विसंगत अवस्थामा कांग्रेस- विचार - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

विसंगत अवस्थामा कांग्रेस

कांग्रेसमा आन्तरिक विपक्ष कमजोर छ । नेताको दौराको फेरो समातेर हिँड्ने, नेतृत्व रिझाएर माथि उक्लिने चाहनाले सधैं प्रश्रय पायो ।
किशोर नेपाल

काठमाडौँ — नेपाली कांग्रेसका सभापति शेरबहादुर देउवाले बुधबार वक्तव्य प्रकाशित गर्दै आगामी भदौ तेस्रो साता कांग्रेसको चौधौं अधिवेशन गराउने प्रतिबद्धता व्यक्त गरेका छन् ।

विपक्षीले सभापति देउवामाथि लगाइरहेको महाधिवेशन गराउन नचाहेको आरोपको प्रतिवाद गर्न यो वक्तव्य आएको हो, जसले पार्टीभित्र नेताहरूबीचको तिक्तता समाप्त गर्ला–नगर्ला, भन्न सकिँदैन । तर, वक्तव्यले देखाउने एउटा पाटो हो— नेपाली कांग्रेस अहिले निकै ठूलो अलमलमा परेको छ ।

हो, अलमल छ नै । नेपाली कांग्रेस माओवादी केन्द्र र एमालेको नेपाल–खनाल समूहसँग सरकारविरोधी गठबन्धनमा छ । सर्वोच्च अदालतमा प्रतिनिधिसभा विघटनको मुद्दा छ । अध्यादेशबाट देश चलाउने प्रधानमन्त्री ओली छन् । चुनावको टुंगो छैन । पार्टीको महाधिवेशन अलमलमा छ । सर्वोपरि, देश महामारीको चपेटामा छ ।

संसद्मा प्रमुख प्रतिपक्षी दलका रूपमा रहेको नेपाली कांग्रेसले आफ्नो महाधिवेशनको तयारी समयमा गर्न नसक्नु आफैंमा विडम्बनापूर्ण विषय हो । कांग्रेस कार्यसमितिको पाँचवर्षे पदावधि गत फागुनमा पूरा भैसकेको थियो । त्यस बेलासम्म पनि महाधिवेशन प्रतिनिधिहरूको चयन, सदस्यता र प्रदेश निर्वाचनका विवादको टुंगो अहिलेसम्म लागेको छैन । यसैबाट थाहा हुन्छ, पार्टीको अवस्था संगतिपूर्ण छैन । नेतृत्वको चाहना र कार्यकर्ताहरूको अपेक्षाबीच तालमेल छैन । पार्टीमा गुटहरूले प्रभुत्व जमाएका छन् । नेपाली कांग्रेस संस्था कुन गुटले सञ्चालन गरेको छ, त्यो पत्ता लगाउन कठिन छ । सभापति देउवाका नाममा बेग्लाबेग्लै अस्तित्व भएका एक दर्जनजति गुट सक्रिय रहेको बताइन्छ । सभापति देउवाकी धर्मपत्नी डा. आरजु कांग्रेसको सक्रिय राजनीतिमा छिन्, जो आफैं गुट परिचालनमा लागेकी छन् । पार्टीका समस्या छरिएका छन्, जसलाई देखेर सभापति देउवा आफैं पनि सन्तुष्ट नहोलान् । पछिल्लो समय कोरोना महामारीका कारण पार्टीका काम अवरुद्ध भए पनि महामारीको समयमा गर्न सकिने कामसम्म भएका छैनन् । पार्टीलाई राम्रोसँग चलाउने मामिलामा उनी असफल भएका छन् ।

