कोरोना नियन्त्रण दूत !

भुइँमा खसेको एउटा क्याप्सुल झुक्किएर कुल्चिएपछि नर्स आत्तिएर कराउन पुगी, ‘लौ न नि, यो त खोक्रो पो रहेछ !’ उसलाई तत्काल अर्को अस्पतालमा पुर्‍याइयो । विस्तृत जाँचपछि ऊ मानसिक असन्तुलनकी रोगी रहेको ठहर भयो ।
शरच्चन्द्र वस्ती

‘प्रिय कमरेड, ‘कोरोना नियन्त्रणमा तपाईंले हासिल गरेको सफलताले विश्व नै चकित भएको जानकारी तपाईंसँगको फोनवार्ताबाट प्राप्त भएपछि म चकित भएको छु । म समेत चकित भइसकेपछि अब विश्वमा तपाईंको कार्यबाट चकित हुन कोही बाँकी छैन भन्ने तथ्यमा विश्वस्त गराउन चाहन्छु ।

‘कोरोनाको सम्भावित आक्रमणबाट सन्त्रस्त हाम्रो मुलुकका लागि तपाईंको विशेषज्ञता वरदान साबित हुनसक्छ । तसर्थ तपाईंको प्रत्यक्ष निर्देशनमा काम गरेका एक जना वरिष्ठ कमरेडलाई कोरोना नियन्त्रण दूतका रूपमा हाम्रो देशमा पठाइदिनुहुन हार्दिक अनुरोध गर्दछु । निजलाई मन्त्रिस्तरीय हैसियत र सुविधा प्रदान गरिनेछ । यसबाट हाम्रा दुई देशबीचको मित्रता नयाँ उँचाइमा पुग्ने विश्वास लिएको छु ।’

दक्षिण–पूर्वी एशियाको एउटा मित्र मुलुकबाट यस्तो पत्र आएको तेस्रो दिन प्रधानमन्त्रीले कमरेड दिगम्बरलाई त्यसतर्फ रवाना गराए । कोरोना प्रकरणमा उनी पर्दापछाडिका तेजिला खेलाडी साबित भएका थिए । आफ्नो अनुभव र दक्षताबाट उनले त्यहाँ कोरोना नियन्त्रणको नयाँ क्षितिज उद्घाटन गर्ने कुरामा प्रधानमन्त्रीलाई कुनै शंका थिएन ।

मित्रदेशमा दिगम्बरको भव्य स्वागत भयो । अत्याधुनिक सुविधासम्पन्न राजकीय आवासमा एक दिन विश्राम गरेर दोस्रो दिन उनले कार्यभार ग्रहण गरे । सम्बन्धित मन्त्री र सचिवहरूसँगको बैठकमा उनको पहिलो प्रश्न थियो, ‘अहिलेको सबैभन्दा ठूलो समस्या के हो ?’

‘किनमेल गर्न विदेश गएका हाम्रा आफन्तहरू हवाई सेवा बन्द भएकाले उतै अड्किएका छन् ।’

‘यसमा के समस्या भो त ? हवाइजहाज चार्टर गरेर झिकाउनोस् र एउटा फाइव स्टार होटल बुक गरेर दुई हप्ता क्वारेन्टाइनमा राख्नोस् । खानपीन, मनोरञ्जन, खेलकूद, मसाज आदिको व्यवस्था त्यहीं भइहाल्छ । आफ्ना जनताको जीवन रक्षा सरकारको पहिलो प्राथमिकता हो ।’

‘तिनै मुलुकमा मजदूरी गर्न गएका चार लाख मानिस पनि अलपत्र परेका छन् । तिनलाई चाहिं के गर्ने नि ?’

