पीसीआर परीक्षण नहुँदा भारतबाट फर्किएकामा चिन्ता

तृप्ति शाही

बैतडी — बैतडीको दशरथचन्द नगरपालिका ७ सुर्कालका वसन्त बडु केही समयअघि भारतको हरियाणाबाट घर फर्के । घरपरिवारमा खर्चको जोहोका लागि रोजगारी गर्न गएका उनी कोरोनाको कारणले कैलालीको गौरीफन्टा नाकाबाट आफ्नै गाउँ आए ।

गाउँ आइसकेपछि उनी वडामै रहेको कैलपाल विद्यालयको क्‍वारेन्टाइनमा बसे । १४ दिन पूरा भएपछि उनको आरडीटी परीक्षण भयो । उनीसहित सँगै बसेका ६ जनाको आरडीटी पोजिटिभ आयो । उनीहरुको आरडीटी पोजिटिभ आएको शनिबार ३ दिन भइसक्यो तर पीसीआर परीक्षणको टुंगो लागेको छैन ।

स्वाब राख्ने फ्रीज भरिएपछि सुदूरपश्चिम प्रदेशमा अहिले स्वाब संकलनको काम रोकिएको छ । यसैको मारमा आफू पनि परेको उनले बताए । ‘प्रदेश सबै बन्द छ भन्दैछन् । ५/६ दिनपछि मात्र हुने भनेका छन् । गाह्रो भइरहेको छ । यहाँ बस्न । चिसो भइरहेको हुन्छ । पानीको पनि एकदम समस्या छ,’उनले भने, ‘शरीरमा केही लक्षण अहिलेसम्म देखिएको छैन । घर जाउला सोचेको यस्तो भयो ।’

उनीसँगै बसेका मदनराज बडु पनि भारतकै हरियाणाबाट आएका थिए । उनको पनि आरडीटी रिपोर्ट पोजिटिभ आएको छ । तर पीसीआर अझै नभएको गुनासो उनले गरे । यसले गर्दा चिन्ता र तनावले सताएको दु:खेसो उनले पोखे । उनले भने, ‘हाम्रो माग भनेको जल्दी पीसीआर गरिदिन पऱ्यो भन्ने हो । भएपछि हामी पनि ढुक्क हुने थियौं । हामीसित रहेकाहरु पनि ढुक्क हुने थिए ।’ आफूहरुको रिपोर्टले अरु पनि त्रासमा रहेका उनले सुनाए । पोजिटिभ आएकोले हेला गर्ने गरेका गुनासो उनको थियो । डराइडराइ दिनरात काट्नु परिरहेको उनले सुनाए । क्वारेन्टाइनमा धेरै जना र अव्यवस्थित बसोबासले अन्य रोगको संक्रमण होला भन्ने डर रहेको सुनाए ।

वसन्त र मदनमात्र होइनन् । आरडीटी पोजिटिभ आएर पनि स्वाब संकलन नभएका क्वारेन्टाइनमा बसेकाहरु तनावमा छन् । धेरै दु:ख गर्दै आफ्नो गाउँमा पुगेपछि घर जाने आशामा रहेका उनीहरु आरडीटी पोजिटिभ आउँदा क्वारेन्टाइनमै बसिरहेका छन् । पीसीआर नहुँदा चिन्तामा रहेको उनीहरुको भनाइ छ ।

भारतलगायत विभीन्न स्थानबाट जिल्लामा क्वारेन्टाइनहरुमा बसेका ४ हजार बढीमध्ये शनिबार अपरान्हसम्म २ सय १४ जनाको आरडीटी पोजिटिभ आएको स्वास्थ्य कार्यालयका प्रमुख योगेश भट्टले बताए । शनिबारको रिपोर्ट आइनसकेकोले अझै संख्या बढ्ने उनको भनाइ थियो । सबैभन्दा बढी भने शिवनाथ गाउँपालिकाका १ सय ३ जना रहेका उनले बताए । उनका अनुसार बैतडीमा पनि स्वाब संकलनको कार्य रोकिएको छ । यसले गर्दा क्वारेन्टाइनमा बसेकाहरु अफ्ठेरो मानिरहेका छन् । २ सय बढीको आरडीटी पोजिटीभ आए पनि १ सय ६० जनाको मात्र स्वाब संकलन भएर परीक्षणका लागि धनगढी पठाइएको छ ।

प्रकाशित : जेष्ठ २४, २०७७ १८:३३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

लकडाउनले काम गर्न नपाउँदा भोकै 

‘भोकले छट्पटाएर छोराछोरी रुन्छन् । उनीहरुलाई पेटभरी खुवाउन नसक्दा आफू पनि एक्लै बसेर रुन मन लाग्छ ।’
मकर श्रेष्ठ

काठमाडौँ — जेठी छोरीलाई हनहनी ज्वरो आएर पुरानो सिरक ओडेर सुतिरहेकी छन् । उनकी आमा छोरीलाई के भयो भन्दै सोध्छिन् । छोरीले जिउ दुख्‍ने र ज्वरो आएको सुनाउँछिन तर, मनन ठाकुरसँग बिरामी छोरीलाई सिटामोल किन्‍ने पैसा पनि नभएपछि छटपटाउँछन् ।

कहिले दुई तल्ला माथिको कोठामा पुग्छन् त कहिले कोठाबाट थिरबम मार्ग नक्सालको मुल सडक छेउमा आएर टाउकोमा हात लगाएर एकहोरो हेरिरहन्छन् । ‘छोरी बिरामी छिन् । कोठामा खानेकुरा छैन । छोरीलाई के भयो ? भनेर सोध्‍ने बाहेक म केही गर्न पनि सक्दिन,’ उनले भने ।

