उम्दा कविका हृदयस्पर्शी निबन्ध- कोसेली - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

उम्दा कविका हृदयस्पर्शी निबन्ध

हरि अधिकारी

समसामयिक आधुनिक नेपाली कविताको क्षेत्रमा रेशम विरही एक सशक्त नाम हो । समकालीन कवि र साहित्यको एक विद्यार्थीका रूपमा म विरहीका कविताको पक्का प्रशंसक रहँदै आएको छु । दशकौंदेखि नेपाली कविताको आराधना गर्दै आएका विरही नेपाली साहित्यको एक अथक आराधक हुन् । संवेदनशील कवि, पत्रकार र राजनीतिक कार्यकर्ताका रूपमा संघर्षको राप–तापमा खारिएका वरिष्ठ नागरिक विरहीले आफूभित्र जीवन र जगत्लाई हेर्ने अनुभव र अनुभूतिजन्य सूक्ष्म अन्तर्दृष्टिको विकास गरेका छन् । उनका साहित्यिक रचनाहरूमा तिनै अनुभव र अनुभूति एवम् त्यही सूक्ष्म अन्तर्दृष्टिको प्रतिविम्ब परेको हुन्छ ।

झट्ट हेर्दा रेशम विरही समकालीन नेपाली कविहरूको पंक्तिमा उभिएका एक जना अर्को कविजस्ता देखिन्छन् तर उनले आफ्ना कविताहरूका लागि जुन प्रकारको निजी भाषा र भंगिमाको सन्धान गर्न सफल भएका छन् त्यसले उनलाई अरू समकालीन कविहरूको लहरमा टड्कारो देखिने एक अलग र विशिष्ट व्यक्तित्व प्रदान गर्दछ । उनका कविताहरूमा पाइने जीवन र जगतप्रतिको सूक्ष्म अन्तर्दृष्टि, उनले प्रयोग गरेका नवीन विम्बविधान, प्रतीक, मिथक र आञ्चलिक रङले नै उनलाई दौंतरी कविहरूको पंक्तिमा त्यस्तो पृथक् पहिचान दिलाएका हुन् । उनका कविताहरूमा पनि चित्रण हुने त आजको मान्छे, समय र समाज नै हो तर रेशमले ती सार्वभौम विषयमाथि कलम चलाउँदा पनि हरेक शब्द र पंक्तिमा आफ्नो निजी छाप छोड्न सफल हुन्छन् । उनको वैशिष्ट्य नै यही हो र रेशम विरही हुनुको महत्त्व पनि यसैमा छ ।

लामो समयसम्म कवितालाई प्रिय विधा बनाएर साहित्य सिर्जना गरिरहेका विरहीले केही वर्षपहिले साहित्यको त्यस सर्वाधिक प्रिय विधालाई केही समयका निम्ति थाँती राखेर निबन्ध/प्रबन्ध लेखनमा आफ्नो सीप प्रयोग गर्ने जमर्को गरेका थिए । अभ्यस्त भइसकेको विधालाई छोडेर नयाँ विधामा हात हाल्दा आफूलाई राम्रोसँग अभिव्यक्त गर्न सकिन्छ वा सकिँदैन भन्ने विषयमा भने विरहीको मनमा केही संशय रहेको हुनुपर्दछ । हुन त लामो समय पत्रकारिता पेसा अपनाएका विरहीका लागि गद्य लेखन नयाँ कुरो भने थिएन । उनले अलिकति मिहिनेत गरेर आफ्ना निबन्ध/प्रबन्धलाई पत्रकारिताको लेखनका सीमाहरूबाट बाहिर निकालेर तिनलाई फराकिलो आयाम दिनु र तिनमा निजात्मक अनुभव र अनुभूतिको सुगन्ध थपिदिनु मात्र आवश्यक थियो ।

निबन्ध/प्रबन्ध विधा अपनाएपछिको कवि रेशम विरहीको पहिलो गद्यरचना ‘देब्रे आँखा’ शीर्षकको निबन्धसंग्रह थियो । धुक्चुक धुक्चुकमा पाठकहरूको हातमा पारिएको देब्रे आँखालाई साहित्यका विद्यार्थीहरू, समीक्षक तथा आमपाठकहरूले समान रूपले मन पराएर स्वागत गरेका थिए । त्यस निबन्ध संग्रहले हाम्रो समयका उम्दा कवि रेशम विरहीलाई त्यत्तिकै कुशल निबन्धकारका रूपमा नयाँ पहिचान दिलाएको थियो । यसबीच विरहीले ‘प्रेमदासको डायरी’ नामक एक उपन्यासको पनि प्रकाशन गरे । उपन्यासकार स्वयम्को राजनीतिक जीवनका कतिपय घटना समेटेर तयार गरिएको ठानिएको त्यस आख्यानले भने कवि–निबन्धकार विरहीको ख्याति र उनको अपेक्षाअनुरूप सफलता हासिल गर्न सकेको थिएन ।