‘ती कोरोनाका संवाहक हुन सक्छन् । सेना खटाएर तत्काल सीमा बन्द गर्नोस् । एक जना पनि छिर्न नपाओस् । जबर्जस्ती गर्न खोज्नेमाथि निर्धक्क बल प्रयोग गर्नोस् । आम जनतालाई कोरोनाबाट जोगाउनु सरकारको पहिलो कर्तव्य हो ।’

सरकारको प्राथमिकता र कर्तव्य यति स्पष्टसँग छर्लंग पारिदिएपछि दिगम्बरको बौद्धिक उँचाइबाट सबै अभिभूत भए । उनको दोस्रो प्रश्न थियो, ‘कोरोना संक्रमितको संख्या कति पुगेको छ ?’

‘आजसम्म त एक जना पनि भेटिएको छैन ।’

‘ठीक छ । तर संक्रमण हुन सक्ने खतरा छ । त्यसैले आजै बेलुकादेखि लकडाउन जारी गर्नोस् । जो जहाँ छ, उसलाई त्यहीं बसाउने । हलचल गर्न नदिने । घरबाहिर निस्क्यो कि ढाड सोझ्याउने ।’

‘गाडी पनि बन्द गर्ने ? हाम्रो शुक्रवारे पार्टी त बरबाद हुन्छ नि !’

‘कोही आफ्नै कार चढेर हिंड्छ, मल–सुपरमार्केट जान्छ भने नरोक्ने । तर बस, मिनिबस जस्ता जो पायो त्यही चढ्ने गाडी पूरै बन्द गर्ने । ठेलागाडा झन् खतरनाक हो, त्यसबाट रोगीको ओसारपसार हुन सक्छ । त्यसमा पनि प्रतिबन्ध लगाउने । जनतालाई कोरोनाबाट जोगाउन कुनै सम्झौता नगर्ने ।’

बैठकपछिको ककटेल पार्टीमा गृहमन्त्रीले जिज्ञासा प्रकट गरे, ‘यत्ति गरे पुग्छ त कमरेड ?’

‘कोरोनै देखा परेन भने त सक्किगो नि । तपाईं–हाम्रो के काम भो र, होइन ?’ दिगम्बरले हाँस्तै उनलाई कुनातिर लगे र एकछिन कानेखुसी गरे ।

पर्सिपल्ट तीन जिल्लामा कोरोना संक्रमित चार जना पक्राउ परे । २४ घण्टामा उनीहरूको सम्पर्कमा आएका ४६ जनालाई पहिचान गरी क्वारेन्टाइनमा राखियो । निजी सञ्चारमाध्यम नभएको र सामाजिक सञ्जालको चुस्त निगरानी गरिएको त्यस मुलुकमा नजाने कसरी यो खबर डढेलोसरि फैलियो ।

तुरुन्तै उच्चस्तरीय बैठक बस्यो । स्वास्थ्यमन्त्रीले गृहमन्त्रीलाई झम्टिए, ‘सीमा बन्द गरिएको बेला चार–चार जना विदेशबाट कसरी छिरे ?’

‘कहाँ के कमजोरी भएको हो, म बुझ्दैछु,’ गृहमन्त्रीको जवाफ चीसो थियो ।

ओठमा अव्यक्त मुस्कान खेलाउँदै दिगम्बरले भने, ‘यो सब छोड्नोस् मन्त्रीजी । नलाग्नु कोरोना लागिसक्यो । अब हजारौं लाखौंको जाँच गर्नुपर्छ । जाँच गर्ने उपकरण छ तपाईंसँग ?’

‘छैन’ स्वास्थ्यमन्त्री अलमल्ल परे । दिगम्बरले घण्टी बजाए । एउटा अर्ध तालुखुइले बैठकमा प्रवेश गर्‍यो । उसतर्फ इशारा गर्दै दिगम्बरले भने, ‘रातभरिमा उहाँले मगाइदिनुहुन्छ ।’

‘तपाईं त स्टेशनरी पसले होइन र ?’ स्वास्थ्यमन्त्रीले ठम्याउन खोजे ।

‘म एजेन्टको सम्पर्कमा छु’ ऊ कारोबारी कुरामा केन्द्रित भयो, ‘छिमेकी मुलुक घुमेर आएका दुई ट्रक उपकरण हाम्रै सीमानामा अडिएका छन् । दाम चाहिं अलि बढी छ । सात गुणा जति भन्छ ।’

स्वास्थ्यमन्त्रीलाई एकछिन छुट्टै कुरा बुझाएर दिगम्बरले भने, ‘ल निर्णय भयो । मगाइहाल्नोस् । यस्तो वेला दामको के कुरा भो र ? अनि त्यो क्याप्सुल पनि है !’

