नबोलाइएको भेला, मृगस्थलीमा- कोसेली - कान्तिपुर समाचार

नबोलाइएको भेला, मृगस्थलीमा

हनुमान बाहेक तीनै जनामा हिजोदेखि कोरोना देखिएछ । त्यति लामो बाटो मास्क विनै हिंडाएपछि के हुन्छ ?
शरच्चन्द्र वस्ती

आहा ! क्या दिनुभएछ आज । व्यंग्य भन्या त यस्तो पो हुनुपर्छ । तात्तातो जेरी खाएजस्तो !’

शान्तिमणि मलाई देखेर गद्गद भएका थिए । त्यस दिन मेरो व्यंग्यलेख छापिएको अखबार उनको हातमा थियो । जोशिलो नमस्कारसँगै आग्रह गरे, ‘आज त साँच्चै जेरी खानैपर्छ ।’

शनिवारको दिन थियो । म डाक्टर कृतान्तसँग मर्निङ वाकमा मृगस्थली पुगेको थिएँ । घाम झुल्कँदै थियो । शान्तिमणिको आग्रह यति स्नेहिल थियो, मैले नाइँ भन्नै सकिनँ । मुस्कुराएँ मात्र ।

हामी एकछिन सँगै घुम्यौं । उनले लेखको प्रशंसा गरिरहे । केही वेर पछि चिन्ता जाहेर गरे, ‘नेताहरूलाई पूरै नांगेझार पार्नुभाको छ । योभन्दा बढी के लेख्नु ? तर के गर्ने, जति लेखे पनि सुध्रिने होइनन् ।’ मैले भनें, ‘उहाँहरू पढाइलेखाइ भन्दा माथि उठिसक्नुभाको छ । यस्ता तुच्छ कामबाट टाढै बस्नुहुन्छ । तपाईं चिन्ता नलिनोस् । म लेख्छु, तपाईं पढ्नुहुन्छ । भैगो नि ।’

त्यतिन्जेल घाम अलिक माथि आइसकेको थियो । ‘अब त शीत पनि सुक्यो । चउरमा बसौं,’ डाक्टरले भने । हामी बस्तै मात्र थियौं, भ्रान्तिमणि कराउँदै आइपुग्यो, ‘क्या हो पासा, के लेखेको त्यस्तो ? लेख्न पाएँ भन्दैमा जे पनि लेख्ने ? अब तिम्रो लेख कसैले पढ्दैन । के बुझ्यौ ?’

‘तिमीले पढिहालेछौ । मलाई पुगिहाल्यो नि,’ म मुस्कुराएँ । ऊ चिढियो, ‘होइन, मैले तिम्रो के बिगार्‍या छु र अरू कोही नपाएर मलाई नै छेड हान्नुपर्‍यो ?’

म जिल्ल परें, ‘तिमीलाई के छेड हानें र मैले ?’

‘कुखुराचोर भन्या के त ?’

‘त्यो तिमीलाई भन्या हो र पासा ? अरूलाई नै भन्या नि ।’

‘मलाई बेकूफ नबनाऊ न । मेरो टोलमा कसलाई कुखुराचोर भन्छन्, मलाई थाहा छैन र ?’

हामी जोडले हाँस्यौं । यतिन्जेल अरू १०–१२ जना भेला भइसकेका थिए । अरू दिन मर्निङ वाक सकेर सोझै घर फर्के पनि शनिवार एक–डेढ घण्टा हामी चउरमा बसेर गफिन्थ्यौं, चियाको चुस्की लिंदै ।

त्यस दिन शान्तिमणिलाई के घत परेको रहेछ कुन्नि, जेरी मात्र मगाएनन्, अखबार खोलेर मेरो व्यंग्यलेख वाचन पनि गरे । सुनुन्जेल सबै एकाग्र थिए । त्यसपछि पनि एकछिन मौन कायम रह्यो । दुई जनाले ‘आहा !’ भनेर प्रशंसा गरे । भ्रान्तिमणिले पुनः आफ्नो राग अलाप्यो, ‘अरू त ठीक छ, त्यो कुखुराचोर भनेको चाहिं मिलेन ।’ के मिलेन, पत्तो नपाएर अरू अलमल्ल परे ।