अहिले मेरो हातमा विक्रमको २०७७ सालमा प्रकाशनमा आएको रेशम विरहीको नयाँ निबन्धसंग्रह ‘सत्ता र स्वप्नदोष’ छ । ‘भाव’ र ‘प्रभाव’ भन्ने दुई उपशीर्षकमा विभाजित २५ थान निबन्धहरूको यो संग्रहमा संकलित अधिकांश रचनाहरू विरहीको पहिलो निबन्धसंग्रह ‘देब्रे आँखा’ मा संकलित निबन्धहरूजस्तै आत्मकथात्मक छन् । यी निबन्धका पंक्तिहरूमा विचारधाराले मार्क्सवादी र आचरणका दृष्टिले आदर्शवादी, घुमन्ते स्वभाव भएको संवेदनशील कवि रेशम विरहीको जीवनको आरोह–अवरोहले भरिएको जीवनयात्राको विशिष्ट झलक देखिन्छ । रेशम विरहीको पूरा जीवन नै संघर्षको पर्याय भएर बितेको छ । उनले राजनीतिक दीक्षा लिएको कम्युनिस्ट पार्टीको इतिहास त्यति सुखद छैन । नेपाली कम्युनिस्ट नेता कार्यकर्ताहरूको इतिहास पार्टीको स्थापनाकालदेखि नै अन्योल, अनिश्चय, द्विविधा, परस्पर अविश्वास, आरोप–प्रत्यारोप, घात–प्रतिघातले भरिएको छ । नेपाली कम्युनिस्टहरू त्यस्तो विक्षुव्धकारी अनुभवबाट गुज्रिएर सकी नसकी धिच्चिँदै अगाडि बढ्दै आएकाले त्यो अत्यन्त पीडादायक प्रक्रियाको दंशबाट एउटा कम्युनिस्ट कार्यकर्ताका रूपमा कवि–निबन्धकार विरही पनि गुज्रेर आएका छन् । नेपाली कम्युनिस्ट आन्दोलनका ती तमाम अशोभनीय घटना–परिघटनाहरूको साक्षी र भोक्ता दुवै हुन् रेशम विरही । त्यसैले ‘सत्ता र स्वप्नदोष’ का अधिकांश निबन्धमा विरहीले आफ्ना ती प्रिय–अप्रिय अनुभव र अनुभूतिहरू पाठकहरूसँग साझा गर्ने जमर्को गरेका छन् ।

संवेदनशील कवि विरहीमा जीवन र जगतलाई हेर्ने एउटा उदात्त दृष्टिकोण छ । उनी हरेक विषयलाई सकारात्मक रूपले हेर्छन् । उनी सरल हृदयी भएकाले उनले धेरै प्रसंगमा आफू ठगिँदा ठगिँदै पनि मनले राम्रो ठानेको बाटो छोडेका छैनन् भन्ने थाहा हुन्छ उनका कतिपय निबन्धहरू पढ्दा । विरहीसँग एउटा सर्जकको सूक्ष्म अन्तर्दृष्टि छ । त्यसैले उनी समयका पदचापहरूलाई राम्ररी देख्न र केलाउन सक्षम देखिन्छन् । समयले नेपाली समाजमाथि पारेका प्रभावहरूको विषद् आकलन गरेका छन् उनले आफ्ना कतिपय स्थानकेन्द्रित निबन्धहरूमा । उनले आफ्नो जीवनको अधिकांश उमेर बिताएका चितवन र नेपालगन्जका पृष्ठभूमिमा लेखिएका केही निबन्धहरूमा उनको त्यो सूक्ष्म अन्तर्दृष्टिको राम्रो प्रतिविम्ब देख्न सकिन्छ । स–साना घटनालाई टिपेर तिनका आधारमा समयले मानिसहरू र तिनीहरूको संसारमा थाहै नहुनेगरी पारेका प्रभावलाई पाठकसम्म अत्यन्त प्रभावकारी ढंगमा पुर्‍याउन सक्षम देखिन्छन् रेशम विरही । विहरीले आफ्ना यी निबन्धमा सामान्यतः वर्जित मानिने गैरवैवाहिक प्रणय र अभिसारमाथि पनि कलम चलाएका छन्, त्यो पनि आफूलाई जोडेर । तर, विवादास्पद लाग्ने विषयमाथि लेखिएका ती निबन्धमा उनी कहीँकतै पनि भद्दा भएका छैनन् । उनले आफ्नो हृदयमा भएको स्त्रीजातिप्रतिको सम्मानको भावलाई कायमै राखेका छन् । प्रेमसम्बन्धमा आधारित ती निबन्धले संवेदनशील कवि र प्रेमी दुवैका रूपमा रेशम विरहीको उज्यालो छवि पाठकहरूसामु उजागर हुन्छ ।