लकडाउन लम्बिदै जाँदा ठाकुरको परिवार मागेर खाने अवस्थामा पुगेका हुन् । उनीसँग काठमाडौंमा ३० वर्षसम्म कपाल काटेको सीप छ । काठमाडौं घट्टेकुलोमा शैलुन पनि खोलेका छन् । उनको पसल ७५ दिनदेखि बन्द छ । घरमा खानेकुरा सकिएपछि ७४ औं दिन उनी नक्सालबाट हिँड्दै घट्टेकुलो स्थित पसलमा पुगे । सटर खोले । दुई जनाको कपाल पनि काटे । अरु दुई जना पनि कपाल काट्ने लाइनमा थिए । तर, घरबेटीले खोल्नै दिएनन् ।

७५ औं दिनको दिन शनिबार फेरी गए । घरबेटीले तीन महिनाको घर भाडा नतिरेसम्म खोल्नै नदिने भन्दै गलहत्याएर निकालेको उनले बताए । ‘ग्राहक पनि थिए । तीन महिनाको भाडा तिर अनि मात्रै पसल खोल्न भनेर मलाई नै तानेर बाहिर निकाले,’ वीरगन्ज स्थायी घर भएका ठाकुरले भने,‘लकडाउन खुलेपछि कमाएर दिन्छु भनेर बिन्ती गरे । तर, मेरो कुरा सुनेनन् । मलाई बाहिर निकालेर ताल्चा लगाइदियो । तीन महिनाको भाडा देऊ अनि खाली गर भन्नु भएको छ ।’ कमाउने ठाउँ नै बन्द भएपछि उनी थप अत्तालिएका छन् । ‘अब परिवार कसरी पाल्नु ?,’उनले भने,‘अरु पसल खुल्न थाल्दा मेरो बन्द हुने भयो ।’

पसल मात्रै होइन उनीहरुको चुल्हो शनिबारदेखि बन्द भएपछि उनी थप अत्तालिएका हुन् । कोठामा एक मुठी जति आँटा राहतमा आएको आधा किलो दाल बाहेक ठाकुरको परिवारसँग केही छैन । दुई वटा ग्यास सिलिन्डर मध्ये एउटा रित्तो छ । ‘एउटा पनि लकडाउन अघि नै चलाएको हो सकिन लागेको छ,’ठाकुरले भने,‘बिहान त थोरै चामलको जाउलो बनाएका थियौं । त्यही बाँडेर खायौ । भरे त के खाने केही छैन ?’

काठमाडौंको घट्टेकुलोमा सैलुन व्यवसाय गर्ने मनन ठाकुरले भाडा तिर्न नसकेर घरबेटीले सटरमा ताला लगाइदिएपछि कोठामा खानेकुरा समेत नहुँदा भोकै परेका उनका परिवार । तस्बिरः किरण पाण्डे/कान्तिपुर ।

लकडाउनले पसल खोल्न नपाएपछि न कोठाको भाडा तिर्न सके न त पसलको । खानेकुरा समेत नभएपछि छोराछोरीलाई भोकै राख्नु परेको उनले बताए । वडा कार्यालयले केही दिन दिएको राहतले शनिबार बिहान सकिएपछि उनी छटपटाएका हुन् । ‘भोकले छटपटाएर छोराछोरी रुन्छन् । उनीहरुलाई पेटभरी खुवाउन नसक्दा आफू पनि एक्लै बसेर रुन मन लाग्छ,’ उनले भने ।

ठाकुरले मासिक ९ हजार रुपैयाँमा सटर भाडामा लिएका थिए । लकडाउन भएपछि उनले भाडा तिर्न सकेका छैनन् । ‘घरमा अहिले खायो भरे के खाऔं भन्ने छ,’ उनले भने,‘यता घरबेटीले तीन महिनाको भाडा तिरेर अब पसल नै अन्यत्र लैजान भनेका छन् ।’

वीरगन्ज माइस्थानका उनी ३० वर्षदेखि काठमाडौंलाई कर्मभूमि बनाएर कपाल काट्ने पेशा अपनाइरहे । कमाल काटेरै कमाएको पैसाले छोराछोरीलाई निजी स्कुलमै पढाए । यसअघि पसलको सटर भाडा ९ हजार र नक्सालको दुई वटा कोठा भाडा आठ हजार कहिल्यै बाँकी राखेनन् ।

दुई छोरी मध्ये जेठी छोरी १२ कक्षामा र कान्छी ११ कक्षामा पढ्दै छिन् । छोरा १० कक्षामा पढ्छन् । जेठी छोरीलाई काम लगाउन जागिर नखोजेको पनि होइन । तर १२ कक्षा सकिएपछि मात्रै पाइने भन्दै धेरैले उनलाई आश्‍वासन दिए । लकडाउनमा तीनै जनाको अनलाइन कक्षा भइरहेको छ । तर, उनीहरुसँग खानेकुरा छैन । ल्यापटप, कम्प्युटर र मोबाइल त परको कुरा । ‘घरमा खानेकुरा किन्‍ने पैसा त छैन,’कान्छी छोरीले भनिन्,‘कहाँबाट अनलाइन पढ्ने मोबाइल र रिचार्ज कार्ड किन्‍नु ?’ ठाकुरलाई छोरी पढाउँदाको ऋण नै दुई लाख छ । ‘एक लाख रुपैयाँ त फि तिर्नै बाँकी छ,’उनले भने ।

प्रकाशित : जेष्ठ २४, २०७७ १८:३०
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×