नेतृत्वको डीएनए टेस्ट

कान्तिपुर संवाददाता

सोमबार प्रकाशित ‘चितवनको डीएनए टेस्ट’ले सामाजिक संवेदनाको उजागर मात्रै गरेन, यसले हाम्रो राजनीतिक नेतृत्वप्रतिको वितृष्णाको पर्दाफास गरेको छ  । जनताको माग सानो छ, तर त्यसको सम्बोधन कुनै सरकारबाट पनि भएको आम नागरिकले महसुस गर्न पाएका छैनन्  ।

जनताको मन कति कुँडिएको रहेछ भन्ने कुरा अब बाँकी रहेन । शीर्षक ‘चितवनको डीएनए टेस्ट’ मात्र नराखी ‘राजनीतिक नेतृत्वको डीएनए टेस्ट’ भइदिएको भए अझ यथार्थपरक हुने थियो कि ? चितवनमा जम्मा भएका जनतालाई भिडको संज्ञा दिन सकिएला, तर राज्यको कार्यशैली,सामाजिक व्यथिति, झाँगिएको भ्रष्टाचार, टुटेफुटे नेताहरूको राजर्षी जीवनशैलीबाट सारा नेपालीको मन दुखित भएको छ ।


चितवन एक प्रतिविम्ब मात्र होे कि...। धेरै राजनीतिक आरोह–अवरोहको पीडा आम नेपालीले सहज रूपमा स्वीकारेको आजको परिवेशको आशामा होइन । आशा निराशामा परिवर्तन भयो भने विचार र विवेक प्राथमिकतामा कम पर्छन्। तिनै जनता हुन्, जसले आफ्नो अमूल्यमतको भारी बोकाएर पठाए, तर आज तिनै जनता निराशाको सिकार भए । भिड र आवेगको मनोविज्ञानमा रमाउन उत्साहित भए। चितवनकै मात्र समस्या हो जस्तो लाग्दैन । हाम्रा बौद्धिक वर्गको सहभागिता र संलग्नता राजनीतिक दलको पुच्छरसरह छ । त्यसैले समाजको नेतृत्वको काँध बौद्धिक वर्गले थाम्न सक्दैनन् । अनि निराशाको भुमरीमा पिल्सिएको समाज एउटा सामान्य व्यक्तिले जब थोरै आस भरिदिन्छ, ऊप्रति चाहेर/नचाहेर पछि लागिहाल्छ । त्यहाँ ठिक/बेठिकको प्रश्नै गुमराहमा पर्छ । जुन वाचा जनता समक्ष नेताहरूले गरे, कार्यान्वयनको सानो अंशको अनुभूति गर्न पाए भने र नेताहरूको राजर्षि जीवनशैलीमा परिवर्तन भयो भने भिड र आवेगको मनोविज्ञानमा कहिल्यै पनि रमाउन उत्साहित हुँदैनन्, नेपाली जनता ।
– सुन्दर तिवारी, वालिङ–८, स्याङजा

प्रकाशित : भाद्र १९, २०७६ १२:१६
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

काठमाडौंका मेयरसँग अनुरोध

कान्तिपुर संवाददाता

नगरवासीका दैनिकीले घरबेटी, भाडावाल, पैदल, ट्राफिक जाम, दुर्घटना, घरदैलोदेखि सडकसम्म प्लास्टिक थैला, चुरोटका ठुटादेखि खकार, सिंगानका लत्का, वर्षे पानी छतबाट सडकमा सोझै इत्यादि बेहोरीसाध्ये छैनन्  । ठूलठूला काम दीर्घकालीन योजना हुन्  ।