रेशम विरहीले आफ्ना केही कामरेड, निकट मित्र र सामान्य व्यक्तिका बारेमा पनि शब्दचित्र कोरेका छन् । यस संग्रहमा ‘प्रभाव’ उपशीर्षकअन्तर्गत दिइएका यी छवटा व्यक्तिचित्रहरू संग्रहका अरू निबन्धहरूभन्दा बढी रोचक र पठनीय लागे मलाई । थोरै शब्दमा धेरै कुरा भन्न सक्ने रेशम विरहीको लेखकीय क्षमता यी व्यक्तिचित्रहरूमा राम्ररी प्रस्फुटित भएको छ भन्ने । योगी नरहरिनाथबारे लेखिएको ‘हठयोगका श्वेतशार्दूल’ निबन्धलाई नमुनाको रूपमा लिन सकिन्छ । समसामयिक नेपालको इतिहासमा योग्यता, क्षमता, दुस्साहस र हठको समुच्चय प्रतिरूप बनेका राजनीतिक जोगी नरहरिनाथका बारे यति प्रेमका साथ यति राम्रोसँग नेपाली साहित्यमा कसैले पनि अहिलेसम्म लेखेको जस्तो मलाई लागेको छैन । त्यस्तै अन्तर्राष्ट्रिय पर्यावरणवादी नेता डीबी सिंह र कामरेड रूपलाल विश्वकर्माका शब्दचित्रहरू पनि मर्मस्पर्शी लाग्छन् ।

यस निबन्धसंग्रहका केही निबन्ध पाठकीय दृष्टिकोणले कमजोर लाग्छन् । लेखकले बृहत्तर पाठकीय सरोकारसँग नजोडिने र अप्रासंगिकजस्ता लाग्ने विषयहरूको पनि उठान गरेका छन् कतिपय निवन्धहरूमा । ती रचनाहरूको आलोकमा हेर्दा लेखकका छवि त्यति उज्यालो देखिँदैन । तिनले विरहीलाई एउटा कुण्ठित र आक्रोशित व्यक्तिको रूपमा चित्रित गर्छन् । यो विषय सिद्धहस्त लेखक र प्रबुद्ध राजनीतिकर्मी रेशम विरहीको प्रतिष्ठाअनुरूप छैन । यति लेख्दालेख्दै पनि म रेशम विरहीको निबन्धसंग्रह ‘सत्ता र स्वप्नदोष’ लाई एउटा राम्रो कृतिका रूपमा लिन्छु ।

प्रकाशित : मंसिर १८, २०७८ १०:४६
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

सलाम छ चार न्यायमूर्तिहरूको साहसलाई !

देशको संविधानमाथि आइलागेको यस संकटको घडीमा पूर्वप्रधानन्यायाधीशको पदवीसँग हरदम गाँसिएर रहने कथित मर्यादाको बन्धन तोडिदिएका छन् र केपी ओलीको फासिस्ट निर्णयका विरुद्ध संघर्षमा उत्रिएका लाखौँ नेपालीहरूको आवाजमा आफ्नो आवाज मिसाएका छन् ।
हरि अधिकारी

प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीले संविधानको अक्षर र मर्म दुवैको प्रतिकूल हुने गरी भङ्ग गरिदिएको प्रतिनिधि-सभाको पुन:स्थापनाको माग गर्दै सर्वोच्च अदालतमा दायर भई हाल पक्ष-विपक्षमा बहस-पैरवी हुँदै गरेको मुद्दाका सम्बन्धमा सोही उच्चतम न्यायालयका चार जना भूतपूर्व प्रधानन्यायाधीशहरू: मीनबहादुर रायमाझी, अनूपराज शर्मा, कल्याण श्रेष्ठ र सुशीला कार्कीले एउटा संयुक्त विज्ञप्तिमार्फत सार्वजनिक गरेको राय-मसविराले राजधानीको राजनीतिक र न्यायिक वृत्तमा हलचल पैदा गरेको छ ।