‘त्यो पनि पर्सिसम्ममा आइपुग्छ हजूर !’

जाँच गर्ने उपकरण अस्पताल पुगेपछि डाक्टरहरूले लिन मानेनन् । उनीहरूको भनाइ थियो, ‘यसले काम गर्दैन । दुनियाँले पत्रु भनेर मिल्काइसकेको जिनिस किन ल्याएको ?’

दिगम्बर विद्युत् गतिमा सक्रिय भए । वरिष्ठ डाक्टरहरू जगेडा समूहमा राखी मन्त्रालयमा हाजिर गराइए । तिनका ठाउँमा पार्टी पंक्तिका जिम्मेदार कमरेडहरूलाई वर्दीधारी अंगरक्षकका साथ सेतो गाउन, मास्क र स्टेथोस्कोप दिएर अस्पतालमा खटाइयो । तिनको नेतृत्वमा कनिष्ठ डाक्टर र नर्सहरूले अनुशासित रूपमा काम गर्न थाले ।

क्याप्सुल भने डाक्टर कमरेडको नियन्त्रणमा हुन्थ्यो । बिहान–बेलुका रोगीलाई स्वयं उनीहरूले ख्वाउने गर्थे । एक दिन भुइँमा खसेको एउटा क्याप्सुल झुक्किएर एउटी नर्सले कुल्चिएपछि ऊ आत्तिएर कराउन पुगी, ‘लौ न नि, यो त खोक्रो पो रहेछ !’ उसलाई तत्काल अर्को अस्पतालमा पुर्‍याइयो । विस्तृत जाँचपछि ऊ मानसिक असन्तुलनकी रोगी रहेको ठहर भयो । ऊ सेवामुक्त भई । त्यसपछि कसैले क्याप्सुल कुल्चिएन ।

कोरोना नियन्त्रणको काम युद्धस्तरमा अघि बढ्यो । केही हप्तामै पचासौं हजारको परीक्षण गरियो । हजारौंलाई अस्पतालमा राखियो । जाँच उपकरण र क्याप्सुलको निर्वाध आपूर्ति भइरह्यो ।

तिनका विरुद्ध मन्त्रालयको क्यान्टिनमा साउती गरिरहेका जगेडाका दुई डाक्टर जेल परे । दिगम्बरले कोरोनाबाट कोही मर्नुहुँदैन भन्ने लक्ष्य तोकिदिएका थिए । भयो पनि त्यस्तै । अझ केही चिहान–व्यवस्थापकले त मृतकको चाप साबिक भन्दा कम भएको बताउन थाले । विद्युत् शवदाहगृह सर्वसाधारणका लागि बन्द गरिएका थिए । तिनमा प्रहरी र सेनाका ट्रकले मात्र प्रवेश पाउँथे । त्यो पनि राति मात्र ।

यसबीच तीनवटा घटना भए । क. कोरोना नियन्त्रणलाई प्रभावकारी बनाउन गृह मन्त्रालयले तेल पिलाइएका कटबाँस र गोलीहरू ठूलो परिमाणमा आयात गर्‍यो । ख. देशको एकमात्र दूरसञ्चार कम्पनीले एक महीनाभित्र दुई लाख ग्राहक घटेको गोप्य प्रतिवेदन सरकारलाई बुझायो । ग. सरकारका तर्फबाट दिगम्बरको नागरिक अभिनन्दन गरियो ।

