शरच्चन्द्र वस्ती

शरच्चन्द्र वस्तीका लेखहरु :

शिक्षाको व्यापारमा

शिवहरिका हातमा दुई जोर शर्ट–पाइन्ट राखिदिंदै तार्के माइलाले भन्यो, ‘मैले धेरै लगाएको छैन । अब मेरो जीउमा मिल्दैन पनि । तिमी लगाऊ न ।’लुगा थाप्ता शिवहरिका हात कामिरहेका थिए । आँसुले टिलपिल भएका उसका आँखासामु दश वर्ष अघिको दृश्य नाचिरहेको थियो, जब उसले आफ्नो पाइन्ट तार्के माइलालाई दिएको थियो ।

जुलूसहरूका पछाडि

अदालतमा मुद्दा चलिरहेको थियो र अदालत बाहिर जुलूस निस्किरहेको थियो ।नेताहरू अनौठा थिए । राजनीतिको मुद्दा अदालतमा सल्ट्याउन खोज्थे, अदालतको मुद्दा सडकमा छिनोफानो गर्न खोज्थे ।

कुकुरलाई डेरी

ब्वाँसा जस्ता लाग्ने घ्वाँके कुकुरहरूको कर्कश भुकाइले केही हप्तादेखि डेरी अशान्त थियो । तिनको संख्या आधा दर्जन मात्र थियो तर भुकाइले पूरै डेरी थर्काउँथ्यो । दिनभरि यता र उता लर्खराउँदै एक–अर्कालाई भुक्थे, ङिच्च दाह्रा देखाउँथे, झम्टन खोजेजस्तो गर्थे र अन्त्यमा आआफ्नो खोरमा पसेर सुत्थे ।

अमर हुने आकांक्षा

झन्डै तीन महीना पछि कार्यालय आएको जोसेफ गाडीबाट ओर्लिंदा उसकी सहयोगी जुलिया हेरेको हेर्‍यै भई । पचास वर्ष नाघेको जोसेफ भर्खर गधापच्चिसी पार गरेको लक्का जवान जस्तो देखिएको थियो । अनुहारमा पर्दै गएको चाउरी र पेटमा जमेको बोसो गायब थियो, शरीर छरितो र चालमा बेग्लै फुर्ती देखिन्थ्यो । उसले ‘हेलो’ भनेपछि जुलिया झस्किई र हतारहतार पुष्पगुच्छा दिएर स्वागत गर्दै उसको ब्रीफकेस बोकेर पछिपछि लिफ्टतिर लागी । 

अवतारको प्रतीक्षामा

यो त्यस्तो समयको कथा हो, जुन वेला सिंगो देश अवतारको प्रतीक्षामा थियो । खोजेको त नायक थियो, तर त्यो कहीं उपलब्ध थिएन । न मानिसहरूमा नायक बन्ने ह्याउ थियो, न त नायक उत्पादन गर्न सक्ने आत्मविश्वास । त्यसैले उनीहरू अवतारको प्रतीक्षा गरिरहेका थिए— पृथ्वीबाट नभए आकाश–पाताल कतैबाट दिव्य नायक प्रकट हुने असीम आस समेटेर ।

जता पनि योग्य

उदेक मान्नुपर्ने त केही थिएन, तैपनि ढोलकबहादुरको कुरा सुनेपछि मेरो मुखबाट निस्कियो, ‘तँ त उदेककै मान्छे रैछस्, यार !’

सबैलाई रोजगार

शहरमा रातारात खबर फैलियो— यसपालि पनि महाराजले पैसा बाँड्ने अरे ।महाराज गफाडी थिए । त्यसैले उनका कुरा मानिसहरू पत्याउँदैनथे । रमाइलो मानेर सुन्थे र मुसुक्क हाँसेर उडाउँथे । सरकारी पैसा उडाउने मामिलामा भने उनको कुरा सधैं पत्यारिलो हुन्थ्यो । अघिल्लो वर्ष पनि राज्यको ढुकुटीबाट निस्फिक्री पैसा बाँडेका थिए, जसलाई ‘महाराज रोजगार कार्यक्रम’ नाम दिइएको थियो ।

काग सम्मेलन

काग तिहारको बिहान टपरीमा कागलाई खाने कुरा राखिदिएपछि कतै काग देखिन्छ कि भनेर ऊ आकाशतिर नियाल्दै थियो, गेटबाट ‘काग्–काग्’ को आवाज आयो । उसले पनि हाँस्तै ‘काग्–काग्’ गर्‍यो र गेट खोलिदियो । पाँच जना एकैचोटि भित्र पसे र न्यानो घाममा बगैंचाको टेबुल वरिपरि आसन जमाए ।