सभापति देउवा कुण्ठित देखिन्छन् । उनी त्यस्तो कुण्ठाको प्रदर्शन बेलाबेलामा आफैं गर्ने गर्छन् । मंगलबार उनले पार्टीका अपेक्षाकृत कम उमेरका केही नेताहरू सांसद गगन थापा, चन्द्र भण्डारी, धनराज गुरुङ, गुरु घिमिरे, प्रदीप पौडेल लगायतसँग भेटेका थिए । त्यस बेला उठेको सभापति देउवाको उत्तराधिकारी को त भन्ने प्रश्नमा उनको दम्भपूर्ण जवाफ थियो, ‘को छ त को छ, को छ अर्को !’ यसबाट थाहा हुन्छ, सभापति देउवाले पार्टीमा आफूले पत्याउने र आफूलाई विस्थापित गर्न सक्ने कोही देखेकै छैनन् ।

यो उत्तर आफैंमा सभापति देउवाको कुण्ठाको अभिव्यक्ति हो । उनलाई कांग्रेसको आगामी अधिवेशनमा सभापति पदका सम्भावित उम्मेदवारबारे थाहा नभएको होइन । ती उम्मेदवारबारे नेपालका सञ्चारमाध्यममा प्रशस्त समाचार प्रवाहित भैसकेका छन् । कांग्रेसका उपसभापति विमलेन्द्र निधि र महामन्त्री शशांक कोइरालाले सभापति पदमा उम्मेदवारीको इच्छा उहिल्यै सार्वजनिक गरिसकेका हुन् । कार्यसमितिका सदस्य शेखर कोइरालाले पनि धेरै अघि उम्मेदवारीको घोषणा गरिसकेका छन् । यसबाहेक, अरू अघोषित उम्मेदवार पनि छन् जो समय आएपछि मात्रै त्यस्तो घोषणाको मनस्थितिमा छन् ।

सभापति पदमा उम्मेदवारीको विषय त्यति बेला सार्थक हुन्छ जति बेला महाधिवेशन यथार्थमा परिणत हुन्छ । कोरोना महामारीका कारण फागुनमा हुनुपर्ने महाधिवेशन भदौ तेस्रो साता हुने भनिएको छ । त्यो अधिवेशनमा इलेक्ट्रोनिक भोटिङ मेसिनको प्रयोग गर्ने प्रस्तावको विरोध स्वयं वरिष्ठ नेता रामचन्द्र पौडेलले गरेका छन् । पौडेलको आशंका छ— सभापति देउवाले आफ्ना प्राविधिकहरू लगाएर इलेक्ट्रोनिक भोटिङ मेसिनमा पनि धाँधली गर्नेछन् । निर्वाचन जिल्ला तहमा गर्ने निर्णय लिन बाँकी नै छ । भदौसम्म महामारी सुस्त वा शान्त भएमा वैकल्पिक व्यवस्था के गर्ने भन्ने प्रश्न पनि छँदै छ । प्रदेश निर्वाचन क्षेत्रमा झन्डै एक सयवटा विवाद यथावत् छन् । पूरै प्रदेश २ मा महाधिवेशन प्रतिनिधिहरूको चयन र सदस्यताको चेकजाँच बाँकी नै छ ।

यी त भए प्राविधिक समस्या जसको समाधान तदारुकतासाथ गर्न नसकिने होइन । त्योभन्दा पर, अहिले नेपाली कांग्रेसमा राजनीतिक दर्शनको संकट पर्न थालेको छ । नेपाली कांग्रेसका संस्थापक बीपी कोइरालाले धर्म र राजनीतिलाई एकै ठाउँमा जोड्नुभएको थिएन । उहाँ वर्गीय उत्थानको पक्षमा हुनुहुन्थ्यो— तल्लो वर्गलाई माथिल्लो वर्गमा उत्थान गर्ने समतामूलक, समाजवादी व्यवस्थाका पक्षपाती । तर, अहिले कांग्रेसमा हिन्दु धर्मको प्रभाव बढ्दो छ । अढाई वर्षअघिको महासमिति बैठकमा करिब साढे आठ सय सदस्यले कांग्रेसको नीति हिन्दु धर्मको पक्षमा हुनुपर्ने लिखित माग राखेका थिए ।

कांग्रेस केन्द्रीय समितिका सदस्य शेखर कोइराला भन्छन्, ‘राष्ट्रको धर्म हुन्छ भन्नेमा मेरो विश्वास छैन । धर्म र राजनीतिलाई एकै ठाउँमा जोड्नु हुँदैन भन्ने पक्षमा छु म ।’ तर, यो सत्य हो कि कांग्रेसभित्र हिन्दु धर्मको प्रभाव निकै बढेको छ । संवैधानिक राजतन्त्र र संसदीय व्यवस्था खारेज गरेर राजा महेन्द्रले २०१९ सालमा हिन्दु राष्ट्रको धारणा निरन्तर राखे । अहिले हामी गणतन्त्रमा छौं । हाम्रो संविधानले ‘सनातनदेखि चलिआएको धर्म–संस्कृतिको संरक्षण गर्दै’ धर्मनिरपेक्ष नीति अख्तियार गरेको छ । एउटा कुरा म मान्छु— धर्म मानिसको स्वतन्त्रताको विषय हो । कसैले पनि कसैलाई प्रलोभनमा पारी धर्म परिवर्तन गराउनु हुँदैन । यो मुख्य मान्यता हुनुपर्छ ।

यी देखिने समस्याबाहेक नेपाली कांग्रेस नदेखिने समस्याबाट पनि ग्रस्त छ । कांग्रेसको अहिलेको अवस्था दाह्रा–नंग्रा खुस्किएको बूढो बाघको जस्तो छ । आफ्नो राजनीतिक जीवनमा यो पार्टीले अथक संघर्ष गरेर राणातन्त्रबाट देशलाई मुक्त गरेको छ भने, २०१७ पुस १ को दुर्घटनापछि निरन्तर ३० वर्षसम्म निर्दलीय पञ्चायतको नामले राजाको नेतृत्वमा चलेको तानाशाही व्यवस्थाविरुद्ध कडा संघर्ष गरेको छ । २०४६ सालमा नेपाली कांग्रेसका सर्वोच्च नेता गणेशमान सिंहको नेतृत्वमा भएको कांग्रेस र वामपन्थीको संयुक्त जनआन्दोलनले निर्दलीय व्यवस्थाको अन्त्य गरेको थियो, राजालाई संवैधानिक परिधिमा राखेको थियो र बहुदलीय व्यवस्थाको प्रारम्भ भएको थियो । यो परिवर्तनलाई नेपाली जनताले एक उपलब्धिका रूपमा स्वीकार गरेका थिए तापनि यसका विरुद्ध उठेका राजनीतिक आवाज यथावत् थिए ।

परिवर्तनपछिको चुनावमा नेपाली कांग्रेसले बहुमत ल्याएको थियो । तर, आन्तरिक सत्ता संघर्षका क्रममा भएको गृहकलहका कारण कांग्रेसको बहुमत विभाजित भयो । प्रधानमन्त्री गिरिजाप्रसाद कोइरालाले मध्यावधि चुनावको घोषणा गरे । पार्टीका लागि मध्यावधि चुनावको घटना दुःस्वप्न साबित भयो । त्यसपछि भएका अनेकौं राजनीतिक प्रयोगका कारण कांग्रेस कमजोर भयो । कृष्णप्रसाद भट्टराईको नेतृत्वमा भएको २०५६ सालको चुनावपछि कांग्रेस अलिकति बलियो नभएको होइन । त्यो बलको दुरुपयोग भयो । त्यसपछिका घटनाक्रमहरू — राजा वीरेन्द्रको दुःखद वंशनाश, राजगद्दीमा ज्ञानेन्द्र शाह, एकतन्त्रीय शासनको प्रयोगको प्रारम्भ, माओवादी जनयुद्धमा तीव्रता, कांग्रेस सभापति गिरिजाप्रसाद कोइरालाको नेतृत्वमा माओवादीसँग आठ राजनीतिक दलको सम्झौता र सहकार्य अन्त्यमा गणतन्त्रको आगमन–नयाँ नेपालको प्रारूपका रूपमा देखा परे ।

तर, यत्रो युगान्तकारी घटना र ऊहापोहपछि पनि नेपाली कांग्रेसको अवस्थामा कुनै परिवर्तन आएन । माओवादीलाई हातमा समाएर, डोर्‍याएर गणतन्त्रको ढोका खोल्ने नेपाली कांग्रेस पार्टी संविधानसभाको चुनावमा नराम्रोसँग पराजित भयो । कांग्रेस, एमाले लगायतका दलहरू र सञ्चारमाध्यमहरूले समेत सबभन्दा पुछारमा भनेर पन्छाएको माओवादी पार्टी संविधानसभामा सबभन्दा ठूलो दलका रूपमा देखा पर्‍यो । त्यो पराजयपछि पनि नेपाली कांग्रेसका तत्कालीन सभापति सुशील कोइराला र देउवा पछिल्लो समय प्रधानमन्त्री भैसकेका छन् । नेपाली कांग्रेसको हालत भने झन्झन् खुम्चिँदै गएको छ । यो पार्टीमा युवाशक्तिको उपस्थिति नै देखिँदैन । पार्टीका युवा नेतृत्व भनेर चिनिएका र प्रशंसा गरिएका गगन थापा, चन्द्र भण्डारी, धनराज गुरुङ, विश्वप्रकाश शर्मा, प्रदीप पौडेल, गुरु घिमिरेहरूको व्यक्तिगत प्रभाव र लोकप्रियताको कुनै राजनीतिक उपयोगिता देखिएको छैन । यी नेताहरू एउटा आन्दोलन हाँक्न पनि सक्षम छैनन् । यिनका हजारौं समर्थक भाषण सुनेर रमाउँछन्, ताली ठोक्छन् तर यिनीहरूको आह्वानमा कुनै आन्दोलन प्रस्ताव गरियो भने त्यसमा झन्डा बोक्न आउँदैनन् । कांग्रेसमा आन्तरिक विपक्ष कमजोर छ । नेताको दौराको फेरो समातेर हिँड्ने, नेतृत्व रिझाएर माथि उक्लिने चाहनाले सधैं प्रश्रय पायो ।

‘शेरबहादुर देउवा २०५१ सालमा गिरिजाप्रसाद कोइरालासँग झगडा गरेर प्रधानमन्त्री भएका थिए । अहिले २०७८ सालसम्म उनी नेतृत्वकै तहमा छन् । यति लामो समयसम्म एउटै नेता केन्द्रीय नेतृत्वमा रहिरहन्छ ?’ युवा नेता प्रदीप पौडेल भन्छन् । उनको विचारमा, ‘‘पार्टीको कार्यशैली नबदलिएसम्म परिवर्तन आउँदैन । ‘नियमानुसार गर्ने’ भाषा बदल्नुपर्छ । पार्टीमा नेतृत्वलाई चुनौती दिन सक्ने साहसी कोही नभएपछि परिवर्तन दोबाटोमै अलमलिन्छ ।”

(बिहीबार प्रकाशित हुने कान्तिपुरको प्रिन्ट संस्करणबाट ।)

प्रकाशित : जेष्ठ २६, २०७८ २१:०९
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

नेपालसमूहका चार भाइको वार्ता प्रयास :  इमानदार कोसिस कि भयभीत मनोविज्ञानको उपज ?

बबिता शर्मा

काठमाडौँ — प्रधानमन्त्री एवं एमाले अध्यक्ष केपी शर्मा ओली र वरिष्ठ नेता झलनाथ खनाल एवं माधवकुमार नेपालसहितका शीर्ष नेताले एमाले एकताको सम्भावना लगभग सकिएको निष्कर्षसहित आ–आफ्नो तयारी थालेका छन् । उनीहरुले यस्तो बताएका पनि छन् ।

तर, पार्टी विभाजनउन्मूख भए पनि ओली र खनाल–नेपाल पक्षका दोस्रो तहका केही नेता यसलाई टार्न अहिले पनि नियमित संवादमा छन् । उनीहरुको प्रयासचाहिँ न विवादमुक्त छ न त आलोचनारहित नै !

दुवैपक्षका दोस्रो तहका नेताहरुले जारी राखेको संवादलाई एमालेभित्र र बाहिर एकताका लागि थालिएको ‘इमान्दार’ कोसिसका रुपमा मात्रै होइन, उनीहरुको भय र स्वार्थको मनोविज्ञानसँगसमेत जोडेर हेरिएको छ । ओलीसँग राजनीतिकरुपमै ठूलो मतभेद रहेको, शीर्ष नेता कारबाहीमा परेको र नयाँ सत्तासमीकरणलाई लिएर खनाल–नेपाल समूह पाँच दलीय विपक्षी गठबन्धनमा सहभागी भइसकेको अवस्थामा दोस्रो तहका नेताबीचको वार्ताको औचित्यमाथि एमालेभित्रैबाट प्रश्न छन् ।

तर, पनि दुवैपक्षबाट गठित औपचारिक कार्यदल निस्क्रिय भएपछि पनि खनाल–नेपाल निकट नेताहरु घनश्याम भुसाल, गोकर्ण विष्ट, सुरेन्द्र पाण्डे र योगेश भट्टराई ओली समूहका दोस्रो तहका नेताहरुसँग संवादमा छन् । ओली पक्षबाट सुवास नेम्वाङ, विष्णु पौडेल, प्रदीप ज्ञवाली र विष्णु रिमाल यो संवादमा छन् । प्रधानमन्त्रीबाट प्रतिनिधिसभाको असंवैधानिक विघटनका कारण नेपालको संविधान, लोकतन्त्र र संसद्को रक्षा गर्नुपर्ने आवश्यकताको परिणाम भएको भन्दै खनाल–नेपाल समूहले ओलीसँग राजनीतिक मतभेद राखेको छ ।

सोमबार स्थायी कमिटीको तर्फबाट नेता नेपालले जारी गरेको विज्ञप्तिमा आफूहरुले वैशाख ७ र २६ मा राखेका ६ बुँदे शर्त सम्बोधनबारे ठोस आधार नआएको भन्दै ‘ओलीले गरेको आह्वान साँच्चिकै एकताको पक्षमा नभई केवल भ्रम सिर्जना गर्ने उद्देश्यबाट प्रेरित’ रहेको दावी छ । त्यसकै अर्को दिन मंगलबार साँझ खनाल नेपाल पक्षका नेताहरु अनौपचारिक छलफल खटिएका थिए ।

कार्यदल भंग भएको अवस्थामा पनि चार नेता ओलीपक्षसँग संवादमा रहेपछि आफ्नो समूहमा र सार्वजनिक वृत्तमा उनीहरुको प्रयास र नियतमाथि प्रश्न उठ्न थालेका हुन् । अनेकौं आंशका र सार्वजनिक आलोचनाकाबीच पनि आखिर भुसाल, विष्ट, पाण्डे र भट्टराई किन ओलीपक्षसँग संवादमा छन् त ?

विश्लेषक श्याम श्रेष्ठ युवा नेताहरुमा ‘हिम्मत’ होइन, दोधारेपन देखिएको भन्दै उनीहरुको कार्यशैली र नियतमाथि प्रश्न उठाउँछन् । ‘हामीले युवा नेताहरु भनेर उनीहरुबाट जे अपेक्षा गरेका थियौँ, त्यस्तो व्यवहार देखाएनन् । यी नेता आशा गर्नलायक रहेनछन् । उनीहरु साँच्चै एकता चाहेका हुन् भने आफ्नो कित्ता स्पष्ट गर्नुपर्दथ्यो । एकताका लागि हामी यहाँसम्म जान्छौं, नभए तपाईंलाई छोड्दिन्छौं भन्न सक्नुपर्छ । त्यो पनि नभन्ने उता पनि नजाने, यो दोधारेपन हो,’ अनौपचारिक संवादमा रहेका नेतामाथि श्रेष्ठको टिप्पणी छ, ‘उनीहरुले माधव नेपालतिर आएर ओलीले मान्लान जस्तो आशा त छैन, तैपनि अन्तिम घडिसम्म प्रयत्न गर्छौं भन्दा रहेछन् । ओलीतिर गएर हामी एकताकै पक्षमा छौं, खनाल–नेपालहरु नै बदमास हुन् भन्दोरहेछन् । कुनै नैतिकवान मान्छेले यस्तो व्यवहार गर्दैन ।’

चार नेतामाथि प्रश्न खनाल–नेपाल समूहकै नेताहरुले पनि उठाएका छन् । खनाल–नेपालनिकट नेताहरु चार नेताको भूमिका र नियतलाई लिएर प्रश्न र विभिन्न आंशका गर्छन् । केहीअघि आफ्नै समूहबाट प्रश्न उब्जिएपछि उनीहरुले पार्टी बैठकमै यसबारे स्पष्टीकण दिएका थिए । सार्वजनिकरुपमा यस्ता आलोचना र आंशका नगर्ने खनाल–नेपाल समूहका स्थायी कमिटीका एक सदस्यको टिप्पणी छ, ‘गम्भीर राजनीति विषयमा मतभेद हुँदाहुँदै एकसूत्रीय एकताको विषय उठाउनु चुनावको सुरक्षाको चिन्ता हुन सक्छ । त्यसबाहेक केही प्राविधिक ‘फ्याक्टर’ले पनि काम गरेको हुन सक्छ ।’

प्राविधिक ‘फ्याक्टर’बारे ती नेता थप आंशका गर्छन्, ‘उहाँहरुले पहिला सरकारमा रहँदा केही कमजोरी गरेको पनि हुनसक्छ वा फेरि मन्त्री बन्ने दाउ होला ।’

नेपालपक्षका वार्ता टोलीका संयोजक भीम रावललाई ओलीपक्षले पार्टीबाट निष्कासन गरेपछि एकताको पहलका लागि गठन भएको १० सदस्यीय कार्यदल भंग भएको थियो । त्यसपछि जेठ १७ गते होटल याक एण्ड यतिमा करिब पाँच घण्टा यिनै नेताहरुबीच अनौपचारिक छलफल भएको थियो । त्यसपछि पनि यी नेताहरु विभिन्न माध्यमबाट संवादमा छन् । यस्तो संवादमा किन ? यो संवादमा रावल भने सहभागी छैनन् ।

चार मध्येका एक नेता अनौपचारिक कुराकानीमा पार्टी एकता सबैका लागि बाध्यता रहेको सुनाउँछन् । ‘पार्टी विभाजन भयो भने धेरैले चुनाव जित्ने सम्भावना कम छ । पार्टी विभाजनपछि कांग्रेसले पनि गठबन्धन नगर्न सक्छ । त्यो अवस्थामा हाम्रो स्थिति के होला ?’ उनले भने ।

त्यसबाहेक दीर्घकालीन योजनासहित एकताको विषयलाई महत्व दिएर संवाद गरिरहेको उनले सुनाए । ‘अहिले जसरी हुन्छ एकता कायम गर्न निकट भविष्यमा महाधिवेन गरेर पहिलो तहका नेतालाई सम्मानजनक विदा गर्न सकिन्छ । र, दोस्रो तहका भनिएका नेताले पार्टीको नेतृत्व लिन सक्छौं । अहिलेको प्रयासमा मुख्यतः यो पनि चासो छ,’ उनले भने ।

लगातार प्रश्न र आलोचनापछि भुसालले सामाजिक सञ्जालमार्फत् नै स्पष्टीकरण दिएका थिए । ‘फेरि हाम्राविरुद्ध अनर्गल प्रचार सुरु भएको छ । हामीले एकताको कुरा गर्दा त्यसलाई आत्मसमर्पणको रुपमा व्याख्या गर्ने र विवादको कुरा गर्दा विभाजनको रुपमा व्याख्या गर्ने एउटा समूह नै तयार भएको छ,’ भुसालले पञ्चायतकालमा राजनीतिलाई विकृत बनाउने सत्ता संरक्षित समूह मण्डलेका रुपमा स्थापित भएको उदारण राख्दै सामाजिक संजालमा लेखे । यस्तो आलोचना गर्नेमाथि उनको प्रतिप्रश्न आयो, ‘एमालेको राजनीतिलाई विकृत बनाउन त्यस्तै समूह त खडा भएको छैन ?’

ओलीको वक्तव्यमा प्रयोग गरिएको भाषा र बुँदा केलाउँदा जालझेल, अन्योल र भ्रमका आधारमा अरूलाई अलमल्याउने र विभाजित गर्ने दुराषयपूर्ण रहेको नेपालको बुझाई छ । यति मात्र होइन, दोस्रो तहका नेताहरुसँग वार्ता गर्ने ओली पक्षको रणनीतिलाई नेपालले आफ्नो समूहमा विभाजन पार्ने कोसिसका रुपमा ब्याख्या गरेका छन् । ‘ओलीद्वारा जारी वक्तव्यको बुँदा १ नै पार्टी एकता हासिल गर्नेभन्दा अनेकता सिर्जना गर्नेतर्फ लक्षित देखिएको छ । ...यस्तो कुरा पार्टी एकता कायम गर्ने मनसायबाट आएको भन्ने कदापि देखिन्न । यो अस्वीकार्य छ,’ नेपालको आइतबारको विज्ञप्तिमा छ ।

त्यसपछि वार्तामा रहेका नेताहरु आफ्नो कदमको बचाउमा उत्रेका छन् । लगातारका आलोचना र विवादपछि पनि संवादमा रहेका नेताहरुले आफ्नो प्रयास कायमै राखेका छन् । तीमध्येका एक भट्टराईले बुधबार पनि एकतामा जोड दिँदै लेखेका छन्, ‘कमरेड केपी ओली आफ्नै पार्टीका बरिष्ठ नेता कमरेड जेएन खनाल र कमरेड माधव नेपालसँग सहकार्य गर्न तयार नहुने तर महन्थ ठाकुर र राजेन्द्र महतोसँग सत्ता साझेदारी र अन्य बिषयमा गठबन्धन गर्न तयार हुने । कमरेड जेएन खनाल र माधव नेपाल आफ्नै पार्टीका अध्यक्ष कमरेड केपी ओलीसँग मिल्न तयार नहुने तर शेरबहादुर देउवा, प्रचण्ड र उपेन्द्रसँग सत्ता साझेदारी र अन्य बिषयमा गठबन्धन गर्न तयार हुने । कसले, किन र केका लागि गर्दैछ यो सब ? एमाले एकताको समस्याको मूल जड यहीँ छ ।’

दोस्रो पुस्ताका नेताले विवादित राजनीतिक विषय कसरी सम्बोधन हुन्छन् भन्ने सूत्र अगाडि सारेका छैनन् । त्यसैले विश्लेषक श्रेष्ठलाई शंका छ, ‘हिजो एमाले र माओवादी एकता हुँदा विचार–सिद्धान्तलाई महत्व नदिएका कारण पार्टी फुट्यो । त्यही भूल अहिले पनि दोहोर्याउँदै छन् । ओली कहाँ पुगिसके । उनलाई वामपन्थी भन्न मिल्छ ? बुर्जुवाले नगर्ने काम ओलीले गरेका छन् । त्यही पनि ओली ठिक छन् भन्ने उनीहरुलाई लागेको छ भने खनाल–नेपाल समूहसँग स्पष्ट भन्नुपर्छ ।’

प्रकाशित : जेष्ठ २६, २०७८ २१:०७
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×