रघुनाथ, भोला, पासाङ, रुक्मिणी र विनयले क्रमशः टिप्पणी गरे :

‘लेख छोटो भयो, पढ्दापढ्दै सकिन्छ ।’

‘अन्त्य अझ धारिलो बनाउनुपर्थ्यो ।’

‘आम जनजीवनको पीरमर्का समेटिएन ।’

‘कता कता पुरुष मानसिकताको गन्ध आउँछ ।’

‘कस्तो व्यंग्य हो यो ? मलाई एकचोटि पनि हाँस उठेन ।’

भर्खरै वनकालीको स्कूलमा नेपाली पढाउन थालेको चन्द्रेशले भन्यो, ‘मलाई त भाषा, शैली, विषयवस्तु र प्रस्तुति पनि असाध्यै मन पर्‍यो ।’

झुस्स दारी पालेका, माकलटोपी मुनि गोलो चश्मा भिरेका प्राडा भुजंगपाणिलाई खपिनसक्नु भएछ । उनले चन्द्रेशलाई टिप्पा ख्वाए, ‘के ज्ञान छ तपाईंलाई साहित्यका बारेमा ? यस्तो पनि साहित्य हुन्छ ? रस खोइ ? भाव खोइ ? अलंकार खोइ ? कलात्मकता खोइ ? शब्दको गहनता खोइ ? यसको उद्देश्य के ? प्रयोजन के ? समाजलाई सन्देश के ? यसमा न भरतमुनिको रस सिद्धान्त र आनन्दवर्धनको ध्वनि सिद्धान्तले काम गरेको छ, न त प्लेटोको अनुकरण सिद्धान्त अथवा अरस्तूको विरेचन सिद्धान्तकै प्रयोग भएको छ । कुन्तकको वक्रोक्ति सिद्धान्त र भामहको अलंकार सिद्धान्तले यसलाई स्वीकार गर्दैन । क्रोचेको अभिव्यञ्जनावाद अथवा डेरिडाको विनिर्माणवादसँग पनि यसको कुनै सम्बन्ध देखिंदैन । यसबाट रसनिष्पत्ति कसरी गर्ने ? यसलाई कुन सिद्धान्तका आधारमा राम्रो भन्ने ? व्यंग्य भन्ने कि हास्य भन्ने ? व्यंग्य भए हास्य खोइ ? हास्य भए व्यंग्य खोइ ? दुवै भए किन दुवै हुनुपरेको ?’

उनको वमन–विद्वत्ता थाम्न नसकेर सबै जना आकाशतिर हेर्न थालेका थिए । चन्द्रेशले भर्खरै खाएको जेरी समेत चिया हुलुक्क गर्‍यो र लल्याकलुलुक भएर एकातिर ढल्यो । प्राडा भुजंगपाणि ऊतिर पुलुक्क हेरेर गर्वसाथ जुरुक्क उठे र ‘शम्भो... हर’ भन्दै बाटो लागे । अनुहारमा पानी छम्केपछि, एक छिनपछि चन्द्रेशले आँखा खोल्यो ।

‘काम कुरो एकातिर, कुम्लो बोकी ठिमीतिर’ प्राडा भुजंगपाणिबारे कसैले टिप्पणी गर्‍यो । डाक्टर कृतान्तले मुख खोले, ‘गुरुबा त ठिमी जान्छु भनेरै ठिमीतिर लागेका हुन् । हामीकहाँ त एकातिर हिंडेको मान्छे अर्कातिर पुग्छ र पो आपत । सबैलाई अल्जाइमर भएजस्तो !’

