शीतभण्डार १२ वर्षदेखि प्रयोगविहीन

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — सिन्धुली गर्मी मौसममा जुनारको स्वाद आम उपभोक्तालाई चखाउने उद्देश्यका साथ १ करोड रुपैयाँको लागतमा कमलामाई नगरपालिका–४ दोभानटारमा निर्मित शीतभण्डार वर्षौयता प्रयोगविहीन छ ।

ZenTravel

मुख्य गरी जुनारलाई नै भण्डारण गर्ने भनिए पनि सञ्चालनमा नआउँदा कृषक र उपभोक्ता दुवै निराश छन् । झन्डै १२ वर्षअघि निर्माण भएको भवनमा दुई सिजन जुनार तथा आलु भण्डारण गरिएको थियो । त्यसपछि खर्च धान्नै नसकेर प्रयोगमा आउन नसकेको सञ्चालकको भनाइ छ ।

Meroghar

शीतभण्डार प्रयोगमा नआउँदा जुनार, तरकारी तथा अन्य फलफूल भण्डारण गरी बेमौसममा बिक्री गर्न नपाएको गुनासो कृषकको छ । शीतभण्डार भवन निर्माणसँगै उत्साहित कृषक यतिखेर निराश बनेको स्थानीय जुनार कृषक निर्मल रम्तेलले बताए । ‘मौसमी तरकारी तथा फलफूल भण्डारण गरी बेमौसममा बिक्री गर्दा कृषकलाई राम्रै आम्दानी हुन्थ्यो,’ उनले भने, ‘त्यो सुविधाबाट कृषकहरू वञ्चित छन् ।’

३ सय ६० टन क्षमताको शीतभण्डार १ करोड लागतमा सम्पन्न भएको निर्माण कार्यमा संलग्न जुनार विकास संघले जनाएको छ । संघका अनुसार लागतमध्ये जापानी राजदूतावासको अनुदान ६० लाख रुपैयाँ र बाँकी रकम तत्कालीन समयमा जिविस, गाविस र जुनार उत्पादक कृषकबाट जुटाइएको हो ।

शीतभण्डार सञ्चालकसमेत रहेको जुनार विकास संघका निवर्तमान अध्यक्ष दीपक कोइरालाका अनुसार सुरुको वर्षमा समयमै बिमा र विद्युत् मिटर जडान गर्न नसक्दा शीतभण्डार प्रयोगमा आउन नसकेको हो । अहिले भने शीतभण्डारकै जमिनमा जुस उद्योग निर्माणाधीन रहेकाले प्रयोगमा आउन सकेको छैन ।

गोलान्जोर गााउँपालिका ४ तीनकन्याका कृषक वेगबहादुर आले विदेशीले जुनारलाई नै लक्षित गरेर करोड खर्च गरी निर्माण गरिदिएको भवन प्रयोगमा ल्याउन नसक्नु दुर्भाग्य ठान्छन् । ‘हाम्रो लागि त्यत्रो भवन जुनार राख्न बनाइदिएका छन्, हामीले सञ्चालनमा ल्याउन सकेनौं,’ उनले भने, ‘शीतभण्डार सञ्चालन नहुँदा गर्मी सिजनमा जुनारको स्वादबाट उपभोक्ता बेखबर भए ।’ सिजनमा यो वर्ष जुनार कृषकले प्रतिदाना ८/१० रुपैयाँसम्म पाएका छन् तर शीतभण्डारबाट बेमौसममा बजारमा लैजाँदा २० देखि २५ रुपैयाँसम्म लिन सकिनेमा कृषक ढुक्क थिए ।

प्रकाशित : पुस २९, २०७६ ०९:४१
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

परिवर्तनशील ऋतु र मन

सुशीला तामा‌ङ

काठमाडौँ — मुलुकमा बेरोजगारीको समस्या विकराल बन्दै गइरहेको छ । राजनीतिक बेथितिको चुली उस्तै छ । शक्तिका आडमा आपराधिक क्रियाकलापमा संलग्नहरू झनै फस्टाउँदो अवस्थामा छन् । यस्तो स्थितिमा पनि पुलिस प्रशासन, न्यायालय मौन देखिन्छन् । अभिभावकलाई आफ्नो सन्तानलाई दिने समय छैन ।

त्यही मौकामा नयाँ पुस्ता सामाजिक सञ्जालभित्र पूरै डुबेका छन्, तिनीहरूलाई त्यसबाट मुक्ति दिलाउन त्यति सहज छैन । अन्ततः मुलुक र परिवारको सामाजिक, आर्थिक, राजनीतिक, पारिवारिक द्वन्द्वमा ऋतुजस्तै मानिसका मन परिवर्तन भइरहेका छन्, जुन मनहरू सपना खोजीमा सलबलाइरहेका छन् । हर्ष, विस्मात्, लोभ, लालच, प्रतिष्ठाका लागि परिवर्तनशील अवस्थामा चक्रजस्तै घुमिरहेका मनहरू यतिखेर कालिकास्थानस्थित सर्वनाम थिएटरमा नाटक ‘ऋतु चर्या’ मा देख्न सकिन्छ ।

