शरच्चन्द्र वस्ती

शरच्चन्द्र वस्तीका लेखहरु :

शत्रुको खोजी

विश्वेश्वरप्रसाद कोइरालाको प्रसिद्ध कथा हो, ‘शत्रु’ । त्यसमा ‘गाउँका सबभन्दा भद्र’ र प्रतिष्ठित मानिस कृष्ण रायमाथि एक रात कसैले लठ्ठी प्रहार गर्छ । संयोगवश लठ्ठीको प्रहार उनीमाथि पर्दैन, तर भित्तामा लागेर लठ्ठी भाँचिन्छ । आक्रमणकारी उनले देख्न नपाउँदै भागिसक्छ ।

त्यो अनशन, यो अनशन

बूढा डाक्टर चार हप्तादेखि अनशनमा थिए । जीर्ण शरीर धरापमा परेपछि तीन हप्ता अघि अस्पताल ल्याइएका । सास फेर्न गाह्रो हुन थालेको थियो । बीचबीचमा बेहोश हुन्थे, तर माग पूरा नभएसम्म अनशन छोड्न तयार थिएनन् ।

गरीबको पहिचान

फाटेका लुगामा, नांगै खुट्टा दरवारसामु फुटपाथमा हिंडिरहेका, ख्याउटे अनुहार र जीउडालका चार जना मानिसलाई देखेर महाराजले आफ्ना प्रिय मन्त्रीलाई सोधनी गरे, ‘यी को हुन्, मन्त्री ?’

बुद्धिजीवी बन्ने बाटो

मुलुकमा बुद्धिजीवीहरूको चकचकी देखेपछि मलाई लाग्यो— म पनि बुद्धिजीवी हुनुपर्‍यो । तर, बुद्धिजीवी हुने कसरी ? आफ्नो बुद्धिले भेउ नपाएपछि म पुगें, एक जना कहलिएका बुद्धिजीवीको शरणमा । र प्रार्थना गरें, ‘गुरुदेव, मलाई बुद्धिजीवी बन्ने बाटो देखाइदिनुपर्‍यो ।’

टीका थापेको भत्ता

गोजीबाट एउटा कागज झिकेर मलाई दिंदै उसले भन्यो, ‘यसको भाषा मिलाइदे न यार !‘यो के हो ?’ मैले सोधें, ‘फेरि के गोलमाल गर्न लागिस् ?’

हजूरबासँग आधा दिन

सोह्र श्राद्ध लागेको पाँच दिन भएको थियो । बिहान ‘मर्निङ वाक’ भ्याएर मृगस्थलीबाट पशुपतितिर फर्कंदै थिएँ, वाग्मती तर्नासाथ कसैले बोलायो, ‘ए बाबु !’

स्वर्णिम युगको तयारीमा

झण्डावाल र झण्डाविनाका एक दर्जन जति गाडी १५ मिनटभित्र लगालग दरवारको हातामा दाखिल भए । गेटमा तैनाथ सैनिकले प्रत्येक गाडीलाई गड्याम्म स्यालुट हाने र औपचारिक पोशाकमा सजिएका कर्मचारीले आगन्तुकलाई झुकेर नमस्कार गरे । गाडीबाट ओर्लिएका थिए, सत्तारूढ र विपक्षी दलका वरिष्ठ नेताहरू अनि केही प्रभावशाली मन्त्रीहरू ।

स्वर्ग जान योग्य

राजा विक्रम पुनः श्मशानमा फर्किए र सिसौको रूखमा झुन्डिएको शव काँधमा हालेर चूपचाप हिंड्न थाले । अन्धकारको गाजल पोतिएजस्तो मध्यरातमा झमझम पानी परिरहेको थियो । छिनछिनमा सनसनाउँदै हावाको झोक्का आइरहेको, चट्याङ कड्किरहेको र श्मशानबाट चीत्कारको झैं उद्वेगजनक आवाज उठिरहेको ।

राष्ट्रको सेवामा समर्पित

गरुड नर्सिङ मेरो गुच्चा खेल्दादेखिको साथी हो । बाउबाजेको बिंडो थाम्दै ऊ सेनामा गयो र प्रमोशन खाँदै जर्नेल भएको छ । मैले पनि बाउबाजेको बिंडो थाम्दै सामान्य जागीर खाएँ र अफिसको एउटा शाखाको हाकिम भएको छु । आज पनि हाम्रो दोस्ती उस्तै छ, जस्तो उसवेला थियो ।

रावणको एघारौं शिर

आधा घ्याम्पो मदिरा रित्याएर सुतेको रावण बिहान उठ्ता उसको शिर भारी थियो । टाउको दुखेजस्तो होइन, घाँटीलाई बोझ थपिएजस्तो । हाई गर्दै दुई हात पखेटाझैं फैलाएर पलङमै जीउ तन्काउँदै थियो, उसलाई देखेर मन्दोदरीका आँखा आश्चर्यले बाहिर निक्लेलान् जस्ता भए । दाहिने हात छातीमा राखेर स्वाँ स्वाँ गर्दै भनी, ‘लौन नि, तपाईंको त अर्को शिर पनि निस्केछ !’