प्रहरीको दाबी– ‘नातेदारसँग थियो सुजिताको प्रेम सम्बन्ध’- वाग्मती - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

प्रहरीको दाबी– ‘नातेदारसँग थियो सुजिताको प्रेम सम्बन्ध’

आत्महत्या दुरुत्साहनमा ठूलो बुबाको छोरा पक्राउ
रमेशकुमार पौडेल

चितवन — सुजिता भण्डारी मृत्यु प्रकरणमा चितवन प्रहरीले उनका ठूलो बुबाका छोरा नातामा दाइ पर्ने सुकदेव भण्डारीलाई आत्महत्या दुरुत्साहन आरोपमा पक्राउ गरेको छ । सुजिताकी आमा अम्बिका भण्डारीले सुकदेवविरुद्ध चितवन प्रहरीमा साउन ६ गते उजुरी दिएकी थिइन् । सुकदेवलाई बिहीबार काठमाडौंबाट पक्राउ गरेको प्रहरीले जानकारी दिएको छ ।

सुजिता मृत्यु प्रकरणका बारेमा जानकारी दिन शुक्रबार चितवन प्रहरीले आयोजना गरेको पत्रकार सम्मेलन ।तस्बिर : रमेशकुमार पौडेल/कान्तिपुर । 

घटनाको बारेमा जानकारी दिन चितवन प्रहरीले शुक्रबार जिल्ला प्रहरी कार्यालयमा पत्रकार सम्मेलन आयोजना गरेको थियो । पत्रकार सम्मेलनमा घटनाका मुख्य अनुसन्धान अधिकृत प्रहरी नायब उपरीक्षक (डिएसपी) इन्द्रबहादुर रानाले सुकदेव र सुजिताको सम्बन्ध पारिवारिक र दाजु बहिनीको मात्र नभइ शंकास्पद देखिन्छ भनेर परिवारका सदस्यले भनेपछि त्यसैको आधारमा अनुसन्धान अगाडि बढाउँदै लगेको बताए ।

‘सुजिता भण्डारी दिदीकोमा जान्छु भनेर काठमाडौं गएको र सुकदेवलाई भेटेर विवाह गर्न दबाब दिएको देखिन्छ,’ डिएसपी रानाले भने । विवाह गर्न सामाजिक र नैतिक कठिनाइ हुने भएपछि सम्भव भएसम्म विदेश जाने र सम्भव नभए एक आपसमा अपहरणमा परेको बाहना बनाइ कसैले थाहा नपाउने ठाउँमा बस्ने योजनासमेत खुल्न आएको डिएसपी रानाले सञ्चारकर्मीहरुलाई जानकारी दिए ।

‘असार ९ गते सुजिता र सुकदेवबीच टेलिफोन सम्पर्क भएको देखिन्छ । त्यो क्रममा सुजिताले बिहे गर्न भनेको, सुकदेवले नमानेको र विवाद हुँदा सुजिताले मर्छु भनेको तथा सुकदेवले जे गर्ने हो गर भनेको खुल्न आएको छ,’ डिएसपी रानाले भने । काठमाडौंमा केही समय दिदीको घरमा बसेकी सुजिता कोठा खोजेर सुकदेवसँग पनि केही समय सँगै बसेको रानाले बताए ।

सुकदेवका बाबु र सुजिताको बाबु सहोदर दाजु भाइ भएको चितवन जिल्ला प्रहरी कार्यालयका प्रमुख रहेका प्रहरी उपरीक्षक (एसपी) ओम अधिकारीले बताए । सुजिताका बुबा कान्छा र सुकदेवका बुबा उनीभन्दा माथिको रहेको एसपी अधिकारीको भनाइ छ । नुवाकोट पुर्ख्यौली थलो भएका उनीहरुमध्ये सुजिताको बुबा चितवन र सुकदेवका बुबा झापा शरणामति गएको उनले जानकारी दिए ।

सुजिता असार ११ गते बिहानै घरबाट निस्केकी थिइन् । अपहरणमा परेको भन्ने परिवारले दिएको सूचनाका आधारमा प्रहरीले सुजिताको खोजी गरेको थियो । तर घरबाट निस्केको ९ दिनपछि असार २० गते आइतबार साँझ सुजिताको शव जंगलमा भेटिएको थियो । सुजिताको काठमाडौं त्रिवि शिक्षण अस्पतालमा पोस्टमार्टम भए पनि मृत्युको कारण खुलेन । कारण पत्ता लगाउन भिसेरा परीक्षणका लागि नमुना बुझाइएको छ ।