सर्वनामबाटै प्रशिक्षण लिएका १५ औं ब्याचका प्रशिक्षार्थी रंगकर्मीहरूको लेखन तथा निर्देशनमा गत शनिबारदेखि मञ्चन सुरु भएको नाटकमा सुख खोज्दै जाँदा दुःखमा जेलिएका, माया खोज्दै हिँड्दा घृणा पाएका, प्रविधिसँगै परिवारबाट अलग्गिएका, गाउँबाट सपना खोज्दै सहरमा हराएका, सरकारी जागिरको आसमा घोकन्ते शिक्षामा अल्झिएका थुप्रै पात्र चित्रण छन्, जसका मनहरू स्थिर छैनन् । ऋतु चक्रमा जस्तै तिनीहरूका मनमा कतै वसन्तको जस्तो बहार छाएको छ भने कतै शिशिरको जस्तो तुसारोले भरिएको छ ।

मञ्चमा एक दर्जनभन्दा बढी पात्र छन् । ती सबै पात्रलाई लेखक आशुतोष आफूले सिर्जना गरेको एउटा कथाभित्र सीमित गर्न खोज्दै छन् । उनको कथा लेखनको प्रारम्भबाटै समाजमा अनेक रूपरंगमा रहेका मानिस प्रतिविम्बित हुँदै जान्छन् । लेखक जीवनलाई ऋतुचर्याका रूपमा परिभाषित गर्दै जान्छ र त्यसलाई आफ्नो पाण्डुलिपिमा उतार्दै जान्छ । उसको पाण्डुलिपिअनुसार अराजक बन्दै गएको राजनीति, अपराधलाई ढाकछोप गर्नतिर लागिरहेको पुलिस प्रशासन, शक्तिकै भरोसामा कानुन र मिडियालाई आफ्ना हातमा लिइरहेको गिरीशजस्ता पात्र जन्मिँदै जान्छन् । त्यही क्रममा जनतालाई भर्‍याङ बनाई अघि बढिरहेको नेता पनि प्रस्तुत हुन्छ, जसलाई राजनीतिमा सही र गलतको तौलभन्दा पनि हार र जितसँग मात्र सरोकार छ ।

आशुतोषको कथामा अर्का पात्रहरू पनि आउँछन् । वर्षादजस्ता पात्र सहरमा पढाइ र राम्रो जागिरको खोजीमा छन्, जसलाई गाउँ फर्कने मन छैन । उसकै सहपाठी बादल अधिकारी सरकारी जागिरको लागि लोकसेवामा नाम निकाल्न दिनरात नभनी पढिरहेका छन् । दुवैको सपनामा पूर्णविराम लागेपछि परिवर्तन भएको मनलाई दुईबीचको संवादमा झल्कन्छ । अर्कातिर सानैदेखि होस्टेल जीवन बिताएका हेमन्त भौतिक सुखसयलसँग नजिक भए पनि पारिवारिक मोहबाट टाढा छन् । आफ्ना बाबुले अनेक खुसी दिन खोज्दा पनि उनी अहिलेको निकै प्रचलित पब्जी खेलमै व्यस्त देखिन्छन् । उनलाई परिवार, सम्बन्ध केही पनि वास्ता छैन । शरदजस्ता पात्रहरू अभिनेता बन्ने लहडमा समय खेर गरिरहेका छन् । शिशिरा आफ्नै पतिबाट यौनहिंसा खेपिरहेकी छन् । लेखक आशुतोष यही अधुरा पात्रहरूको कथा पाठकलाई दिन चाहन्छ तर सम्पादकले असहमति जनाउँदै हेमन्तलाई आफ्नै परिवारसँग, शिशिरालाई पतिसँग, वर्षादलाई सहरमा राम्रो पदका काममा लगाउँदै कथाको अन्त्य गर्छ ।

नाटकले मूलतः अहिलेको तत्कालीन अवस्थामा युवाले बेहोरिरहेको समस्या र तिनीहरूमा आइरहेको मानसिक विचलनलाई खोतल्ने प्रयास गरेको छ । मानसिक द्वन्द्वमा युवाको मन कसरी परिवर्तन भइरहन्छ भन्ने पक्षलाई नाटकले सबल ढंगमा पस्केको छ । राजनीतिक बेतिथि, जनताको सुरक्षाका नाममा बसेका सुरक्षाकर्मीको गलत प्रवृत्ति, सर्टिफिकेट सिस्टमको शैक्षिक प्रणाली, भौतिक सुखकै लागि दौडिरहेका अभिभावकलाई नाटकले तीखो व्यंग्य गरेको छ । युवाको यथार्थलाई उनीहरूकै भावना र समस्यामा केन्द्रित रहेर पहिलो प्रयासस्वरूप नाटक तयार गरिएको सोही ब्याचका कलाकार प्रितमसागर शर्माले बताए ।

नाटकमा विमल लामिछाने, मुस्कान राई (रिभान), शान्ति डगौरा, केवल सुब्बा, रिजेश तामाङ, सन्दीप कार्की, दीपेन्द्र केसी, रमेश वज्राचार्य, सुषमा पाठक, मनीष अर्याल, शोभा कार्की, सुमन गुरुङजस्ता कलाकारहरूको अभिनय रहेको छ । नाटकमा प्रकाश परिकल्पना राज शाहले गरेका छन् भने परिचालन रवीन्द्र डंगोलले गरेका हुन् । ध्वनि परिचालन रिया भारतीले गरेकी छन् । नाटक माघ ५ गतेसम्म मञ्चन हुनेछ ।

प्रकाशित : पुस २९, २०७६ ०९:४०
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
×