशासकका रूपमा सुरुआती दिन थिए उनको । त्यो समय चर्को फुटबल विवादको समय थियो, त्यतिबेला एकपल्ट त शाहीले आफ्नो अध्यक्षतामा एन्फा गठनको घोषणासमेत गरेका थिए । तर उनले अधिकांश समय थापाकै नजिक रहेर काम गरे । केही समय थापाको चर्को विरोधी भएर पनि निस्किए ।

दुवै खेलाडी छँदा उनीहरू नजिकै रहे, साथीका रूपमा पनि । शाहीसँग निकै नजिकको सम्बन्ध राख्नेमा एक हुन्, सन्जिव मिश्र । उनको परिवारसँग मिश्रको उत्तिकै गाढा हेलमेल थियो । उनी भन्छन्, ‘नेपाली खेलकुदमा आफ्नो पूरा जीवन समर्पित गर्नेमध्ये शाही एक हुन् । उनले आफ्नो व्यक्तिगत जीवनमा अनेक उतारचढाव देखे, तर नेपाली खेलकुदसँगको नाता तोडेनन् ।’ त्यो अर्थमा मिश्र मान्छन्, नेपाली खेलकुदमा विशेषतः फुटबलले उनलाई बिर्सन सक्ने छैन ।

नेपाली फुटबलमा शाहीजत्तिको मृदुभाषी छँदै थिएन, उनमा अरूलाई प्रभावित पार्नसक्ने खुबी धेरै थियो । तर शाहीमा जति राम्रा गुण थिए, उत्तिकै खराब गुण पनि थियो । उनीमाथि निकै संगीन आरोप पनि लागेका थिए, अनेक प्रहरी ‘केस’ समेत भए । यही कारणले उनी बदनामजस्तै पनि भए । आफ्नो व्यक्तिगत बानीबेहोरा, खानपिन र केही हदसम्म संगत राम्रो गर्न सकेको भए, उनी नेपाली खेलकुदमा निकै माथि पुग्नुपर्ने व्यक्तित्व थिए ।

उनी यसैमा चुके । त्यसैले धेरै हदसम्म नेपाली फुटबलमा उनले पुर्‍याएको योगदान ओझेलमा परेको थियो, नत्र उनी नेपाली फुटबलका पक्कापक्की ‘लिजेन्ड’ नै रहे । एन्फाका पूर्व अध्यक्ष गणेश थापाले ठीकै भनेका छन्, ‘उनको योगदान सदैव स्मरण रहनेछ ।’ थापाले शाहीलाई नजिकका मित्र पनि भनेका छन् । अहिलेका एन्फा अध्यक्ष कर्माछिरिङ शेर्पाले पनि ठीकै लेखेका छन्, ‘उनी नेपाली फुटबलका एक ऐतिहासिक व्यक्तित्व हुन् । शाहीको निधनप्रति हार्द्धिक श्रद्धाञ्जली ।’

प्रकाशित : पुस २८, २०७७ ०८:२३
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×