अखबारका पानाबाट भागेर आएको मान्छे- विविधा - कान्तिपुर समाचार

अखबारका पानाबाट भागेर आएको मान्छे

हाम्रो अपार्टमेन्ट परिसरमा बनेका एकैनासका घरहरू कुनै भीषण युद्धमा परेर अभिभावक गुमाएका टुहुरा केटाकेटीझैँ नि:शब्द, टामाटुमी परेर उभिएका छन् । ती घरहरूको ब्लकलाई छुट्याउने सडकहरूमा पार्क गरेर राखिएका विभिन्न ढप-ढाँचाका मोटर-गाडीहरु खोरेतले थला परेका जनावरहरूजस्तै शान्त छन् ।
हरि अधिकारी

दुई दिन भयो म बाहिर निस्किएको छैन । तर, मेरो मनको आँखामा बाहिरको वातावरणको एकदम नै सफा र प्रस्ट तस्बिर छापिएको छ । म प्रस्टसँग देखिरहेको छु- हाम्रो अपार्टमेन्ट परिसरमा बनेका एकैनासका घरहरू कुनै भीषण युद्धमा परेर अभिभावक गुमाएका टुहुरा केटाकेटीहरूझैँ नि:शब्द, टामाटुमी परेर उभिएका छन् ।

ती घरहरूको ब्लकलाई छुट्याउने सडकहरूमा पार्क गरेर राखिएका विभिन्न ढप-ढाँचाका मोटर-गाडीहरू खोरेतले थला परेका जनावरहरूजस्तै शान्त छन् । कैयौँ दिनदेखि मानिसको पाइला नै नपरेका स्विमिङ पुल, टेनिस कोर्ट, अपार्टमेन्ट क्लब हाउस र बालकहरू खेल्ने मैदानहरूमा उदासीको बाक्लो पत्र जमेको छ । यसबीचमा परिसरभित्र हुर्काइएका रूख-बुटाहरूले नयाँ पालुवा हालेका छन् तर तिनमा आएको गाढा हरियो रङमा वासन्ती चमक भने छैन । पारखी मानिसको स्नेहिल स्पर्श नपाउन्जेल प्रकृतिका सुन्दरतम रचनाहरूले पनि आफ्नो नैसर्गिक कान्ति पाउँदा रहेनछन् ।

म लगभग चार घण्टादेखि आफ्नो कोठामा धुम्धुम्ती बसिरहेको छु । लगभग ४ महिनाअघिदेखि मेरो अधिकांश समय १२ फिट चौडाइ र १४ फिट लम्बाइ भएको यही कोठामा बित्ने गरेको छ । यसरी कोठामा एक्लै बस्दा स्मार्ट फोन र ल्यापटप कम्प्युटर समय-कटनीका मेरा साधन बनेका छन् । धेरैजसो म सामाजिक सञ्जालहरूमा अलमलिन्छु । युट्युबमा सिनेमा पनि हेर्ने गर्छु । युट्युब च्यानलले नि:शुल्क उपलब्ध गराएको सुविधाको उपयोग गर्दै प्रख्यात पाकिस्तानी शायर फैज अहमद फैज र भारतीय गीतकार साहिर लुधियानवीका केही अमर रचनाका रेकर्डहरू सुनेर लकडाउनका कारण खर्च गरेर नसकिने गरी थुप्रिएको समयको डंगुरलाई पन्छाउने प्रयत्न पनि गरिरहेको छु म । त्यस क्रममा ती महान् स्रष्टाका रचनालाई मैले एकपटक मात्र होइन, बारम्बार सुनेँ । तिनका रचनामा निहित अद्भुत जादुले गर्दा नै हुनुपर्छ तिनलाई जतिपटक सुने पनि मलाई पट्यार लाग्दैन ।

