दुई वर्ष नबित्दै पार्टीको कमाण्ड फेरि सोनियाकै हातमा !

सुरेशराज न्यौपाने

नयाँदिल्ली — राहुल गान्धीले अध्यक्ष पदलाई निरन्तरता दिन अस्विकार गरेपछि सोनिया गान्धीलाई भारतीय राष्ट्रिय कंग्रेसको अन्तरिम अध्यक्ष बनाइएको छ । शनिबार बसेको भारतीय राष्ट्रिय कंग्रेसको कार्यकारिणी समिति (सीडब्लुसी) ले अर्को व्यवस्था नभएसम्का लागि सोनियालाई अध्यक्ष बनाउने निर्णय गरको हो ।

यसअघि लोकसभा चुनावमा व्यहोरेको नमिठो हार पछि नेतृत्व परिवर्तनका लागि दबाब भए पनि शनिवार शुरु भएको सिडब्लुसि नेतृत्व सिफारिशका लागि गठित उपसमितिहरुले त्यस्तो राहुलकै नाम सिफारिश गरेका थियो । स्रोतका अनुसार अध्यक्ष सिफारिश गर्न गठित समितिहरुले राहुललाई गान्धीलाई नै अध्यक्ष बनाउनुपर्ने निष्कर्षसहितको प्रतिवेदन बुझाएका थिए । उक्त प्रतिवेदनका आधारमा सप्डब्लुसीले आफ्नो राजिनामा फिर्ता लिएर राहुललाई अध्यक्ष पदलाई निरन्तरता दिन विशेष आग्रह गरेको थियो ।

पार्टी स्रोतका अनुसार बैठकमा राहुलले पार्टीको लोकसभामा चुनाव भएको हारको नैतिक जिम्मेवारी शीर्ष तहबाटै लिनुपर्ने हुन्छ र त्यसको शुरुआत आफूबाटै हुनुपर्ने भन्दै विकल्पमा छलफल गर्न आग्रह गरेका थिए । राहुलले त्यस्तो भनाई राखेपछि बैठकले नयाँ अध्यक्ष चयन नभएसम्मका लागि सोनियालाई अन्तरिम अध्यक्षको जिम्मेवारी लिन आग्रह गरेको थियो ।

बैठकको सर्वससम्मतीले उक्त आग्रल गरेपछि दुई वर्ष पनि नबित्दै ७२ वर्षीय सोनिया पुनः पार्टीको नेतृत्व गर्न पुगेकिछिन् । पहिलो पटक सन् १९९९ मा पार्टीको नेतृत्व सम्हालेकी सोनियाले करीब अठार वर्षपछि डिसेम्बर २०१७ मा छोरा राहुलका लागि पार्टी नेतृत्व छाडेकी थिइन् । त्यसअवधिमा पार्टीको नेतृत्वमा कांग्रेसले २००४ र २००९ को लोकसभामा पहिलो पार्टी बनेको थियो ।

यसअघि बिहान बैठक शुरु हुने वित्तिकै केही शीर्षतहका नेताहरुले राहुललाई नै अध्यक्षमा निरन्तरता दिन आग्रह गरेका थिए । तर, राहुलले आफ्नो निर्णयमा पुर्नविचार नहुने बताएपछि कार्यसमितिले उनको उत्तराधिकारी चयन प्रक्रियालाई अगाडि बढाएको थियो । त्यति मात्र होइन, उनले नेतृत्व चयनका लागि बृहत परामर्श हुनुपर्ने प्रस्ताव पनि गरे ।

त्यसपछि क्षेत्रीय र राज्यहरुको प्रतिनिधित्व हुने गरी विभिन्न पाँचवटा उपसमितिहरु गठन गरिएको थियो । ती समितिहरुको नेतृत्व पूर्व प्रधानमन्त्री मनमोहन सिंह, केसी बेनुगोपाल, प्रियन्का गान्धीलगायतले गरेका थिए । राहुल गान्धी र सोनिया गान्धीले भने नेतृत्व चयन प्रक्रियामा सामेल हुन असमर्थतता जनाएका थिए । यी समितिहरुले सांसद र राज्यका पार्टी प्रमुखहरुसँग पनि छलफल गरेको थियो ।

दुई महिना अघि राहुल गान्धीले लोकसभा चुनावमा पार्टीले लज्जास्पद हार व्यहोरे लगत्तै अध्यक्ष पदबाट अलग भएको घोषणा गरेका थिए । चुनावी अभियानलाई एक्लै हाँकेका राहुल स्वयं आफ्नो परम्परागत सिट अमेठीबाट पराजित भएका थिए । उनी केरलाको वायनाड लोकसभा सिटबाट भने विजयी भएका थिए । पार्टीले औपारिक रपमा राजिनामा स्वीकृत नगरे पनि पार्टीको निर्णय प्रक्रियाबाट भने उनी अलग बस्दै आएका थिए । तर, उनले त्यस्तो घोषणा गरेको दुई महिना बितिसक्दा समेत पार्टीले न त उनलाई राजिनामा फिर्ता गराउन सकेको छ न त नयाँ नेतृत्व चयन गर्न । जसले गर्दा पार्टी कार्यकर्तामा अन्यौल र निराश छाएको देखिन्छ । त्यतिमात्र होइन, नेतृत्वमा चयनमा भएको ढिलाईले दोस्रो तहका नेताहरुमा पनि छटपटी शुरु भएको थियो ।