डाक्टरको कुराले सबैलाई गम्भीर बनायो । ‘त्यो स्मृति–विभ्रम हो । यस्तो वेला मान्छेको दिमागले काम गर्दैन । अहिले नेताहरूलाई लागेको रोग नै यही हो । सम्मोहात् स्मृतिविभ्रमः,’ कालो–दारीवाल जोगीले शास्त्र–प्रमाण प्रस्तुत गरे । ‘त्यही भएर होला, यस्तो गाईजात्रा भएको,’ पत्रकार हरिबाबु बोल्यो, ‘के हुन लाग्या हो, हामीले बुझ्नै छोडिसक्यौं ।’

‘के भयो हौ त्यस्तो ? भन न,’ कसैले उक्सायो ।

‘के भन्नु अब ?’ हरिबाबुले सुनायो, ‘कोरोनाले मान्छे सोत्तर हुने भए, अस्पताल जान्छु भनेर हिंडेको मन्त्री भ्यूटावरको निरीक्षण गर्न पुग्यो । अविश्वासको प्रस्तावमा सही गर्न गएका विधायक मन्त्रीको शपथ ग्रहण गरेर आए ।’

‘अल्जाइमर भएरै त होला नि,’ अर्को पत्रकार गिरिबाबु चूप लाग्न सकेन, ‘आफ्नो अध्यक्षलाई भेट्न हिंडेका नेताहरू विपक्षीकहाँ पुग्छन् र तपाईं नै हाम्रो नेता हो, लौ न हाम्रो सरकार गिराइदिनुपर्‍यो भनेर भजन–कीर्तन गर्न थाल्छन् । विपक्षको नेता चाहिं तिनीहरूको सरकार गिर्ला कि भन्ने चिन्ताले रातभरि निदाउँदैन ।’

कालो–दारीवाल जोगी मुस्कुराए, ‘ठीक भन्नुभो । त्यही भएर त, यो देशबाट धर्म सिध्याउँछु भनेर हिंडेको एउटा नेता आजभोलि रामनामी ओढेर राम मन्दिरको पुजारी भएको छ । ईश्वरको नाम लिए जिभ्रो काटेर फ्यालिदिन्छु भनी हिंड्ने अर्को नेता रामनाम जप्न थालेको छ । यो अल्जाइमर पनि काइदाकै रोग रहेछ...’

सेतो–दारीवाल जोगीले उसलाई रोके, ‘तर अहिले त अर्कै समस्या खडा भएको छ ।’

‘के बाबा ?’ सबै जना उनको मुखमा हेर्न थाले । ‘अस्ति यहाँबाट त्यत्रो धूमधामसँग राम–सीता, लक्ष्मण, हनुमान सबैलाई माडी लगेको, हनुमान बाहेक तीनै जनामा हिजो बेलुकादेखि कोरोना देखिएछ । त्यस्तो भीडभाडमा त्यति लामो बाटो मास्क विनै हिंडाएपछि के हुन्छ ? उनीहरूको पुरानो फेमिली डाक्टर सुषेणलाई श्रीलंकामा फोन गरेर सोध्दा एउटा हिमाली जडीबुटीको नाम लिएछ र हनुमान राति नै हिमालतर्फ उडेछन् । अलिअलि अल्जाइमरले त उनलाई पनि छोएकै थियो, हिमालको सट्टा डोल्पाको डाँडामा झरेछन् र टर्च बालेर जडीबुटी खोज्न थालेछन् । डोल्पालीहरूले यार्चागुम्बा चोर्न आएको भनेर लखेटेछन् र हनुमान ठाडो पुच्छर लगाएर रित्तो हात फर्केछन् । अलिक तलसम्म त ह्याङ ग्लाइडरबाट आकाशमा पनि पीछा गर्दैथिए अरे । अहिले चारै जना क्वारेन्टाइनमा छन् ।’

‘जय श्रीराम !’ सेतो–दारीवालले आकाशतिर फर्केर हात जोड्यो । ‘यसबारे तपाईंले लेख्नुपर्छ,’ शान्तिमणिले मलाई सम्बोधन गरे ।

‘हुँदैन,’ म बोल्नु अघि नै डाक्टर कृतान्त बोले, ‘यो कोरोनाको केस हो । यसको केस–स्टडी हामीले गर्ने हो ।’

‘म के गर्नु त ?’

‘तपाईं त्यतिन्जेल आराम गर्नोस् । नत्र तपाईंलाई पनि अल्जाइमरले छोला,’ डाक्टर हाँसे ।

एकातिर कोरोनाको त्रास, अर्कातिर अल्जाइमरको डर । अब डाक्टरका कुरा कसरी नमान्नु ? मैले भनें, ‘हुन्छ नि त । म केही दिन थकाइ मार्छु ।’

‘साँच्चै कि ठट्टा गरेको ?’ उनले पत्याएनन् ।

‘कस्तो नपत्याएको ?’ मैले भनें, ‘बोलिसकें त, म अब केही दिन थकाइ मार्छु भनेर ।’

उनले नपत्याए पनि तपाईं चाहिं पत्याउनोस् है !