चितवन प्रहरीले पोस्टमार्ट रिपोर्ट र भिसेरा परीक्षण रिपोर्ट दुवै नआएको बतायो । एसपी ओम अधिकारी चाँडै नै दुवै प्रतिवेदन प्राप्त हुने बताउँछन् । पोस्टमार्टमा संलग्न एकजना चिकित्सक डा. गोपाल चौधरीले मृतकको शरीरमा प्राणघातक घाउ चोट नभएको बताए । त्यसैले भिसेरा परीक्षण आवश्यक भएको उनको भनाइ छ । भिसेरा परीक्षणका लागि नमुना खुमलटारको विधि विज्ञान प्रयोगशालामा पठाइको छ ।

सुजिता हराएको दिन वा त्यसपछि पनि सुकदेव चितवन आए नआएका बारेमा अनुसन्धान भइरहेको एसपी अधिकारीले बताए । २३ वर्षकी सुजिता घरबाट निस्केपछि मध्याह्न दिदी कवितासँग फोन सम्पर्क भएको थियो । फोनमा बहिनीले आफू अपहरणमा परेको जानकारी दिएको दिदी कविताले बताउँदै आएकी छन् । मोबाइल फोन लोकेसनमा घरदेखि दक्षिण लागेको देखिने सुजिताको शव घरदेखि उत्तरको जंगलमा भेटिएको थियो ।

शव नजिकै हरियो सानो बोत्तलमा सेतो झोल भेटिएको थियो । त्यो झोल धानमा लाग्ने पतेरोको विषादी भएको मृतकका बुबाले नै बताएको चितवनका प्रहरी प्रमुख एसपी ओम अधिकारीको भनाइ छ । शव भेटिएको दिनदेखि नै स्थानीयले घटनाको यथार्थ विवरण चाँडै सार्वजनिक गर्न र दोषी पत्ता लगाएर कारबाही गर्न माग गर्दै विरोध प्रदर्शनसमेत गरेका थिए । सुजिताको साउन ४ गते मात्र अन्त्येष्टि भएको थियो ।

प्रकाशित : श्रावण ८, २०७८ १७:०३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

मिचाहा झारको बिगबिगी

चितवन निकुञ्जका घाँसे मैदानमा ‘पार्थेनियम’को हिस्सा ६ प्रतिशतभन्दा बढी
रमेशकुमार पौडेल

चितवन — हेर्दा पातीजस्तो देखिने तर हानिकारक झार पार्थेनियम अहिले खेतबारी, वनपाखा र बाटो छेउछाउ जताततै देखा पर्न थालेको छ । यो झार पर्यावरण, कृषि र मानव स्वास्थ्यका लागि खतरनाक रहेको विज्ञहरू बताउँछन् ।

झार फैलिएको तुलनामा यसलाई नष्ट गर्ने उपायको चर्चा हुने गरेको छैन । बेलैमा ध्यान नदिए यसले संकट ल्याउन सक्ने वनस्पति विज्ञहरूको चेतावनी छ ।

अस्ट्रेलियाबाट सन् २००७ देखि २०१५ सम्म अध्ययन, अनुसन्धानका लागि चितवन राष्ट्रिय निकुञ्जमा विद्यार्थीको एउटा समूह आएको थियो । सन् २०११ मा उनीहरूले निकुञ्जमा एउटा झार देखे । त्यो झार अस्ट्रेलियामा निकै फैलिरहेको पार्थेनियम थियो । त्यसयता चितवन सौराहामा रहेको राष्ट्रिय प्रकृति संरक्षण कोषको कार्यालयका प्रमुख बाबुराम लामिछानेले यो झारका बारेमा निरन्तर चासो दिँदै आएका छन् । ‘सुरुमा थोरै ठाउँमा थियो । अहिले धेरै ठाउँमा देखिन्छ,’ लामिछानेले भने । हालै सम्पन्न गैंडा गणनामा घाँसे मैदानमा के कस्ता मिचाहा झारहरू छन् भन्ने विवरण लिन गणकहरूलाई भनिएको थियो । ‘गणनाका बेला संकलन गरेको विवरणमा पनि घाँसे मैदानमा पार्थेनियमले ६ प्रतिशत हिस्सा ओगटेको देखियो । सन् २०१५ को गणनामा २ प्रतिशत थियो । यसले पनि पार्थेनियम बढेको देखाउँछ,’ लामिछानेले भने ।