हरेक शुक्रवार दिगम्बर आफ्ना प्रधानमन्त्रीलाई प्रगति विवरण पठाउँथे । डेढ महीनापछि त्यो क्रम अचानक रोकियो । अर्को साता मित्र–मुलुकबाट प्रधानमन्त्रीकहाँ एउटा पत्र आइपुग्यो । पत्रमा लेखिएको थियो :

‘प्रिय कमरेड,

‘हाम्रो अनुरोधमा तपाईंले पठाएका कोरोना नियन्त्रण दूत कमरेड दिगम्बरले हामीलाई अवर्णनीय गुन लगाउनुभएको छ । उहाँबाट कोरोना नियन्त्रणमा मात्र नभई राज्य सञ्चालनमा समेत हामीले अमूल्य दिशानिर्देश प्राप्त गरेका छौं । कमरेडबाट पूरै एक वर्ष लाभान्वित हुने हाम्रो चाहना भए पनि हाल तदनुकूल परिस्थिति नदेखिएकाले गहन पीडाबोध गरिरहेका छौं ।

‘उहाँका जनपक्षीय क्रियाकलापबाट विचलित दुई जना निहत्था प्रतिक्रियावादी तत्त्वले गत शुक्रवार उहाँलाई निवासभित्रैबाट लछारपछार पार्दै फोहोर ओसार्ने ट्रकमा हाली डम्पिङ साइटको भीरबाट गुल्टयाउने भत्र्सनीय काम गरेका छन् । सीसी टीभी फुटेज मगाई हेर्दा उक्त घटना भइरहँदा सबै सुरक्षाकर्मी र जनसाधारणले लामबद्ध भई ताली बजाएको देखिएको छ, जुन कुरा विपक्षी दलविहीन यस देशका निम्ति गम्भीर चिन्ताको विषय हो ।

‘हामीले उसै दिन कमरेडको उद्धार गरी सघन उपचार गराइरहेका छौं । स्वास्थ्यलाभ गर्नासाथ उहाँलाई ससम्मान तपाईंकहाँ फिर्ता पठाउनेछौं । उहाँको निवासमा फेला परेका, डलर भरिएका चारवटा सूटकेस पनि कूटनीतिक उन्मुक्ति अन्तर्गत उहाँसँगै पठाइदिने विश्वास दिलाउन चाहन्छौं । हाम्रो मित्रता अमर रहोस् !’ प्रकाशित : वैशाख २८, २०७७ ०९:३२

ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

महाराजको सिंहासन

छोटे राजा आफ्नो सिंहासन आफूसँगै बोकेर हिँड्न थाले । जहाँ पुगे पनि पहिले सिंहासनले त्यो ठाउँको शोभा बढाउँथ्यो, त्यसपछि उनी सिंहासनको शोभा बढाउँथे । विदेश जाँदा पनि सिंहासन उनीसँगै हुन्थ्यो, अस्पताल जाँदा पनि ।
शरच्चन्द्र वस्ती

ठूलो तामझामका साथ शपथग्रहण सम्पन्न भयो र देशीविदेशी शत्रुहरू परास्त भएको घोषणा गर्दै छोटे राजाले गद्दी आरोहण गरे । दुई सातासम्म सबै सामान्य थियो । उनी ऐनामा आफूलाई हेर्थे र आफैं दंग पर्थे । भाट र चारणहरूको स्तुतिगान सुनेर आनन्दित हुन्थे ।

नगरका गल्ली, चोक र सडकमा, घरका भित्ता र बिजुलीका खम्बामा उनका तस्वीर शोभायमान थिए । स्वजनको त के कुरा भयो र, खम्बामुनि नित्यकर्म गर्दा श्वजन समेत मुन्टो उठाएर मुग्धभावले उनको अनुहार नियालिरहेका हुन्थे । दाजुभाइहरू दंगदास थिए— माइलाले दिग्विजय गरेकोमा । खुशीले तिनको मुख अहोरात्र आधा च्यातिएको हुन्थ्यो । निद्रामा पनि ।