राहुल गान्धीले राजिनामा दिएको घोषणा गरे लगत्तै पार्टी अध्यक्षका लागि पन्जाबका मुख्यमन्त्री क्याप्टेन अमरिन्दर सिंह, सुशिलकुमार सिन्दे, अशोक गेहलोत, मल्लिकार्जुन खार्जे, प्रियन्का गान्धी, शशि थरुर, गुलामनबि आजादहरुको नाम चर्चामा रहे पनि पछिल्लो समय अध्यक्षको दौडमा महाराष्ट्रका ५९ वर्षीय कांग्रेस नेता मुकुल वासनिक अगाडि देखिएका थिए । यसअघि गान्धी परिवार निकट नेताहरुले राहुल गान्धीलाई राजिनामा फिर्ता गराउन असफल भएपछि महासचिव प्रियन्का गान्धीलाई नेतृत्वमा अगाडि सार्न नखोजेको होइनन् । तर, राहुलले आफूले राजिनामा दिएको घोषणा गरेकै बेला प्रियन्काले नेतृत्व लिने सम्भावनालाई ठाडै नकारेका थिए ।

नरेन्द्र मोदी नेतृत्वको सरकारले जम्मुकश्मिरको विशेषाधिकार खारेज गर्ने लगायतका निर्णयले भारतीय राजनीतिक तरंगित बनिरहेका बेला सबैभन्दा पुरानो राजनीतिक पार्टी भारतीय राष्ट्रिय कांग्रेस भने अलमलको अवस्थामा देखिएको छ । जसले गर्दा एकातिर सशक्त विपक्षीको भूमिका खेल्न नसकेको भन्दै सर्वत्र आलोचना भएको छ भने अर्कोतर्फ नेतृत्वको र प्रष्ट कार्यदिशाका अभावका कारण पुरै पार्टीपंक्ति अन्यौलग्रस्त देखिन्छ ।

नेतृत्व चयन र यही अन्यौल चिर्न चौतर्फी दबाब बढेपछि शनिवार देखि पार्टीको सबैभन्दा उच्च निकाय केन्द्रिय कार्यकारिणी परिषद्को बैठक डाँकिएको हो ।

प्रकाशित : श्रावण २६, २०७६ १२:२६
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT

साथी

कान्तिपुर संवाददाता

एउटा घना जंगलमा बाँदरहरूको समूह बस्थ्यो  । समूहमा एउटा बच्चा बाँदर थियो  ।

उसको नाम चङ्खे थियो । चङ्खे समूहकै एउटा मात्र बच्चा थियो । ऊसँग बोल्न र खेल्न कोही पनि साथी थिएनन् । ठूला बाँदरहरू कहिले सँगै बसेर घरव्यवहारका कुरा गर्थे त कहिले रूखका हाँगामा मच्चिएर पिङ खेल्थे । कहिले सबैजना मिलेर खाना खोज्न जान्थे । चङ्खे सानै छ भनेर उसलाई केही काम गर्न दिँदैनथे । छाडेर जान्थे । चङ्खे दिनभरि एक्लै हुन्थ्यो । उसलाई पनि आफूसँग मिल्ने एक साथी भइदिए हुन्थ्यो जस्तो लाग्थ्यो । साथी भए मनका कुरा सुनाउन हुन्थ्यो । रूखका हाँगा समातेर पिङ खेल्न हुन्थ्यो । चङ्खेले आफूसग मिल्ने एउटा साथी खोज्ने विचार गर्‍यो । एक दिन घरका सबै ठूला सदस्य खानाको खोजीमा निस्किएपछि ऊ पनि साथी खोज्न निस्कियो ।