प्रकाशित : वैशाख ११, २०७८ १०:४८
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

मन्त्रीको विदेश भ्रमण : उनकै मुखबाट

हामी प्रत्यक्ष वैदेशिक लगानीमा गुन्द्रुक उद्योग स्थापना गर्दैछौं । अब देशमा एक त्यान्द्रो साग पनि खेर जानेछैन ।
शरच्चन्द्र वस्ती

त्यस दिन प्रधानमन्त्रीले फोन गर्दा म कुखुरालाई चारो हाल्दैथिएँ । ‘तुरुन्त आइहाल’ भनेपछि हतारहतार एउटा कुखुरो झोलामा हालें र लगाएको ट्राउजर, टीशर्ट पनि नफेरी रात्रिबस चढेर भोलिपल्ट बिहानै उहाँको निवासमा पुगें । भन्नुभयो, ‘मन्त्रिपरिषद पुनर्गठन हुँदैछ, तिमीलाई उद्योगमन्त्री बनाइदिएको छु । दश बजे शपथ ग्रहण छ, वेलैमा हाजिर हुनू ।’

मन्त्री त हुने भएँ । तर दौरा–सुरुवाल थिएन, कसरी शपथ ग्रहण गर्नु ? अनि पुगें सालोको डेरामा । ऊ एउटा राम्रै होटलमा वेटर थियो । उसको ड्रेस नै दौरा–सुरुवाल थियो । ड्रेस लगाएर काममा जान ठिक्क परेको रहेछ । मैले आफ्नो समस्या बताएँ र उसको दौरा–सुरुवाल मागें । बिचरासँग जगेडा दौरा–सुरुवाल रहेनछ । दौरा–सुरुवालको अभावले भिनाजुको मन्त्री पद नै धरापमा पर्ने बुझेपछि उसले त्यस दिन विदा लियो र आफ्नो दौरा–सुरुवाल फुकालेर मलाई दियो । मैले त्यही लगाएर ठाँटसँग शपथ ग्रहण गरें ।

झोलामा हालेको कुखुरो के गरिस् भनेर सोध्नुहोला । मलाई थाहा थियो, तपाईं यस्तै झिनामसिना कुरामा अल्झिनुहुन्छ । मान्छे मन्त्री भैसक्यो, तपाईंलाई भने कुखुराको चिन्ता ! तैपनि सोधिहाल्नुभो, भनिदिन्छु । कुखुरा भएको झोला मैले प्रधानमन्त्रीलाई टक्र्याएँ । कृष्णलाई भेट्न जाँदा सुदामाले कनिका लगेका थिए, म खाली हात कसरी जान सक्थें ? आफूसँग जे छ, त्यही लिएर गएँ । सुदामालाई जस्तै मलाई पनि केही त होला भन्ने आस थियो नि ! हामी पनि केटाकेटीदेखिकै मिल्ने साथी थियौं । मैले ल्याएको कुखुरो उहाँलाई सानैदेखि मन पर्थ्यो । त्यसवेला कुखुराधनीले थाहा नपाउने गरी लुकाएर ल्याउँथें र जंगलमा पोलपाल गरेर खान्थ्यौं । उहाँ भूमिगत हुँदा भूमिगत रूपमै कुखुरा पुर्‍याउँथें । उहाँ खुला राजनीतिमा आएपछि मैले पनि खुला रूपमै कुखुरा पाल्न थालेको थिएँ । राष्ट्रिय कुखुरापालक संघको संस्थापक अध्यक्ष थिएँ, जसमा गाउँका समग्र सातवटै कुखुरापालकहरू आबद्ध थिए । सातै जनाले राष्ट्रिय पत्रिकामा संयुक्त विज्ञापन छपाएर मलाई बधाई दिएका थिए । मन्त्री भएपछि एक हप्ता माला र खादामै बित्यो । अर्को हप्ता सचिव एउटा फाइल बोकेर आइपुगे । ‘के ल्याउनुभो ?’ मैले सोधें । ‘लेसोथोबाट एउटा सेमिनारको निम्ता आएको छ’ उनले भने । ‘कुन जिल्लामा पर्छ यो ?’ मैले फेरि प्रश्न गरें । उनले बताए, ‘स्वदेश होइन, विदेश हो । अफ्रिकामा पर्छ ।’ विदेश भनेपछि मन त्यसै त्यसै दंग भयो । अनि दमदार आवाजमा भनें, ‘ठीक छ । गइदिउँला । कहिले जानुपर्ने हो ?’