पाकिस्तानी शायर फैज अहमद फैजका ‘हम देखेंगे...’ र ‘मुझ से पेहेली सी मोहब्बत मेरे मेहबूब न माग’ बोलका दुई नज्मको ममाथि यस्तो जादु चल्यो मैले ती दुवै गीतलाई धेरै दिनसम्म लगातार सुनिरहेँ । यति धेरैपटक सुनेँ, सुन्दासुन्दा मलाई तिनका शब्दशब्द मुखाग्र भएका छन् । यी दुई महान् कविताको दर्पणमा यस युगका महानतम् उर्दू कवि फैजको क्रान्तिकारी विश्व-दृष्टिको सुस्पष्ट र प्रेरक झल्की पनि पाएको छु मैले । फैज अहमद फैजका यी बहुचर्चित र बहुप्रशंसित गीतहरू भारतीय उपमहाद्वीपका नाम चलेका प्राय: सबै गायक-गायिकाले तालिमका क्रममा होस् वा कसैको फर्माइसमै किन नहोस् पटकपटक गाएको हुनुपर्छ । मैले मल्लिका-ए-तरन्नुम बेगम नूरजहाँ, बेगम एकबाल बानो, आविदा परवीन, डाक्टर राधिका चोपडा, ओरुणिमा भट्टाचार्य, टिना सानी र जवाद अहमद गरी ७ जना कलाकारले विभिन्न भेन्यु र अवसरमा गाएका फैजका यी दुई गीतको रेकर्ड सुनेको छु । प्रत्येकपटक तिनले मलाई अभिभूत बनाएका छन् । ती गीत सुन्दा म आफूलाई चेतनाको अर्कै माथिल्लो स्तरमा पुगेको अनुभव गर्छु ।

फैजका शब्दहरूलाई वाणी दिने यी सातै जना दक्षिण एसियाका ख्यातनामा कलाकारहरू हुन् र यिनीहरूले यी गीत गाउँदा जनाब फैजका रचना-सामर्थ्यमाथि न्याय गर्ने पूरापूर प्रयत्न गरेका छन् । मलाई लाग्छ, त्यस प्रयत्नमा उनीहरू धेरै हदसम्म सफल पनि भएका छन् । तीमध्ये कसको गायकी अब्बल लाग्यो भनेर रोज्नुपर्‍यो भने म ‘हम देखेंगे...’ का लागि बेगम एकबाल बानो र ‘मुझ से पेहेली सी मोहब्बत....’ का लागि बेगम नूरजहाँलाई रोज्नेछु । भनिन्छ कवि फैज स्वयं पनि बेगम नूरजहाँको अलौकिकझैँ लाग्ने सुन्दरता र थोरै उदासीको सुसेली मिसिएको मिठासपूर्ण गायकीका ठूला प्रशंसक थिए । त्यसैले उनले आफ्नो बहुचर्चित गीति-रचना ‘मुझ से पेहेली सी मोहब्बत...’ को संगीत संयोजन र गायनसम्बन्धी सबै जिम्मेवारी बेगम नूरजहाँलाई सुम्पेका थिए । नूरजहाँको हृदयमा पनि उर्दू शायरीका बेताज बादशाह फैजप्रति गहिरो अनुराग र आदर थियो । नूरजहाँले आफ्ना मनपसन्द शायरद्वारा सुम्पिएको त्यो जिम्मेवारी आजीवन लगनका साथ पूरा गरेकी थिइन् । जीवनको गोधूलि-बेलासम्म पनि उनी फैज साहबको यो मार्मिक गीत गाउने कुनै पनि अवसरलाई खेर जान दिँदैनथिन् ।