तेस्रो सातादेखि फरक दृश्य देखिन थाल्यो । छोटे राजा आफ्नो सिंहासन आफूसँगै बोकेर हिंड्न थाले । जहाँ पुगे पनि पहिले सिंहासनले त्यो ठाउँको शोभा बढाउँथ्यो, त्यसपछि उनी सिंहासनको शोभा बढाउँथे । विदेश जाँदा पनि सिंहासन उनीसँगै हुन्थ्यो, अस्पताल जाँदा पनि । प्रातःकाल एक्लै प्रयोग गर्नुपर्ने सानो कोठाको ढोका समेत सिंहासन छिर्न सक्ने बनाइएको थियो । शयनकक्षमा सुकला हुँदा उनको दाहिने हातले सिंहासनको खुट्टामा

बाँधिएको सुनौलो डोरी थामेको हुन्थ्यो । मध्यरातमा शौचालय जान लाग्दा रानी त्यसमा अल्झेर साढे दुईपल्ट लडिसकेकी थिइन् ।

सिंहासनमा बसेपछि उनको आँखामा अनौठो चमक आउँथ्यो र मुख राम्रैसँग खुल्थ्यो । उनले आफूलाई स्वप्नदर्शी घोषणा गरेका थिए । भोकाहरूलाई घरघरै बिहान–बेलुका चौरासी व्यञ्जन आइपुग्ने सपना बाँड्थे । पानी माग्नेहरूलाई पानीजहाजको टिकट खुल्ने मिति सम्झाउँथे । नांगाहरूलाई भ्यूटावरको महत्त्व सुनाउँथे । भिखारीहरूलाई स्याटलाइट सिटी बन्ने विश्वास दिलाउँथे । झोलुंगे पुन माग्नेहरू समक्ष चुच्चे रेलको कथा हाल्थे । हेलिकप्टरबाट केक मगाएर सुदूर पहाडमा जन्मदिन मनाउन पुग्थे । सानोमा आफूले नुहाउने गरेको पँधेरोलाई राष्ट्रिय पर्यटन केन्द्र र डन्डीबियो खेल्ने गरेको खेतको गह्रोलाई अन्तर्राष्ट्रिय रंगशाला बनाउने घोषणा गरेर फर्कन्थे । औंसी–पूर्णेमा दाजुभाइलाई वरिपरि राखेर बाँसुरी बजाउँथे । लोकप्रियता खस्किन्छ कि भनेर कसैले चिन्ता गर्‍यो भने भन्थे, ‘मूला जति उँधो लाग्यो उति सप्रन्छ । उति पोटिलो हुन्छ । विज्ञानसम्मत कुरा यही हो ।’

यसैबीच कोरोनाले विश्व भ्रमण शुरू गर्‍यो । आरामसाथ कौसीमा चढेर उनले लकडाउनको आदेश जारी गरे,

‘अब घरबाहिर ननिस्कनू । घरबाहिर नहेर्नू । घरबाहिरका कुरा नसुन्नू । घरबाहिर सुनिने गरी नबोल्नू । बाहिर जे गर्नु छ, हामी गर्छौं । चासो नदिनू । स्वतन्त्रताको सपना नदेख्नू । नत्र ढाड सेकाइन्छ । कोरोनाको होइन, नागरिकको ।’ आफ्नो सर्वज्ञता प्रकट गर्दै उनले निर्देशन दिए, ‘कोरोना आफैं मरिसकेको निर्जीव वस्तु हो । कालो चश्मा लगाएर तातो पानीले हात धुनू, यसको पत्तासाफ हुन्छ । यसले केही गर्न सक्तैन ।’

कौसीबाट ओर्लंदा छोटे राजा गद्गद थिए । रानीसँग भने, ‘आज मैले ठूलो काम गरें । दुनियाँ मेरो काम देखेर चकित छ । मेरो नाम गिनेस बुकमा आउँदै होला । अब अर्को ठूलो काम गर्नु छ ।’