सचिव अनकनाए । भने, ‘सहसचिव स्तरको सेमिनार हो...’कर्मचारीले थाङ्नामा सुताउँछन् भन्ने मलाई थाहा थियो । सतर्क भएँ र स्वर बढाएर सोधें, ‘सेमिनारको उद्घाटन कसले गर्छ ?’

‘अन्तर्राष्ट्रिय सेमिनार हो,’ फाइल पल्टाउँदै उनले भने, ‘उद्घाटन त्यहींको मन्त्रीले गर्ने रहेछ ।’

‘तपाईंहरूको यस्तै बुद्धिले देश पिछडिएको हो । मन्त्री आउने ठाउँमा कर्मचारी गएर हुन्छ ?’ मैले कडा स्वरमा आदेश दिएँ, ‘अरू कुरा छोड्नोस्, म जाने तयारी गर्नोस् ।’

सचिव लुत्रुक्क परे । मलाई थाहा थियो, कर्मचारीलाई यसैगरी लुत्रुक्क पार्नुपर्छ । नत्र क्रान्तिको उपलब्धि खतरामा पर्छ । उनले सोधे, ‘कति जनाको टोली बनाउनुपर्ला ?’

‘म भैहालें । श्रीमती जिल्लामै छिन् । कुखुरा उद्योग उनकै जिम्मामा छ । उनको ठाउँमा साली जान्छिन् । मेरो सल्लाहकार एक जना, अनि पीए । जम्मा चार जना ।’

‘एक जना उपसचिव पनि राख्नुपर्ला कि ?’ उनले सुझाव दिए । फेरि कर्मचारी घुसाउने षडयन्त्र ? मेरो कन्पारो तात्यो । भनें, ‘यो उच्चस्तरीय राजनीतिक भ्रमण हो । यसमा कर्मचारीको के काम ? जाँदा विदाइ गर्न र फर्कंदा स्वागत गर्न तपाईंहरू एयरपोर्टमा आइहाल्नुहुन्छ । हवाइजहाज चढेपछि उता पुर्‍याइहाल्छ । त्यहाँको व्यवस्था गर्न सम्बन्धित दूतावासलाई भन्नोस् ।’

‘सेमिनारमा प्रस्तुत गर्ने कार्यपत्र सहसचिवज्यूले तयार पारिसक्नुभएको छ । त्यो आजै हजूरलाई टक्र्याउँला,’ सचिवले भने । कर्मचारीको घेराबन्दीमा कुनै हालतमा पर्न हुँदैन भन्ने मैले राम्ररी बुझेको थिएँ । तिनले तयार पारेको कार्यपत्र लिएर आफ्नो स्तर घटाउने कुरै थिएन । भनें, ‘त्यसको काम छैन । म आफैं तयार गर्छु ।’