लकडाउनको यो अल्छे अवसरलाई सदुपयोग गर्ने क्रममा मैले प्रख्यात कवि र हिन्दी सिनेमाका लोकप्रिय गीतकार साहिर लुधियानवीका रचनाहरू पढ्ने र हिन्दी सिनेमाका लागि उनले लेखेका केही लोकप्रिय गीत सुन्ने मेसो पनि मिलाएँ । न्वारनको नाम अब्दुल हाई भएका, वामपन्थी रुझानका विद्रोही कवि साहिर लुधियानवीले गधेपच्चिसीमै छँदा बादशाह शाहजहाँले आफ्नी मलिका मुमताज महलको स्मृतिमा बनाएको ताजमहल नामक विश्वप्रसिद्ध कब्रगाहका बारेमा ‘इक शेहन्शाह दौलतका सहारा ले कर हम गरीबों की मोहब्बत का उडाया है मजाक’ भन्ने सनसनीपूर्ण कविता लेखेर हिन्दुस्तानी साहित्य-जगत्मा आफ्नो दरिलो उपस्थिति जनाइसकेका थिए । तर, उनको प्रतिभाको आलोक फैलिन थालेको भने उनले हिन्दी सिनेमाका लागि गीत लेख्न थालेपछि नै हो । फिल्मी गीत सम्बन्धित फिल्मको कथा, परिस्थिति र पात्रहरूको मनस्थितिअनुसार तयार गर्नुपर्ने भए पनि साहिरले आफ्ना हरेक गीतमा कलात्मक वैशिष्ट्य हासिल गर्ने प्रयत्न गरेका छन् र उनी त्यसमा धेरै हदसम्म सफल पनि भएका छन् । आकर्षक विम्व-विधान, सही शब्द चयन, प्रकृतिको लालित्यपूर्ण प्रस्तुति र दीनहीन अकिञ्चन जनताप्रति असीम सहानुभूति दर्साउने गीति-रचनाका कारण साहिर समसामयिक कवि र फिल्मी गीतकारहरूको पंक्तिमा अलग्गै र बेग्लै चमकका साथ उभिन्छन् ।

साहिर लुधियानवीले सयौंको संख्यामा हृदयस्पर्शी कविता, गीत लेखेका छन्, तिनलाई यस सानो लेखमा उद्धृत गरिरहन सम्भव छैन । उनले लेखेका मार्मिक गीतहरूको बान्कीका रूपमा गुरुदत्त पादुकोणको क्लासिक ‘प्यासा’ को ‘ये कूचे, ये नीलामघर दिलकशी के, ये लुटते हुए कारवा जिन्दगी के, कहाँ है कहाँ है मुहाफिज खुदी के ? जिन्हे नाज है हिंद पर कहाँ है ?, सोहनसिंह ग्रेवाल ‘नजर’ को सांगीतिक फिल्म ‘शगून’ को ‘तुम अपना रंजोगम अपनी परेशानी मुझे दे दो’ र ‘पर्बतों के पेडो पर शामका बसेरा है’ र यश चोपडाको रोमान्टिक ड्रामा ‘सिलसिला’ का लागि लेखेको ‘मैं पल दो पलका शायर हुँ पल दो पल मेरी कहानी है, पल दो पल मेरी हस्ती है’, ‘मुझसे पहले कितने शायर आए और आकर चले गए, कुछ आहें भरकर लौट गए, कुछ नगमें गाकर चले गए’ जस्ता केही पंक्तिहरू दिन सकिन्छ । यी गीतहरूले साहिरको उच्च कल्पनाशीलता र उत्कृष्ट काव्यिक शिल्पको झलक दिन्छन् ।