न्यायपालिकाको सर्वोच्च निकायको नेतृत्व गरिसकेका ती चार जना महानुभावहरूले अदालतमा विचाराधीन रहेको मुद्दाका बारेमा दिएको किटानी फैसला जस्तो लाग्ने त्यो राय-मसबिराको सामान्यतया स्वागत हुने कुनै सम्भावना थिएन, बरू कडा निन्दा हुन सक्दथ्यो । आखिर भयो पनि त्यस्तै ।

अदालत र त्यहाँबाट हुने निर्णयहरूलाई कुनै पनि प्रकारका प्रश्नहरूको परिधिभन्दा माथि राख्नु पर्दछ भन्ने रूढ परम्परागत सोच राख्ने एकथरीलाई वरिष्ठ न्यायमूर्तिहरूको त्यो वक्तव्य कुनै शक्तिशाली बम जस्तै भयानक लागेको छ भन्ने कुरा त्यसको विरोधमा देखापरेका वक्तव्यहरूको ताँतीबाट भलिभाँती बुझ्न सकिन्छ । प्रधानमन्त्री केपी ओलीले चालेको गैरसंवैधानिक कदमका विरुद्ध कडा टिप्पणी गरिएको वक्तव्यका सन्दर्भमा प्रम स्वयम् र उनका कट्टर समर्थकहरू ती वक्तव्यबाज कानुनविद्हरूसँग रिसले चूर हुनु स्वाभाविक नै थियो ।

त्यसैले न्यायपालिकाका सम्बन्धमा परम्परागत सोच राख्नेहरू र ओली एण्ड कम्पनी, दुवैथरीले एकमुख लागेर चार न्यायमूर्तिहरूको त्यो वक्तव्यको निन्दा र भर्त्सना गरेका छन् । उनीहरूले त्यसलाई 'न्यायालयमा विचाराधीन मुद्दालाई प्रभावित पार्ने उद्देश्यले दिन खोजिएको अनुचित दबाब' भनेका छन् । त्यस वक्तव्यको विरोधमा उत्रिएका केहीले वक्तव्य जारी गर्ने ती चार वरिष्ठ न्यायपालकहरूलाई अदालतको मानहानी गरेकोमा हदैसम्म दण्डित गर्नु पर्दछ भन्ने माग पनि गरेका छन् ।

चार पूर्वप्रधानन्यायाधीशहरूको त्यो वक्तव्यलाई परम्परागत दृष्टिले हेर्ने हो भने शायदै उचित ठहर्‍याउँन सकिएला । न्यायपालिकालाई नेपाली समाजले दिंदै आएको उच्च र पवित्र स्थान, अदालतमा विचाराधीन मुद्दामाथि प्रभाव पार्नेगरी अदालत बाहिर बोल्नु नहुने भन्ने समाजमा प्रचलित मान्यता, अदालतसँग भएको अदालतको अवहेलनाविरुद्धको दण्ड विधान र अहिले वक्तव्य जारी गर्नेहरूको वैयक्तिक मर्यादाका दृष्टिले हेर्दा पनि देशको न्यायप्रणालीलाई हाँकिसकेकाहरूले सर्वोच्च अदालतमा चलिरहेको मुद्दाका विषयमा अदालत परिसरभन्दा बाहिर खुल्लमखुल्ला राय बझाएको यो घटना अनौठो मात्र होइन, अशोभनीय जस्तो पनि देखिन्छ । अधिकांश मानिसहरू आफ्नो वैयक्तिक सुख-सुविधा, निजी मान-सम्मान, सन्तुष्टि र सुरक्षा, आफ्नै पेशाका स्थापित मूल्य र मान्यता जस्ता कुराहरूकै परिधिमा बाँधिएर संकुचनमा बाँचिरहने नेपाली संस्कारको दर्पणमा भने ती चार सेवानिवृत्त न्यायमूर्तिहरूको यो कदमलाई ऎतिहासिक र क्रान्तिकारी पनि मान्नु पर्दछ ।