सचिवका आँखा ठूला भए । छक्क परेछन् क्यार । ‘हजूरले जस्तो मर्जी हुन्छ’ भनेर हात जोडे र लुरुक्क फर्केर गए । मेरो छाती ठूलो भयो । सल्लाहकार आफ्नै सालो थियो । होटलमा काम गरेकाले टाक्कटुक्क अंग्रेजी पनि बोल्थ्यो । अब दौरा–सुरुवाल छोडेर सूट–टाई लगाउन थालेको थियो । उसलाई भनें, ‘अर्को हप्ता विदेश जानुपर्ने भो । सेमिनारका लागि एउटा कार्यपत्र तयार गर्ने व्यवस्था गर ।’ त्यसपछि म सेमिनारको महत्त्वपूर्ण तयारीमा व्यस्त भएँ । दुई जोर सूट सिलाएँ । एक जोर ट्र्याकसूट किनें । चश्मा थोत्रिएको थियो, नयाँ बनाएँ । जुत्ता ठीकै थिए, नयाँ उतै किनेर लगाउने निर्णय गरें । एउटा राम्रो सूटकेस किनें । सालीलाई दुई जोर नयाँ लुगा हालिदिएँ । श्रीमतीलाई फोन गरेर विदेशबाट ल्याउनुपर्ने सामानको सूची बनाएँ । एक हप्ता यसैमा बित्यो ।

निश्चित दिनमा आफ्नो दलबल सहित विदेश प्रस्थान गरें । राजदूत आफ्नै पार्टीका थिए । दूतावासले राम्रै व्यवस्था गरेको रहेछ । सेमिनारको उद्घाटनमा शानसँग उपस्थित भएँ । आफ्नो परिचय दिंदै सहभागी चौबीसै जनासँग हात मिलाएँ । सेमिनारमा भाग लिन मन्त्री नै आएको भनेपछि मेरो ठूलो इज्जत भयो । सबैले ‘मिनिस्टर’ भनेर सम्बोधन गर्न थाले । खाना निकै मीठो रहेछ । आठथरी त मासु मात्रै !

भोलिपल्ट मैले कार्यपत्र पढ्ने पालो थियो । बिहान ब्रेकफास्टपछि सालोसँग मागेर हेरेको, १८ पृष्ठको रहेछ । के–के लेखेको हो, बुझे त मरिजाऊँ । ‘कसलाई लेख्न लगाएको ?’ भनेर सोधेको, लेख्ने मान्छे उसले पनि चिनेको रहेनछ । उसले आफ्नो होटलको म्यानेजरलाई भनेछ, म्यानेजरले बेलुका बेलुका जाँड खान आउने रिटायर्ड प्राध्यापकलाई भनेछ, उसले आफ्नो पुरानो विद्यार्थीलाई अह्राएछ र त्यसले कम्प्युटरमा कताकताबाट कट–पेस्ट गरेर भोलिपल्टै तयार पारिदिएको रहेछ ।

त्यत्रो कार्यपत्र पढ्न सम्भव थिएन । मैले अक्किल लगाएँ र ‘समयको कमीले पूरा कार्यपत्र पढ्न असमर्थ भएँ, त्यो तपाईंहरूलाई ईमेलबाट उपलब्ध गराउँछु’ भनेर शुरू र अन्तिमका एक–एक प्याराग्राफ पढेर काम सकें । त्यही पढ्न पनि सारै गाह्रो भयो । बीचबीचका शब्द उच्चारण गर्न नसकेर पसीना छुट्यो । धन्न, मैले कार्यपत्र सुनाउने बेलामा सात–आठ जना मात्र उपस्थित थिए । तीमध्ये पनि एउटा झुपुझुपु उँघिरहेको थियो र चार जना आपसमा गफ गरिरहेका थिए । त्यसले मलाई निकै राहत भयो ।

त्यही दिन सालाले खोजेर ल्याइदिएको एउटा यूट्युबरलाई कार्यक्रमको ब्यानरसामु उभिएर घच्चीको अन्तर्वार्ता दिएँ । सेमिनारमा नेपालको प्रस्तुति प्रभावकारी भएको र नेपालको प्रगतिबारे थाहा पाएर दुनियाँ चकित भएको बयान गरें । अन्तर्वार्तालाई सामाजिक सञ्जाल र आफ्नो पार्टीका अनलाइनहरूमा राख्न लगाएँ । साथीहरूले भाइरल बनाए । देशमा प्रधानमन्त्री पछि मेरै चर्चा हुन थाल्यो । त्यसपछि हामी शपिङतिर लाग्यौं । बजारमा खासै केही पाइँदो रहेनछ । साली निराश भई । अनि मैले फर्कने कार्यक्रम फेरबदल गरें । सीधै स्वदेश नफर्केर युरोपतिर लागें । युरोपमा सालीले धक फुकाएर शपिङ गरी । त्यहीं उसको भूतपूर्व ब्वाइफ्रेन्ड फेला पर्‍यो, जो एउटा पेट्रोल पम्पमा काम गर्दो रहेछ । एक दिन बियरले रमरम भएपछि उसले एउटा बुलन्द आइडिया निकाल्यो ।