नगरवासीका दैनिकीले घरबेटी, भाडावाल, पैदल, ट्राफिक जाम, दुर्घटना, घरदैलोदेखि सडकसम्म प्लास्टिक थैला, चुरोटका ठुटादेखि खकार, सिंगानका लत्का, वर्षे पानी छतबाट सडकमा सोझै इत्यादि बेहोरीसाध्ये छैनन् । ठूलठूला काम दीर्घकालीन योजना हुन् । झिना–मसिना कामले नगर, नगरवासीको तत्काल लाभ छ । यस्तै काम तल उल्लेख गरिएका छन् :
१. गुट्खाका खोल वा प्लास्टिक थैला जथाभावी फ्याँक्ने, थुक्ने वा सिंगान, खकारका लत्का स्वाँक्क, ख्वाक्क हुत्त्याउने, पानी फ्याँक्ने, कुकुरलाई फोहोर गराउन नगराइयोस् । कुकुरको दर्ता होस् । भुस्याहा कुकुर तह लाइयोस् ।
२. फोहोर उठाउने/बटुल्ने दिनमात्र कडाइसाथ फोहोर घर/कोठाबाट बाहिर निकाल्ने पहल होस् ।
३. चिया पसल, होटल, रेस्टुरेन्टले कारोबार थलो अघि वा छेउछाउ सफासुग्घर र ओभानो राखुन् । सडक वा पेटीमा बिस्कुन फिँजाए झैं कारोबार नदेखियोस् । सडक दुवैतर्फ सवारी पार्किङले स्कुले केटाकेटी, बटुवा वा सवारी अप्ठ्यारोमा नपरुन् । जेब्रा क्रसिङ स्पष्ट चिनिउन् र यिनको पालना होस् ।
४. घरको बलेँसी चुहेर सडकमा कालोपत्रे उक्किनेदेखि खाल्डो पर्ने भए वा देखिए र त्यस्तै छतबाट गमला झरेर वा हेल्चेक्र्याइँले घरै भत्केर कसैलाई क्षति हुने देखिए सम्बन्धित घरधनीलाई सजाय र क्षतिपूर्ति भराइयोस् ।
५. निर्माण सामग्रीले धुलोमैलो मात्र होइन, सडक ढाकिन्छन् र कैयौँ दिन अलपत्र छाडिन्छन् । यी दुई/चार घन्टाभित्र सिनिक्क उठाएको देख्न पाइयोस् । वाल्मीकि क्याम्पसजस्ता ठाउँ फोहोरका थुप्रा र दुर्गन्धे चाङका ट्रकले घन्टौं पार्किङ क्षेत्र नबनुन् । सडक र पेटी वरपर आहाल र हिलोले डेङ्गु रोग ननिम्तियोस् ।
६. सबै किनमेल सुविधा घरैमुन्तिर पाउनेभन्दा कहाँ, कुन क्षेत्रमा कस्ता कारोबार नगरशोभामा उचित छ, ती क्षेत्रमा मात्र विशेष सहुलियत र उत्प्रेरणा दिइयोस् । यस्तामा हरियो–परियो तरकारी, खाद्यान्न, ससाना चिया–खाजा होटल, ठूलठूलामा गहना, कपडा, डिपार्टमेन्ट स्टोर आदिको क्षेत्र छुट्याइयोस् ।
७. ठेला, साइकल, टोकरी, काँध–भिरुवा, डुलुवा खुद्रे व्यापारी र मर्मतसेवीको अनुमति र दर्ता व्यवस्था गरियोस् ।
८. चोक, चौमुहानीका हुलमा सीसी टिभी राखिउन् र आकासे पुलको निरन्तर सफाइ, मर्मत–सम्भार होस् ।
९. सडक वा पेटी भत्के, खाल्डाखुल्डी भए र दृष्टिविहीनको पेटीमा मेलो भत्किए, बिजुलीका खम्बा ढल्किए वा तार टाउकोमा लत्रे, सबैको मर्मत भइहालोस् ।
१०. ठाडा रुख वा बिरुवा र रुखबिरुवाका पातदेखि जरासम्मको सुरक्षा र सिञ्चन वा पानीको फोहोराले धुने र चिल्ल्याउने काम होस् ।
११. पसलमा जताततै चुरोट, गुट्खा किनबेच नहोस् र क्षेत्रगत प्रतिबन्ध लगाइयोस् ।
१२. गगनचुम्बी भवन नगरवासी र नगर शोभामा जोखिम भए भत्काउने र संसाधनको जोहो गरियोस् ।
१३. पार्क र प्रदर्शनी स्थलमा जे कार्यक्रम अघिपछि पनि वरिपरि सफासुग्घर, ओभानो र सडक चिटिक्क रहुन् ।
१४. सम्बन्धित सरकारी निकायहरूको एउटा समन्वय समिति बनाइयोस् । जुन २४ घन्टे ‘टास्क फोर्स टिम’को रूपमा खटोस् । वडाका कर्मचारी र प्रतिनिधिसमेत ‘टास्क फोर्स टिम’मा परुन् । यिनले वडावासीको सक्रिय सहयोगमा पायक पर्ने सफाइमा महिनामा एकदिन स्कुल, कलेज वा होस्टलका छात्रछात्राबाट एक/दुई घन्टाको सहयोग लिने व्यवस्था भए राम्रो होला ।
१५. सचेतना अभियान व्यापक चलोस् । सडक, गल्ली, गल्छेँडामा माइकिङ होस् । रेडियो, टिभी, पर्चा, एसएमएस, फेसबुकबाट प्रचार र उद्देश्यगत छोटा–छोटा श्रव्य, दृश्य सामग्री बनाइयोस् ।
– रामेश्वर बराल, घट्टेकुलो, काठमाडौं

प्रकाशित : भाद्र १९, २०७६ १२:१०
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्