कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

नेविसंघद्वारा प्रधानमन्त्रीको पुत्ला दहन [फोटोफिचर]

तस्बिर : इलिट जोशी

काठमाडौँ — नेपाल विद्यार्थी (नेवि) संघले प्रधानमन्त्री केपी शर्मा ओलीको पुत्ला दहन गरेको छ । नेविसंघका नेता/कार्यकर्ताहरुले आइतबार बिहान पशुपति बहुमुखी क्याम्पस अगाडि प्रधानमन्त्री ओली विरुद्ध नाराबाजी गर्दै पुत्ला दहन गरेका हुन् । चिकित्सा शिक्षा विधेयक संसदबाट जबरजस्ती पास गरेको विरोधमा ,बलात्कारपछि हत्या गरिएको कन्चनपुरकी निर्मला पन्तको हत्यारा पत्ता लगाउनुपर्ने,अनशनरत डाक्टर गोविन्द केसीको माग पुरा गर्नुपर्ने माग राख्दै नेविस‌ंघले सरकार विरुद्ध प्रदर्शन गर्दै आएको छ ।

प्रकाशित : माघ १३, २०७५ ११:३९
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

पछुतो

कमल कोइराला

काठमाडौँ — नाइँ, जेसुकै गर्नुस्, म विद्यालय जाँदै जान्नँ १’ लगाइसकेको जुत्तामोजा ओछयानमाथि फाल्दै आज पनि सृजल एक्कासि बम्कन थाल्यो ।

उसका बुवा बिहानै उठेर कार्यालय गइसक्नुभएको थियो । बुवा घरमा हुँदा ऊ केही नबोली सरासर विद्यालय जान्छ । तर बुवा नहुँदा आमालाई धम्क्याएर दिक्दार पार्छ ऊ । आमाले सृजल नउठ्दै ओछयानमै दूध र अम्लेट पुर्‍याइदिनुहुन्छ दिनदिनै । उठेर गृहकार्य सिध्याउनेबित्तिकै उसको खाना तयार भइसकेको हुन्छ । खानामा उसले भनेअनुसारका परिकार हुन्छन् । दिउँसो पनि उसैले रोजेको खाजा हालिदिनुहुन्छ आमाले । भनेका कुरा सधैं पुगेकै हुन्छन् सृजललाई । तर पनि ऊ विद्यालय जाने बेलामा सधैं आमासँग एउटा निहुँ झिकेर झगडा गर्न तम्सन्छ ।

एक हप्ताअघि बजार जाँदा सृजललाई आमाले नयाँ झोला किनिदिनुभएको थियो । हिजो मात्र उसको साथी असीमले विद्यालयमा नयाँ झोला ल्याएछ । त्यो देख्नासाथ उसलाई पुन: त्यस्तै झोला चहियो रे । अघिल्लो दिन विद्यालयबाट घर फर्कनेबित्तिकै उसले आमासँग एकोहोरो त्यही माग राखिरहेको छ । सम्झाउँदै आमाले भन्नुभयो, ‘बाबु, यो झोला पनि नयाँ नै छ । फुर्सदमा सहर जाँदा फेरि अर्काे झोला पनि किनिदिउँला । अनि दुइटा झोला पालैपालो बोकेर विद्यालय जाउला, हुँदैन ?’ ‘नाइँ, असीमको जस्तै जताततै गोजी नै गोजी भएको झोला नकिनिदिएसम्म म विद्यालय जाँदै जान्नँ ।’ कोठमा भएका सामानहरू भताभुङ्ग पार्दै र झोलाका किताब भुइँभरि छर्दै सृजल थप अराजक बन्न थाल्यो ।

आमाले जतिसुकै सम्झाउने प्रयास गरे पनि सृजलले आफ्नो ढिपी छाडेन । उसको प्रतीक्षामा रहेका साथीहरू पनि अबेर भइसकेकाले विद्यालयतिर बाटो लागे । स्कुल बस पनि छुटिहाल्यो । सृजलले बिहानको खाना पनि खाएन । घोसेमुन्टो लगाएर ऊ कोठाको कुनामा बसिरहयो । आमाले उसले छरेका सामान सम्हाल्न थाल्नुभयो । दिउँसो आमाले टीभी हेर्न रिमोट खोज्नुभयो । तर सृजलले झोला नकिनिदिएको झोँकमा त्यही रिमोट पनि कता लुकाइदिएछ । अनि आमाले सृजलका बुवालाई फोन गर्न खोज्नुभयो । तर मोबाइलले कामै गरेन । उसले त मोबाइलको सिम पनि झिकिदिएछ । सृजलले थाहा नपाउने गरी आमा सुटुक्क पसलमा पुग्नुभयो । सृजलका बुवालाई फोन गरेर उहाँले धेरै गोजी भएको एउटा राम्रो झोला ल्याइदिन अनुरोध गर्नुभयो ।