गीत, संगीत र सिनेमाको दुनियाँबाट बाहिर निस्किएर कम्प्युटरमा केही लेख्ने अभ्यास पनि गर्न खोज्छु । पहिलेपहिले मलाई लाग्थ्यो, लेख्नका लागि मैले पर्याप्त समय पाइरहेको छैन । मसँग कुनै झन्झटबिनाको फुर्सदिलो समय पर्याप्त हुँदो हो र लेख्न बसेको बेलामा आएर अलमल्याउाने तत्त्वहरू हुँदैनथे भने म खुरुखुरु कति धेरै लेख्न सक्थेँ होला । तर, अहिले घरको चारदिवारीभित्र बन्दीझैँ दिन बिताउनुपरेर आफूसँग समय छेलोखेलो भएपछि पो मलाई थाहा भयो, फुर्सद हुँदैमा लेख्न सकिने होइन रहेछ । फुर्सदको समय कसरी प्राप्त भएको हो र कुन ठाउँमा कस्तो परिस्थितिमा बसेर त्यस समयको उपयोग गर्न खोजिँदै छ भन्ने कुराले लेख्न सक्ने कि नसक्ने भन्ने कुराको निर्क्योल गर्ने रहेछ । लेख्नका लागि समय र फुर्सद त चाहियो नै तर आफूलाई चित्तबुझ्दो किसिमको स्तरीय कृतिको सिर्जना गर्न यी दुई तत्त्वभन्दा पनि आवश्यक हुँदो रहेछ सर्जकमा रचनात्मक एकाग्रता ।

कोभिड-१९ को महामारीले फैलाएको आतंकले अधमरो भएको एउटा निरीह लेखकले लकडाउनको कैदमा बसेर के लेखोस् ? कसरी लेखोस् ? ल्यापटप कम्प्युटरमा एउटा नयाँ फोल्डर बनाएर अल्याङ-टल्याङ गरिरहेको मेरो मनमा यिनै प्रश्नहरू छड्किरहेका छन् । केही लेख्नु छ भन्ने कुरा दिमागले बारम्बार सम्झाइरहेको छ तर एक वाक्य पनि राम्रोसँग टाइप गर्न सकिरहेको छैन । मेरो चेतनामा नयाँ सिर्जनाको झिल्काझिल्कीसम्म पनि देखापर्न सकिरहेको छैन । दिल र दिमागमा जीवनप्रति सन्देह र मृत्युको सामर्थ्यका बारेमा रन्थनमन्थन चल्न थालेको छ । प्रत्येक दिन मरिरहेका र मृत्युको निष्पट्ट अँध्यारो सुरुङमा पस्न बिस्तारै अघि बढिरहेका हजारौँ नरनारीका अस्पष्ट अनुहारहरूको गुजुमुज्ज परेको कोलाजले लखेटिरहेको मेरो चेतनामा आजभोलि आफूले केही वर्षपहिले लेखेको एउटा कविता चियाउन आइरहन्छ ।

अघिल्लो दिनसम्म सारसौंदो रहेको मान्छे अचानक अखबारको पानामा टाँगिएको देखेर स्तब्ध भएको मैले लेखेको ‘अखबारका पानाबाट भागेर आएको मान्छे’ शीर्षकको त्यो कविता यस्तो थियो : अखबारका पानाबाट भागेर आएको छ/थाहै नदिई सुटुक्क मरेर गएको मान्छे/ऊ अखबारको पानाबाट जुरुक्क उठ्छ र/बेमनसँग बाँचिरहेको अर्को मान्छेको कानमा/चीसो साउती गर्छ/घरको जस्केलामाथि झुन्डिएको छ/अखबारबाट बाहिर निस्किएको त्यही मान्छेको आकृति/उसको जिभ्रोमा फैलिएको छ-अन्तिम भोजको तीखो र दुर्गन्धमय स्वाद/समवेदनाका हरफहरूमा पुरानो वेस्टकोटझैं/झुन्डिनबाट आफूलाई बचाउँदै र/माखेसाङ्ग्लोझैँ बेरिएका बाटाहरूको जञ्जालमा/हराउँदै-भेटिँदै, भेटिँदै-हराउँदै/हिँडिरहेको देखिन्छ अर्को एउटा मान्छे/आफैँलाई बलियोसँग कसेर आफ्नै अँगालोमा/सुरक्षित निदाइरहेको तेस्रो मान्छेलाई/चीसो प्रेमको कठोर र भयप्रद भाषामा बोलाउँदै/अखबारका पानाबाट भागेर आएको त्यही मान्छे/अलि पर अँध्यारोमा उभिएर/खितखित खितखित हाँसिरहन्छ ।