उसले भन्यो, ‘हजूर त उद्योगमन्त्री । देशमा अब गुन्द्रुक उद्योग खोल्नुपर्‍यो । हामीकहाँ वर्षेनि लाखौं टन साग खेर गइरहेको छ । त्यसलाई जम्मा गरेर गुन्द्रुक बनाउने हो भने संसारभर गुन्द्रुकको निर्यात गर्न सकिन्छ । वर्षेनि करोडौंको आम्दानी हुन्छ ।’ ‘देशभरिबाट साग कसरी संकलन गर्ने नि ?’ मैले समस्यातिर ध्यानाकर्षण गराएँ ।

‘त्यसका लागि एउटा एप लन्च गर्नुपर्छ,’ उसले जुक्ति सिकायो । ‘लगानी कसले गर्छ ?’ मैले मूल प्रश्न उठाएँ ।

उसले भन्यो, ‘शुरूमा तीन करोड जति लाग्छ । त्यो भनेको दुई लाख युरो हो । पेट्रोल पम्पको मालिक पेट्रो मेरो साथी जस्तै छ । म उसलाई लगानी गर्न मनाउँछु । एप पनि उसैले बनाइदिन्छ ।’

मलाई तालुमा आलु फलेजस्तो लाग्यो । स्वदेश फर्केकै दिन दुइटा कुखुरा लिएर प्रधानमन्त्रीलाई भेटें र सबै कुरा बताएँ । उहाँ दंग पर्नुभयो । त्यसै दिन बेलुका टेलिभिजनबाट राष्ट्रका नाममा सम्बोधन गर्दै भन्नुभयो, ‘हाम्रो सरकार आएपछि विश्वमा देशको प्रतिष्ठा बढेको छ । लेसोथोमा उद्योगमन्त्रीले पाएको अभूतपूर्व सम्मान त्यसैको प्रमाण हो ।’ उहाँले घोषणा गर्नुभयो, ‘अब हामी प्रत्यक्ष वैदेशिक लगानीमा गुन्द्रुक उद्योग स्थापना गर्दैछौं । यो दुनियाँकै पहिलो गुन्द्रुक उद्योग हुनेछ । त्यसका लागि ‘मेरो साग’ नाउँको एप लन्च गरिनेछ, जसबाट देशभरिको साग संकलन गर्न सकिनेछ । अब देशमा एक त्यान्द्रो साग पनि खेर जानेछैन ।’

गुन्द्रुक उद्योग र ‘मेरो साग’ एपको चर्चा चुलिइरहेकै वेला सालीको भूतपूर्व ब्वाइफ्रेन्डले फोन गरेर भन्यो, ‘पेट्रोले त लगानी गर्न मानेन । अब के गर्ने ?’ मैले भनें ‘चूप लागेर बस । अरू केही गर्नुपर्दैन । घोषणा गर्नु थियो, गरिहाल्यौं । त्यसको पुच्छर लाग्न कसलाई फुर्सत ?’

यसैबीच, वैदेशिक लगानी भित्र्याएर राष्ट्रको समृद्धिमा योगदान पुर्‍याएको भनेर चारवटा टेलिभिजन र आठवटा अनलाइनमा मेरो अन्तर्वार्ता प्रसारित भइसकेको थियो । राष्ट्रपतिबाट पदक पनि पाइसकेको थिएँ ।

यसप्रकार, मन्त्रीका रूपमा मेरो पहिलो विदेश भ्रमण सफल रह्यो । अर्को विदेश भ्रमणको दाउ हेर्दै थिएँ, कोरोना आयो र लकडाउन भैहाल्यो । त्यसपछि एक वर्ष भइसक्यो, देशको इज्जत बढाउन कतै जान पाएको छैन । हेरौं, अब कहिले मौका पर्ने हो ?

प्रकाशित : वैशाख ४, २०७८ १०:३१
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×