आज हाम्रो देश गम्भीर राजनीतिक संकटको भुमरीमा पर्न पर्न आँटेको अवस्थामा पुगेको छ । कार्यपालिका प्रमुखले संविधानको आडमा सोही संविधानको अपव्याख्या गर्दै लोकतान्त्रिक राज्य-व्यवस्थाका अरू दुई प्रमुख स्तम्भ: व्यवस्थापिका र न्यायपालिकालाई फाजिलमा पार्ने र एक प्रकारको निशस्त्र विद्रोह (सफ्ट कू) गरी राज्यमाथि पूर्ण कब्जा जमाउने प्रयत्न गरिरहेका छन् । प्रधानमन्त्री केपी ओलीले यस प्रकारको सफ्ट कूको अभ्यास २०७४ साल फागुनमा संसदमा सुविधाजनक बहुमतप्राप्त दल नेकपाको संसदीय दलको नेताका रूपमा प्रधानमन्त्री बनेदेखि नै गर्न थालेका हुन् ।

उनीहरूले हामीहरूलाई सिकाएका छन् : अदालत कुनै दैवी संस्था होइन, त्यहाँ न्याय सम्पादन गर्न भनी बसेका मानिसहरू देउता होइनन् र तिनीहरूले गर्ने फैसला पनि देववाणी जस्तै प्रश्नातीत हुन सक्दैन । केपी ओलीले शासन गरिरहेको यस घोर कलियुगमा त न्यायाधीशमाथि पनि आँखा चिम्लिएर विश्वास गर्न सकिँदैन ।

सबैभन्दा पहिले त यिनले सर्वोच्चदेखि देशभरका अदालतहरूमा पाएसम्म आफ्नो पार्टीको आफ्नो गुटका कार्यकर्ता, नपाएका खण्डमा पैसा खान र खुवाउन सक्नेहरूलाई न्यायाधीशको पदमा नियुक्ति दिलाएर गार्‍हो साँघुरो पर्दा सरकारको मद्दत गर्ने एउटा वफादार जमात नै खडा गरे न्यायपालिकामा । त्यस्तै किसिमले आफ्नो बगलीका मानिसहरूलाई अख्तियार दुरुपयोग अनुसन्धान आयोगमा नियुक्त गरेर प्रम ओलीले त्यो महत्वपूर्ण आयोगलाई आफ्नो निजी हितको गोठालो संस्थामा परिणत गरिदिएका छन् ।

बिस्तारै बिस्तारै राज्यसंस्थामाथि आफ्नो निजी पकड मजबूत पार्न नेपाल सरकारको केन्द्रीय सचिवालयका अरू मन्त्रालय र विभागहरूलाई कमजोर पार्दै प्रधानमन्त्री कार्यालयलाई सर्वशक्तिशाली बनाए ओलीले । त्यहाँबाट सल्लाहकार र निजी सचिवहरूको निगरानीमा प्रत्यक्ष प्रशासन सञ्चालन गर्ने, राज्यका औपचारिक संस्थाहरूको काम कारबाहीलाई प्रभावित पार्न बिचौलियाहरूको ब्रिगेड नै खडा गर्ने, ती बिचौलिया र आफ्नो गुटका कर्मचारीहरूमार्फत राज्यका स्रोत र साधनहरूमाथि कब्जा जमाउने र राज्यअन्तर्गतका लाभका पदहरू आफ्ना निकटस्थहरूलाई मात्र सुम्पिने रणनीति बनाएर अघि बढेका थिए प्रधानमन्त्री ओली ।

उनको यो 'ग्र्याण्ड डिजाइन' त्यतिबेला समस्याग्रस्त भयो जब यिनको पार्टीका सह-अध्यक्ष र नेपाल कम्युनिस्ट पार्टी (नेकपा) को एकीकरण हुनुभन्दा अघिको नेकपा माओवादी केन्द्रका प्रमुख पुष्पकमल दाहाल राज्यरूपी केकबाट आफूले पाउनुपर्ने जत्रो टुक्रो नपाएको गुनासो गर्दै बाउँठिन थाले । दाहालको यो असन्तुष्टिको अग्निकुण्डमा पूर्वएमालेकै अन्य नेताहरू माधवकुमार नेपाल, वामदेव गौतम र झलनाथ आदिले घिउचरु हालेर त्यसलाई दन्काउन थालेपछि प्रम ओलीको कुर्सी हल्लिन थाल्यो । अनि उनले देखाए आफ्नो सक्कली फासिस्ट अनुहार ।