हिँड्दै जाँदा चङ्खेले एउटा तलाउ देख्यो । तलाउमा अजङ्गको गोही थियो । उसले डिलमा रोकिएर बिस्तारै गोहीलाई सोध्यो, ‘तिमी मेरो साथी बन्छौ ?’ उसको कुरा सुनेर गोहीले आफ्नो लामो थुतुनो पानीबाट बाहिर निकाल्यो र हाई काढ्यो । हाई काढ्दा त्यसका तिखातिखा दाँत टलक्क टल्किए । त्यो बेलामा पो चङ्खेलाई आफ्ना हजुरबा र त्यो गोहीको कथा याद आयो । अङ्गुर दिएर साथी बनाएपछि एक दिन गोहीले उसका हजुरबालाई घुमाउन लान्छु भनेर नदीको बीचमा पुर्‍याएछ र तेरो मुटु–कलेजो खान्छु भनेछ । हजुरबा निकै चलाख थिए । उनले पनि आफ्नो मुटु–कलेजो रूखमै झुन्डाएको छ भनेर बचेछन् ।
‘बाफ रे बाफ १’ गोहीले केही बोल्न नपाउँदै चङ्खे त्यहाँबाट भाग्यो र अलि अगाडिको रूखमा गएर अडियो ।
‘तिमी मेरो साथी बन्छौ ?’ चङ्खेले रूखको हाँगामा छाती फर्काएर बसेको भँगेरोलाई सोध्यो ।
‘साथी बनेर के गर्नु, तिमी मजस्तो चिटिक्क परेको छैनौ र म जसरी माथिमाथि आकाशमा उड्न पनि सक्दैनौ ।’ भँगेरो यति भनेर आफ्नो गुँडतिर भुर्र उड्यो । यस्तो घमण्डीको त साथी बन्न पनि हुँदैन । चङ्खेले आफ्ना पातला औंलाले टाउको कन्याउँदै सोच्यो ।
चङ्खे अलि पर गयो । जंगलमा हिँड्दा हिँड्दा उसले एउटा सिंहको गुफा देख्यो ।
‘सिंहलाई त साथी बनाउन हुँदैन पालो बाधेर खान्छ ।’
ऊ फटाफट अगाडि बढ्यो । हिँड्दाहिँड्दै चङ्खे अल्झेर लड्यो । उसले के रहेछ भनेर टाउको उठाएर हेर्‍यो ।
कछुवा रहेछ ।
‘तिमी मेरो साथी बन्छौ ?’ चङ्खेले कछुवाको खपटा टक्टक् पार्दै सोध्यो ।
‘म तिम्रो साथी बन्न लायक छैन । तिमी छिटो हिँड्छौ, रूखमा चढ्छौ म त्यस्तो केही गर्न सक्दिनँ,’ कछुवाले भन्यो ।
‘ए हो त नि...’ भन्दै चङ्खे हिँड्न थाल्यो । हिँड्दाहिँड्दै उसले रूखको हाँगामा एउटा उल्लु देख्यो । ‘तिमी मेरो साथी बन्छौ ?’ चङ्खेले निदाइरहेको उल्लुलाई कोट्याएर सोध्यो ।
‘म तिम्रो साथी बन्न सक्दिनँ । तिमी दिनमा उठेर रातमा सुत्छौ, मचाहिँ दिनमा सुतेर रातमा उठ्छु । हामी साथी भयौँ भने त बोल्न पनि मुस्किल पर्छ ।’ यति भनेर उल्लु फेरि सुत्यो । चङ्खेले यताउति हेर्‍यो । अलि पर्तिर एउटा गधा चर्दै रहेछ ।
‘मेरो साथी बन न है,’ उसले गधालाई अनुरोध गर्‍यो ।
‘ढेँचु ....ढेँचु...’ गधाले टाउको उठाएर अनौठो आवाज निकाल्यो र फेरि चर्न थाल्यो । यस्ताको साथी बनेर के फाइदा ? चङ्खेले सोच्यो र आफ्नो बाटो लाग्यो । उसले बाटामा एउटा खोला देख्यो । खोलामा माछा पौडिँदै थिए ।
‘मेरो साथी बन न है १’ नदी किनारमा आइपुगेको एउटा माछालाई चङ्खेले सोध्यो ।
‘हुँदैन..., तिमी पानीमा बस्न सक्दैनौ अनि म जमिनमा बस्न सक्दिनँ ।’ यति भनेर माछा अर्कोतिर लाग्यो । चङ्खे पनि अँध्यारो अनुहार लगाएर त्यहाँबाट हिँड्यो ।
‘मेरो कोही साथी भएन, मसँग खेल्ने बोल्ने कोही छैन...’ चङ्खे नजिकैको रूखको फेदमा बसेर क्वाँक्वाँ रुन थाल्यो ।
‘तिमी नरोऊ म तिम्रो साथी बन्छु नि,’ कतैबाट आवाज आयो ।
‘को हौ तिमी ?’ चङ्खेले रुन बन्द गरेर यताउता हेर्‍यो ।
‘म...’ भन्दै एउटा लोखर्के चङ्खेका अगाडि आइपुग्यो ।
‘तिमी रूख चढ्न सक्छौ ?’ चङ्खेले सोध्यो ।
‘सक्छु नि, मेरो गुँड त उः त्यो रूखका टोड्कामा छ,’ लोखर्केले भन्यो, ‘आऊ, मेरो घर जाऊँ...।’
चङ्खे लोखर्केसँग उसको घर गयो । दुवैले केही बेर कुराकानी गरे । रूखका हाँगामा चढेर खेले । त्यो दिनदेखि चङ्खे र लोखर्के असल साथी भए ।

उपासना बराल
कक्षा ः ६
फिनिक्स स्कुल, ललितपुर

प्रकाशित : श्रावण २६, २०७६ १०:४४
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT