२५.६५°C काठमाडौं
१८ असार २०८३, बिहीबार
२५.६५°C काठमाडौं
सौम्य र शान्त पहाडका चुचुराहरुमा ‘टावर’ बनाएर आफूलाई अग्लो सावित गर्ने होडमा लागेका छन्, नेताहरु । राजनीतिक दलका शीर्ष भनिने नेताहरुले जनताको मत जितेका छन्, मन जित्न सकेका छैनन्।
प्रधानमन्त्री वालेन्द्र शाहमा सरल र सामान्य जनताले आफूलाई ‘तारणहार’ मानेको भ्रम पक्कै होला । तर, राजनीतिमा सफलता र विफलताको ठेगान हुँदैन । यी दुवै ‘तत्त्व’ अस्थायी हुन्छन् ।
प्रधानमन्त्रीका हरेक क्रोध र आवेशका अर्थहरू होलान् । तर, ती अर्थहरूको पनि खासमा कुनै अर्थ छैन । उहाँले रवि लामिछाने नेतृत्वको रास्वपालाई बहुमत दिलाउनुभयो । त्यो अभिमानले उहाँलाई थिचेको छ ।
उनको ध्यान नदी किनारामा छाप्रो हालेर जीवन धानिराखेका सुकुमवासी र सुकुमवासीका अवतारमा नदी किनारमा कब्जा जमाएर बसेका ‘हुकुमवासी’ हरूबाट संघीय राजधानी काठमाडौंलाई मुक्त राख्न कडा कदम चाल्नमा केन्द्रित छ । उनको अनुहारको तेज र तत्पर व्यवहार देखेर जनता दंग परेका छन् ।
जुन देशमा स्रोत हुँदैन, भएको स्रोतको परिचालन हुँदैन, त्यो देशको विकास कहिल्यै पनि सम्भव हुँदैन । यो शाश्वत सत्य हो । यो सत्यलाई प्रधानमन्त्री बालेन र उहाँका सहयोगीहरूले मात्रै होइन, सबै पार्टीका निर्णायक तहमा बसेका नेताहरूले बुझ्न सक्नुपर्छ ।
सामान्य परिवारमा जन्मिनुभएका कृष्णप्रसाद भट्टराई सही अर्थमा ‘सर्वहारा’ नेता हुनुहुन्थ्यो । कुलीन मिथ्याविरुद्ध सामान्य नेपालीको आत्मसम्मानका लागि निरन्तर संघर्षमय जीवन बिताउनुभयो उहाँले ।
वालेन्द्रको नेतृत्वमा रास्वपाले दह्रो बहुमत पायो । अब यो बहुमतको प्रयोग कसरी हुन्छ, केका लागि हुन्छ ?
देशको सत्ता–राजनीतिमा एउटा मानिस शिखरमा पुग्नुको महत्त्व त्यतिबेलासम्म स्थापित हुन सक्दैन, जबसम्म जनताप्रति उत्तरदायी र इमानदार राजनीतिको प्रारम्भ हुँदैन, आशा गरौं, नेपाल सरकारका नयाँ नेता बालेनले यो विषय बुझेका होलान्
हामीकहाँ विधिवत् गठन भएका सरकार छन्, उमेर र अनुभवले खारिएका प्रधानमन्त्री थिए, मन्त्री थिए। तर, जनताको नजरमा उनीहरुको विश्वसनीयता कहिल्यै स्थापित हुन सकेको थिएन।
२०४६ सालको परिवर्तनपछिका सरकारहरूले नेपाली जनताको आत्मसम्मानको आदर गर्न सकेका छैनन् । जसले जनताको सम्मान गर्न खोजे, ती कहिले चुनावमा हराइए र कहिले अपमानजनक तवरले सरकारबाट हटाइए ।