भन्दैगए, ‘कोरोनाले पुराना सपना ध्वस्त पार्ने भो । बहुत राम्रो हुने भो । अब जनतालाई नयाँ सपना चाहिन्छ । सपना देख्न आँखा चिम्लनुपर्छ । म पनि कोरोना–सोरोनाबाट आँखा चिम्लन्छु । मेरो निद्रा नबिथोल्नू ।’ र, सिंहासन घिसार्दै शयनकक्षमा पसी सिरक ओढेर सुते ।

बीचबीचमा दाजुभाइहरू भेट्न जान्थे । बैठक कक्षमा दुई घण्टा प्रतीक्षा गर्थे । चिया खान्थे । मोबाइल चलाउँथे । अन्त्यमा सिरकमुनिबाट निस्केका दुई चरणको दर्शन गरेर फर्कन्थे । सारै जरूरी पर्दा आदेश र निर्णय सांकेतिक भाषामा आउँथ्यो । सल्लाहकारले अर्थ खुलाइदिन्थे— बूढीऔंला हल्लियो भने ‘हुन्छ’, पूरै पैताला हल्लियो भने ‘हुँदैन’ । केही सल्लाहकार विशेष शक्तिशाली मानिन्थे । तिनमा पैताला हल्लाइदिन सक्ने हैसियत रहेको विश्वास गरिन्थ्यो । तिनले माफिया, व्यापारी र ठेकेदारको फाँट सम्हालेका थिए ।

माइलो किन यस्तो भयो भन्ने बुझ्न नसकेर दाजुभाइहरू दिक्क हुँदैगए । त्यही रनाहामा एक दिन साइँलो एक धार्नी छोएला लिएर भैंसीबाबाकहाँ पुग्यो । केही वर्षअघि उनैले भैंसीपूजा गराएर उसको भाग्य जगाइदिएका थिए । साइँलाले मनको बह पोखेपछि माइलाको रहस्य खोल्दै बाबाले भने :

अहिले ऊ बस्ने गरेको सिंहासन उहिलेका श्री ३ महाराजको सिंहासन हो । गद्दीमा बसेको एक हप्तापछि माइलो त्यो गद्दी नून नहालेको तर्कारी जस्तो भो भन्दै मकहाँ आएको थियो । ‘मलाई महाराजको सिंहासन ल्याइदेऊ’ भनेर खूब रोड्याइँ गर्‍यो । मैले ‘तँ श्री ३ को विरोधी हुँ भनिहिंड्नेलाई फेरि किन चाहियो श्री ३ कै सिंहासन ?’ भनेर हप्काएँ । उसले ‘त्यो त दुनियाँलाई देखाउन भन्या नि’ भनेर ङिच्च गर्‍यो र ‘म श्री ३ होइन, श्री ३ लाई हटाउनेहरूको पो विरोधी, मेरा असली दुश्मन त ती पो हुन्’ भन्दै मेरा खुट्टा समात्यो । दुई दिनसम्म त मैले सक्तिनँ, हुँदैन नै भनें । त्यो सिंहासन खतरनाक छ, त्यसमा बसेपछि दाजुभाइले नै सिध्याउँछन् भनेर डर पनि देखाएँ । तर उसले मान्दै मानेन । एकदमै अपहत्ते गरेपछि तेस्रो दिन मध्यरातमा तीन घण्टा राँगोपूजा गराएर महाराजको सिंहासनको आत्मा त्यसमा हालिदिएको छु । तीन गद्दीको शक्ति छ त्यसमा । त्यही भएर ऊ सिंहासन बोकी हिंड्छ । त्यसमा बस्यो कि उसमा श्री ३ को भूत सवार हुन्छ । अनि तिमीहरूलाई के गन्थ्यो त्यसले ?