बेलुकी नयाँ र आकर्षक झोला लिएर बुवा टुप्लुक्क घर आइपुग्नुभयो । बुवा घर आउँदा दिउँसोभरि रोएर थाकेको सृजल निदाइसकेको थियो । आमाले विद्यालय नगई सृजलले दिउँसोभरि गरेका क्रियाकलापहरूको बेलीबिस्तार लगाइदिनुभयो । छोराका क्रियाकलाप सुनेर बुवालाई झनक्क रिस उठ्यो । तर केही प्रतिक्रिया नदिई खाना खाईवरी उहाँ सुत्न जानुभयो ।

भोलिपल्ट कोही पनि नउठ्दै सृजल उठ्यो र नयाँ झोलाको माग गर्दै रुन थाल्यो । आमा केही बोल्नुभएन । तर छोराको रुवाइ सुनेपछि अर्काे कोठामा मस्त सुतिरहनुभएको बवा ब्युँझनुभयो । अरू दिन राम्ररी उज्यालो पनि नहुँदै बुवा उठेर कार्यालय गइसक्नुहुन्थ्यो । तर अघिल्लो दिनको छोराको चर्तिकला सुनेर चिन्तित हुनुभएको उहाँ त्यस दिन कार्यालय गइसक्नुभएको थिएन । ‘के भो ? के पुगेन ? एकाबिहानै किन रुँदै छ यो हँ ?’ सायद बुवा कार्यालय गइसक्नुभयो होला भन्ठानेर सृजलले आमालाई सताउन खोज्दै थियो । तर अचानक पल्लो कोठाबाट बुवाको आवाज सुनेपछि ऊ चुइँक्क गर्न सकेन । शान्त भयो । हतारहतार कापीकलम निकालेर धमाधम गृहकार्य गर्न थाल्यो ऊ । हिजो बजारबाट किनेर ल्याएको झोला उसका अगाडि राखिदिँदै बुवाले भन्नुभयो, ‘ल आजदेखि आमालाई नसताई सरासर विद्यालय जानू नि  ।’ सृजलले कुनै मौखिक प्रतिक्रिया दिएन । केवल मुन्टो हल्लायो । अनि एकातिर फर्केर भुइँमा छरिएका किताबहरू फटाफट नयाँ झोलामा हाल्न थाल्यो । छोराको खुसी नै आमाको खुसी थियो । त्यसैले सृजलकी आमा पनि अर्कातिर फर्केर मुस्कुराउन थाल्नुभयो । अघिल्ला दिनभन्दा त्यस दिन अलि हतार गरेर सृजल घरबाट निस्क्यो ।
अरू दिन साथीहरू उसको प्रतीक्षामा हुन्थे । तर त्यस दिन भने ऊ अन्य साथीको प्रतीक्षामा थियो । बस चढेर सबै विद्यालय पुगे । कक्षाकोठामा झोला राखेर असीम आउने बाटो हेर्न थाल्यो सृजल । ऊ आउनासाथ ‘मैले पनि तिम्रो जस्तै झोला किनेँ नि’ भनुँला भनेर हतारिरहेको थियो ऊ । असीम टुप्लुक्क आइपुग्यो । तर उसले अस्तिको जस्तो नयाँ झोला बोकेको थिएन । अन्य दिन बोक्ने उही पुरानो झोला उसको पिठिउँमा झुन्डिएको थियो । ऊ आश्चर्यचकित भयो । सोध्यो, ‘अस्तिको नयाँ झोला खोइ त ? आज मैले पनि तिम्रो जस्तै नयाँ झोला ल्याएको छु नि, झन तिमी त उही पुरानो झोला बोकेर पो आएछौ ?’ ‘होइन, अस्ति विद्यालयबाट घर फर्कंदा म अचानक हिलामा लडेँ । झोला पूरै हिलाम्मे भयो । आमाले त्यो झोला धोइदिनुभएको थियो । भोलिपल्ट विद्यालय आउने बेलासम्म झोला सुकेन । त्यसैले एक दिनका लागि काकाको झोला बोकेर आएको नि,’ असीमले एकै स्वरमा आफ्नो भनाइ सक्यो ।

साथीको कुरा सुनेर सृजल एकाएक अवाक् भयो । नयाँ झोला पाएर असाध्यै फुर्किएको उसको उत्साह त्यसै सेलायो । टाउकामा हात राखेर विद्यालय नआई घरमा हिजो आफूले गरेका गलत क्रियाकलापहरू झलझली सम्झयो उसले । साथीहरूले नयाँ झोलका बारेमा अनेक जिज्ञासा राखे । तर ऊ निरुत्तर भयो । दिनभरि सृजलले पढाइमा पनि ध्यान दिन सकेन । छुट्टी भएपछि ऊ सरासर घर आयो र आत्मग्लानिले लत्याकलुतुक भई आमासँग माफी माग्यो । उसलाई व्यर्थै आफूले जिद्दी गरेकामा पश्चात्ताप भइरहेको थियो ।

प्रकाशित : माघ १३, २०७५ ११:११
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×