प्रकाशित : जेष्ठ ३, २०७७ ०९:०८
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

चाँडै सकिँदै छ पर्खाइ

जर्मन बुन्डेसलिगाले सबैको यति धेरै ध्यान यसअघि खिचेकै थिएन । यसपल्ट यस्तो नहोस् पनि किन ? कोरोना भाइरस संक्रमणको महामारीबीच मैदानमा फर्कन लागेको फुटबलको सबैभन्दा ठूलो अवसर यही त हुने छ । फ्रान्सेली समाचार संस्था एएफपीले जर्मन माथिल्लो डिभिजनको फुटबलबारे एकसरो विश्लेषण गरको छ । उसको भनाइ छ, बुन्डेसलिगा अब ब्युँझिँदै छ ।
एएफपी

बर्लिन — बोरुसिया डर्टमन्डका दुई युवा खेलाडी इर्लिङ ब्रट हल्यान्ड र जोर्डन सान्चोको शनिबार एकमात्र उद्देश्य हुनेछ, बढीभन्दा बढी गोल गर्ने । बन्द रंगशालामा यही दिनदेखि बुन्डेसलिगा फर्कन लागेको छ । डर्टमन्ड र साल्के ०४ बीचको डर्बी खेल हुनेछ । यो विश्व फुटबलकै अहिलेसम्मको अचम्मको डर्बी पनि हुनेछ ।

त्यसो त सिगनल इडुना पार्कमा डर्टमन्डले घरमा खेल्नुपर्छ, दर्शकको संख्या पुग्ने गर्थ्यो, औसत पनि ८२ हजार । खेलमा क्रममा देखिने पहेँलो रङको सागर नै देखिने गर्थ्यो । तर यसपालि यो खेलमा फिटिक्कै दर्शक हुने छैनन् । हुनेछन् त खाली खेलाडीसँगै मिडिया र खेल पदाधिकारीको हल्का जमात । जर्मन राष्ट्रिय टिमका प्रशिक्षक जोचिम लोले पनि यो खेल हेर्न पाउने छैनन् । जतिबेला डर्टमन्ड र साल्के भिड्ने गर्छन्, त्यो खेलमा मात्रै सीमित हुन्न । त्यसमा असंख्य भावना, उत्साह, आक्रोश, पीडा हुने गर्छ । तर यी सबै यसपल्ट टाढाका कुरा भए ।

अहिले त मैदानमा फुटबल फर्कनु नै सबैभन्दा ठूलो उपलब्धि हुनेछ । अनि मैदानमा दर्शक नहुनुको दु:ख पनि ठूलो हुने छैन किनभने सारा विश्वको नजर यो खेलमा हुनेछ । यस्तै नजर यो सप्ताहन्त हुने बुन्डेलिगाका बाँकी खेलमा पनि हुनेछ । डर्टमन्डको यो खेलमा अर्को एउटा उद्देश्य पनि हुनेछ । यो हो, लिग तालिकाको शीर्षस्थानको बायर्न म्युनिखसँगको ४ अंकको दूरी छोट्याउने । बायर्न आफैं भने आइतबार युनियन बर्लिनको भ्रमणमा निस्कनेछ ।

युरोपका अन्य प्रमुख फुटबल देश इंग्ल्यान्ड, स्पेन र इटालीमा एक प्रकारले फुटबल फेरि कहिले सुरु हुने हो, पत्तो छैन । सायद महिना दिनपछि मात्र त्यहाँ फुटबल सम्भव हुनेछ । जर्मन फुटबल लिग (डीएफएल) ले पनि बुन्डेसलिगाको यसपल्ट ‘हाइजेनिक’ सुरुआत गर्दै छ । यसैक्रममा युरोपमै कोभिड-१९ को महामारीबीच फुटबल सुरु हुने जर्मन प्रमुख देश हुनेछ । आखिरमा जर्मनी त्यही देश हो, जहाँ भाइरस संक्रमितमध्ये ७ हजार ७ सयभन्दा बढीले ज्यान गुमाए ।