‘कसरी तीन गद्दी भए प्रभु ? माल्दाइसँग त दुई गद्दी मात्र छन्— एउटा हामीले दिएको, अर्को दुनियाँदारले दिएको । होइन र ?’ साइँलाले हात जोड्यो ।

‘ए हुस्सू १ गर्मी भएको वेला कहिलेकाहीं शीतल–पाटी जाने गरेको छस् कि छैनस् ?’ बाबाले उसको अज्ञानतर्फ इंगित गरे, ‘तेस्रो गद्दी त्यही हो । हरेक गद्दीको शक्ति एउटा चकटीमा हालेर तीनवटा चकटी खापिएको छ त्यो सिंहासनमा । के बुझिस् ? हेर्दै जाओ, अब के के गर्दो रहेछ माइलाले ।’

भैंसीबाबाबाट सिंहासनको रहस्य थाहा पाएपछि दाजुभाइहरू माइलाले हाच्छिउँ गर्दा पनि झस्कन थालेका थिए । एक दिन अचानक छोटे राजा हातमा खड्ग लिएर शयनकक्षबाट निस्केको सुनियो । पहिले त उनीहरूको होशहवासै उड्यो तर एकै छिनमा आँट गरेर ठाउँको ठाउँ झ्यापझुप समाते । र हप्काए, ‘क्या हो, हामीलाई हान्न हिंडेको ?’

हडबडाउँदै उनले भने, ‘तपाईंहरूलाई होइन । यसो दुश्मनहरूलाई तर्साउनुपर्‍यो भनेर ।’

‘मलाई पत्यार लागेन माइला,’ जेठाले भने, ‘पहिला यो हतियार हटाइहाल् ।’ घेराबन्दीमा परेका छोटे राजाले आनाकानी नगरी खड्ग बिसाए ।

‘वर्तमान परिप्रेक्ष्यमा यसरी राजकाज चल्न सक्तैन,’ जेठाको बोली तत्काल उच्च भयो, ‘सबै चकटी तैंले मात्र ओगट्ने ? एउटा चकटी मलाई चाहिन्छ ।’

‘मलाई पनि एउटा चकटी दिने भनेर मने निश्चित रूपमा खोलमा झुलाइरहेका छौ दाजै । सहनुको पनि हद हुन्छ, कति सहनु ?’, साइँलाले ङ्वार्र गर्‍यो ।

‘सानो भनेर नहेप नि । चकटी त मलाई पनि चाहिन्छ,’ यो कान्छाको स्वर थियो ।

‘हो, हो । एक व्यक्ति एक चकटी हुनैपर्छ । नत्र बाँकी राखिंदैन । गुठियार बोलाइन्छ र ठीक लगाइन्छ,’ काइँलाले जग हाल्यो ।

चारै जना आवेशमा आएर उफ्रिन थालेपछि कोलाहल मच्चियो । एक छिन तमाशा हेरेर छोटे राजाले भने, ‘साइँलालाई एउटा चकटीको खोल दिएकै छु । चाहिन्छ भने जेठालाई पनि दिउँला । अरू जे भन्छौ ठीकै छ । चकटीकै आस चाहिं कसैले नगरे हुन्छ । त्यो मेरो सिंहासनको अभिन्न अंग हो ।’

‘भाग त लगाउनैपर्छ’ सामूहिक स्वर घन्कियो ।

‘ए, मेरो सिंहासनै भत्काउने ?’ छोटे राजा गर्जिए, ‘त्यो दिन आउनुभन्दा अघि यहाँ धेरै थोक भत्किन्छ ।’ उनको रक्तचाप बढिसकेको थियो, ‘मसित एउटा मात्र हतियार छ भन्ठान्या ? मर्नु परेपछि खुट्टै तन्काएर...’

चारै जना स्तब्ध भए । वातावरण चकमन्न भयो ।

महाराजको सिंहासन मुसुमुसु हाँसिरहेको थियो ।

प्रकाशित : वैशाख २०, २०७७ ११:२०
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
×