यो पटक गैंडा गणना हुँदा पार्थेनियम राम्रोसँग उम्रने बेला भइसकेको थिएन । त्यसैले यसको फैलावट अझै बढी भएको लामिछानेले बताए । ‘यो मिचाहा प्रजाति हो । यसले अरू घाँस, झार उम्रन, फैलन रोक्छ । जनावरले खाँदैन,’ लामछिानेले भने, ‘निकुञ्जभित्र जनावरका लागि बनाइएको घाँसे मैदान ढाकेपछि संरक्षणमा नै समस्या आउने देखियो ।’ मानव स्वास्थ्यका लागि पनि यसले असर गर्छ ।

यसबारे अध्ययन गर्दै आएका भरत श्रेष्ठ सन् १९६७ मा नै यो झार नेपालमा देखा परेको दाबी गर्छन् । भारतमा त्योभन्दा १० वर्षअघि नै देखिएको थियो । सन् ९० को दशकपछि यो झार देशका विभिन्न भागमा फैलन थाल्यो । चितवनलगायत ठाउँमा तीव्र रूपमा फैलिएको १० वर्ष जति भएको लामिछाने बताउँछन् । अहिले नेपालको चुरे, महाभारत, हिमाली क्षेत्र र पूर्वदेखि पश्चिम सबै ठाउँमा पुगेको छ । ‘जहाँ–जहाँ मोटरबाटो गयो, त्यहाँ यो पुगेकै छ,’ श्रेष्ठले भने । गाडीसँगै सरसामान र मानिसकै माध्यमबाट यो झार फैलिएको उनले बताए । ‘यो झार पानी जमेको ठाउँमा उम्रँदैन । त्यसैले धानबालीमा असर गर्दैन । तर अन्य कृषि बालीको उत्पादन घटाउँछ,’ उनले भने, ‘अफ्रिकी महादेशमा यसलाई भोकमरी ल्याउने झार भन्न थालेका छन् ।’

उनका अनुसार यो घाम राम्रोसँग पर्ने खुला पाखामा उम्रन्छ । ‘गाईबस्तुले खान्न तर यो झार भएको ठाउँमा चर्ने गाई, भैंसीको दूध खाँदा स्वाद तीतोतीतो हुने गरेको छ । यसको फूलको परागकण हानिकारक हुन्छ । गाईबस्तु चर्दा अन्य घाँसमा खसेको परागकणले पनि यस्तो असर गरेको होला,’ उनले भने ।

यसको परागकणले मानिसलाई पनि गम्भीर असर गर्ने उनको भनाइ छ । छालामा एलर्जी हुने, दमजस्तो श्वासप्रश्वासमा समस्या आउने उनले बताए । ‘यसको असरले नेपालमा कसैको मृत्यु भएको जानकारी त छैन तर भारतमा भने मरेका छन्,’ उनले भने । नेपालमा जताततै फैलिए पनि महामारीको रूप अझै नलिएको उनले बताए । त्यसैले बेलैमा नियन्त्रणमा लिए गम्भीर परिणामहरू भोग्नु नपर्नेमा उनले सचेत गराए । उनका अनुसार फूल नफुल्दै काटेर नष्ट गर्नु नै पार्थेनियम नियन्त्रणको मुख्य र प्रभावकारी उपाय हो । यसलाई खाने एउटा खपटे किरा पनि देखा परेको छ । ‘तर त्यो पर्याप्त छैन,’ उनले भने ।

हरेक स्थानीय तहले यसको नियन्त्रणका बारेमा सोच्नुपर्नेमा उनले जोड दिए । निकुञ्जभित्र फैलिए पनि यसैलाई केन्द्रित गरेर नियन्त्रणका काम भने भएको छैन । ‘घाँसे मैदान व्यवस्थापनको काम हुँदा पार्थेनियम पनि काटेर फाल्ने गरिएको छ,’ निकुञ्जका प्रमुख संरक्षण अधिकृत बरालले भने । नछिप्पिँदै काटे फेरि पलाउने खतरा रहन्छ । त्यसैले उपयुक्त बेलामा नष्ट गर्नुपर्छ ।

फागुन–चैतमा अरू उपयोगी घाँस नउम्रँदै यो उम्रन्छ । यसले जमिन ढाकेपछि जीव जनावरले खाने घाँस उम्रन, हुर्कन रोकिन्छ । एउटा बोटबाट ३० हजार बिरुवाका लागि बीउ तयार हुने लामिछाने बताउँछन् । यसको बीउ १५ वर्षसम्म नबिग्री बस्न सक्ने गुणको भएको अर्का अध्ययनकर्ता श्रेष्ठको भनाइ छ । त्यसैले नफैलँदै नियन्त्रणमा लिए पर्यावरण, कृषि र मानव स्वास्थ्यमा घातक असर भोग्नु नपर्ने उनले बताए ।

प्रकाशित : श्रावण ८, २०७८ ०९:५३
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×