त्यतिबेलासम्म नेकपाको दोस्रो नम्बरको अध्यक्ष बनेका पुष्पकमल दाहाल प्रचण्डको नेतृत्वमा एकगठ भएका नेकपाका अधिकांश ठूला नेताहरूले ओलीलाई प्रधानमन्त्री र पार्टी अध्यक्षमध्ये एक पद छोड्न दबाब दिन थालेपछि ओलीले धेरै दिनसम्म त्यो दवाब धान्न सकेनन् । उनको पक्षमा नेपालका लागि चिनिया राजदूत होउ यान्छीले लबिइङ गरेपनि पार्टीभित्रको असन्तुष्टि ओलीद्वारा कुनै प्रकारको त्याग नगरी साम्य नहुने अवस्थामा पुग्यो । अनि त्यही बिन्दुमा आएर केपी ओलीले उठाए शत: प्रतिशत गैरसंवैधानिक राजनीतिक कदम । उनले सत्ता सम्हालेका बेलादेखि नै डिजाइन गर्दै आएको संवैधानिक सत्ताकब्जा (सफ्ट कू) लाई बल प्रदान गर्ने खालको तर पार्टी सञ्चालन विधि, संसदीय परम्परा र प्रचलित संविधानका प्रावधानहरूका दृष्टिले गलत उनले चालेको त्यो कदमको नेपाली समाजको ८० प्रतिशतभन्दा बढी हिस्साबाट तीव्र विरोध भएको छ ।

प्रधानमन्त्री केपी ओलीले चालेको गैरसंवैधानिक कदमको कानुनी र राजनीतिक दुष्प्रभावको गहन विश्लेषण गर्दै त्यसका विरुद्ध वक्तव्य जारी गर्ने सर्वोच्च अदालतका चार पूर्व न्यायाधीशहरूको साहसलाई सलाम छ । उनीहरूले देशको संविधानमाथि आइलागेको यस संकटको घडीमा पूर्वप्रधानन्यायाधीशको पदवीसँग हरदम गाँसिएर रहने कथित मर्यादाको बन्धन तोडिदिएका छन् र केपी ओलीको फासिस्ट निर्णयका विरुद्ध संघर्षमा उत्रिएका लाखौँ नेपालीहरूको आवाजमा आफ्नो आवाज मिसाएका छन् । उनीहरूले हामीहरूलाई सिकाएका छन् : अदालत कुनै दैवी संस्था होइन, त्यहाँ न्याय सम्पादन गर्न भनी बसेका मानिसहरू देउता होइनन् र तिनीहरूले गर्ने फैसला पनि देववाणी जस्तै प्रश्नातीत हुन सक्दैन । केपी ओलीले शासन गरिरहेको यस घोर कलियुगमा त न्यायाधीशमाथि पनि आँखा चिम्लिएर विश्वास गर्न सकिँदैन ।

कम्युनिस्ट कार्यकर्ताबाट नव-फासिस्ट तानाशाह बन्ने सपना देखिरहेका केपी ओलीले देशमा गम्भीर संवैधानिक संकटलाई निम्तो दिएका छन् । उनले गैरसंवैधानिक तवरले गरेको प्रतिनिधि-सभा भङ्ग गर्ने निर्णयविरुद्ध परेका मुद्दाहरूमा सर्वोच्च अदालतले उनकै पक्षमा फैसला गरिदियो भने वर्तमान राज्यपद्धतिको जग नै भताभुङ्ग हुनेछ । त्यतिबेला नेपाली जनता सम्पूर्ण ओलीले नेतृत्व गरेको संविधानको हत्यारा समूह र त्यसको विरोधी समूह गरी दुई विपरीत ध्रुवमा एकट्ठा हुने छन् । त्यो यस्तो जोखिमको समय र स्थिति हुनेछ, थोरै तल-बितल पर्दा पनि पूरै देशको अस्तित्वमाथि खतरा आइलाग्नेछ ।

सर्वोच्च अदालतका चार पूर्वप्रधानन्यायाधीशहरू त्यही भीषण खतरातर्फ अहिलेका प्रधान्यायाधीश चोलेन्द्र शमशेर राणाजीको ध्यान खिँच्न सारा अबगालहरू सहन तयार भएर सार्वजनिक भएका हुन् । सम्बन्धित सबैलाई यसको चेतना होस् ।

प्रकाशित : पुस २५, २०७७ १४:४७
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
x
×