मैदानमै पनि खेलाडीले मास्क लगाउनेछन् । गोल भएयता खुसियाली परम्परागत हुने छैन, बरु कुहिना मिलाउनेछन् । हात मिलाउन त पाउने छैनन्, खेलअघि एकआपसमा अँगालो मार्ने प्रतिबन्ध जस्तै छ । डर्टमन्डका विंगर जुलियन ब्रान्डटले ठीक भनेका छन् । उनी भन्थे, ‘तहसनहसको स्थितिबाट फुटबल हुन लागेको छ । न कुनै एक टिमलाई फाइदा छ, न अर्को टिमलाई बेफाइदा । साँच्चै खेल सुरु हुँदा स्थिति के हुने हो, त्यो त अहिले अनुमान मात्र गर्न सकिन्छ ।’

साल्केका खेलाडीहरु प्रशिक्षणमा तस्बिर : एपी

तेस्रो स्थानमा रहेको आरबी लेप्जिगले शनिबारकै अर्को खेलमा फ्रेइबर्गको सामना गर्नेछ । त्यसमा जर्मन स्ट्राइकर टिमो वार्नरको उद्देश्य हुनेछ, गोल गर्ने । यी २४ वर्षीय खेलाडी भन्छन्, ‘मेरो उमेरमा धेरै कम खेलाडीले मात्र २० गोल गरेका छन् । मैले अहिले नै २१ गोल गरिसकें । मेरो उद्देश्य हो, यसपल्ट ३० गोल छुने ।’

लेप्जिग ५ अंकले बायर्नभन्दा पछाडि छ । लिग स्थगित हुनु ठीकअगाडि उसले लेभरकुजन र उल्फसबर्गसँग बराबरी खेल्नु महँगो साबित भएको छ ।

सबैको आकर्षणमा रहने प्रमुख खेलाडी भने बायर्नका रोबर्ट लेवान्डोवस्की नै हुन् । उनी गोल गर्न सिपालु सदाबहार खेलाडी । उनी चोटमुक्त हुँदै खेलमा फर्कने प्रयासमा छन् । बर्लिनको सामना गर्दा उनी आफूले गरिसकेको २५ गोलसंख्या बढाउने प्रायसमै हुनेछन् । सन् २०१५-१६ र २०१६-१७ दुवै अवसरमा उनले ३० गोलको उपलब्धि छोएका थिए । बायर्नले लगातार आठौंपल्ट लिग उपाधि जित्ने हो भने सबैभन्दा बढी योगदान दिन सक्ने खेलाडी आखिरमा उनी नै हुन् ।

विश्वको ध्यान जर्मनीतिर

खुसियाली र सनसनी जर्मनीमा मात्र छैन । फुटबल फर्कन लागेकामा उत्तिकै उत्साह जर्मनबाहिर पनि छ । अझ भन्ने हो भने फुटबल मन पराउन सारा विश्व बुन्डेसलिगाको पछाडि लागेको छ । जतिबेला लिगका खेल सुरु हुनेछन्, सारा विश्व यसमै झुम्मिने पक्कापक्की छ । जस्तो, ब्राजिललाई नै भनौं, अहिले त्यहाँ पनि फुटबल चलिरहेको छैन । त्यसैले खासै चर्चा छैन, ध्यान पनि छैन । बरु त्यहाँका टेलिभिजन स्टेसन बुन्डेसलिगामा के अपेक्षा गर्ने भनेर कार्यक्रम चलाइरहेका छन् । ब्राजिलमा बुन्डेसलिगा देखाउने सर्वाधिकार फक्स स्पोर्ट्ससँग छ । च्यानलको वेबसाइटमा पनि जर्मन फुटबलबारे नै मुख्य र लामो समाचार छ । त्यसको शीर्षक छ, ‘पर्खाइ अब चाँडै सकिँदै छ ।’

बुन्डेसलिगा ट्रफी तस्बिर : एपी

ब्राजिली मिडियाको सबैभन्दा ठूलो समूह ग्लोबोले पनि त्यस्ता घरेलु खेलाडीको लगातार अन्तर्वार्ता लिइरहेको छ । जसले कुनै न कुनै समय जर्मनीमा खेलेको छ । भारततिर पनि अहिले बुन्डेसलिगामा रुचि बढ्दो छ । भारतका सहरी युवापुस्ता अहिले विदेशी लिग हेर्न मन पराउने खालका छन् ।

तिनका लागि इंग्लिस प्रिमियर लिग र यसका केही प्रमुख क्लब चेल्सी, लिभरपुल तथा म्यानचेस्टर युनाइटेड आकर्षित गर्न पर्याप्त छन् । तिनीहरूमध्ये केही अब बुन्डेसलिगा कहिले सुरु होला र हेर्नेछौं भनेर कुरिरहेका छन् । भारतीय स्टार फरवार्ड जेजे लालपेखलुआ पनि बुन्डेसलिगाको पर्खाइमा छन् । उनले भनेका छन्, ‘फुटबलबिना जीवन कहिले पनि सजिलो नहुने रहेछ । म पक्कै पनि यसपल्ट जर्मन लिग पछ्याउने क्रममा छु ।’ जापानमा भने बुन्डेसलिगा स्काई पर्फेक्टले देखाउने गरेको छ ।

युरोपमा भने बुन्डेसलिगाले ‘लाइभ फुटबल’ को तलतल मेटाउने पक्का छ । अडोल्फ बारबेरोले स्पेनमा बुन्डेसलिगाको कमेन्ट्री गर्ने गर्छन् । उनी भन्छन्, ‘पछिल्लो २० वर्षमा बुन्डेसलिगामाथि यति धेरैको रुचि यसअघि कहिले पनि देखेको थिइनँ । स्पेनमा खाली बायर्न म्युनिख, डर्टमन्ड वा बायर लेभरकुजनका केही समर्थक थिए । अब यिनै फुटबल समर्थकको ध्यान अन्य साना क्लबतिर पनि मोडिएको छ र यो स्थिति वास्तवमै अविश्वसनीय छ ।’

मेक्सिकोका फुटबल पत्रकार भने अहिले बुन्डेसलिगालाई धन्यवाद दिइरहेका छन्, आखिरमा उनीहरूले फुटबलबारे लेख्ने केही ठोस बहाना त पाएका छन् । तिनै पत्रकारमध्ये एक इमिलो फर्नान्डोले भनेका छन्, ‘फुटबलमै जीवन बिताउन चाहनेका लागि खेल नहुनुको पीडा साह्रै हुँदोरहेछ । फुटबलबिनाको समय के समय ?’

अनि चीनको कुरा । त्यहाँ पनि अहिले फुटबल रोकिएको स्थिति छ । तर तय छ, धेरै फुटबलप्रेमी चिनियाँले यो सप्ताहन्त बुन्डेसलिगा हेर्नेछन् ।

जर्मन बुन्डेसलिगाले सबैको यति धेरै ध्यान यसअघि खिचेकै थिएन । यसपल्ट यस्तो नहोस् पनि किन ? कोरोना भाइरस संक्रमणको महामारीबीच मैदानमा फर्कन लागेको फुटबलको सबैभन्दा ठूलो अवसर यही त हुनेछ । फ्रान्सेली समाचार संस्था एएफपीले जर्मन माथिल्लो डिभिजनको फुटबलबारे एकसरो विश्लेषण गरेको छ । उसको भनाइ छ, बुन्डेसलिगा अब ब्युँझिँदै छ ।

प्रकाशित : जेष्ठ ३, २०७७ ०८:५४
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×