कोरोना प्रकोपः चुनौती र सन्देश

विद्या भट्टराई

कोरोना भाइरसले निम्त्याएको महामारीलाई अहिल विश्वले एकैपटक सामना गरिरहेको छ । यसले अहिलेसम्म ८२ हजारभन्दा बढी मानिसको ज्यान लिएर संसारलाई त्रस्त बनाएको छ । नेपालमा हालसम्म ९ जनामा संक्रमण देखिएको छ । अमेरिकाको न्युयोर्क पछिल्लो समय कोरोना महामारीको इपिसेन्टर बन्ने समाचारले यसको गम्भीरताको छनक दिएको छ ।

कृत्रिम बौद्धिकताको विकास गर्दै सम्पन्न बन्ने होडबाजी चलिरहेको विश्वको ध्यानलाई कोरोना संक्रमणले विषयान्तर गरिदिएको छ । मानव जातिले भोगिरहेको कोरोना पीडाले विश्वव्यापीकरणमाथि नै थुप्रै प्रश्न सिर्जना गरिदिएको छ । त्यति मात्र होइन, अब विश्वका शक्तिशाली मानिने राष्ट्रहरू र तीद्वारा निर्माण रिएको आधुनिकता र यसले विकासशील राष्ट्रहरूमा पारेको प्रभाव कस्तो रहला भन्नेबारे अड्कलबाजी सुरु भएका छन् ।

कोरोना महामारी चीनमा सुरु हुँदा विश्व स्वास्थ्य संगठनले स्वास्थ्य संकटका रूपमा परिभाषित गर्यो । कोरोनाको लक्षण र यसको सामाजिक जीवनसँग जोडिएका विषयहरू बिस्तारै बाहिर आउन थाले । जब संक्रमण इरान दक्षिण कोरियासम्म पुग्यो, त्यतिन्जेल शक्तिशाली मानिएका देशहरूले यसलाई सामान्य फ्लुका रूपमा मात्र लिए । विश्व स्वास्थ्य संगठनले यो भाइरसबाट विश्व नै संक्रमित हुने म्भावनाबारे जानकारी गराउँदा पनि शक्तिशाली राष्ट्रहरू भने यसको प्रभावित क्षेत्र दक्षिणपूर्वी एसिया मात्र हुन सक्ने आकलन र विश्लेषण गर्दै ढुक्कले बसिरहे । युरोप अमेरिकाले यो विश्व महामारी हुन सक्ने यथार्थलाई ढिलो गरी बुझे ।

जति बेला चीनमा संक्रमण सुरु भएर मृत्युका समाचारहरू सञ्चारमाध्यममा सम्प्रेषण हुन सुरु भयो, यसले एसिया र दक्षिण एसियाली राष्ट्रहरूलाई बढी सशंकित बनायो । संक्रमणको जोखिमबाट बच्नका लागि कम्तीमा पनि हात धुने, मास्क लगाउने र सामाजिक दूरी कायम गर्ने नियमलाई समयमै पालना गरियो । यसै कारण संक्रमणको जोखिमलाई न्यूनीकरण गर्न सम्भव भइरहेको छ ।

नेपालले पनि जोखिम न्यूनीकरणका लागि बनाएको सामाजिक नियमको पालना गर्दै भीडभाड कम गर्नका लागि अत्यावश्यक सेवाबाहेक अन्य कार्य रोकेर सिंगो देशलाई लकडाउन गरेको छ । विदेशबाट आएका एक व्यक्तिबाट अर्कामा कोरोना संक्रमण भएको सूचनापछि नेपाल सरकार अझै चनाखो भएको छ र लकडाउनलाई अझ कडा बनाएको छ । एक प्रदेशबाट अर्को प्रदेशमा आवागमन बन्द, एक स्थानीय तहबाट अर्को स्थानीय तहसँगको सामाजिक सम्पर्क र सम्बन्धमा रोकावटलाई अनिवार्य पालना गर्नका लागि आम नागरिकलाई अपिल गरेको छ । सामाजिक ूरी निर्वाह नगरी संक्रमणको सम्भावित विस्तार रोक्न नसकिने भएकाले सरकारको यो पहलमा नागरिकको सहयोगको उत्तिकै खाँचो छ । कोरोना भाइरसको सम्बन्ध एक प्रकारले भन्ने हो भने मानिसको गतिशीलतासँग छ । मानिसको आवतजावत, भीडभाड जति कम भयो उति राम्रो । यसो गरे मात्र यो संक्रमणबाट बच्न सकिने तथ्यहरू सार्वजनिक भइरहेका छन् ।

जब घटनाहरूलाई आधार बनाएर निश्चित विचार, मान्यता, दृष्टिकोण र सिद्धान्तहरू निर्माण गरिन्छन् अनि त्यसका आधारमा सामाजिक मूल्य, राजनीतिक सम्बन्ध, आर्थिक प्रणाली र सामाजिक जीवन व्यवहारलाई आकर्षित गर्दै परिवर्तनतर्फ उन्मुख हुने परिस्थितिको निर्माण हुन्छ, त्यो बेला घटनाहरू प्रक्रियाका रूपमा प्रस्तुत हुने गर्छन् । लकडाउन भएपछि लेखिएका अन्तर्राष्ट्रिय तथा राष्ट्रिय लेखहरू, भएका बहस, छलफल र अन्तरक्रियाहरूलाई हेर्यौं भने कोरोना संक्रमण सन् २०१९–२० को एउटा महत्त्वपूर्ण घटना त बन्यो नै, योसँगसँगै पुँजीवादी विश्व व्यवस्था र यसले परिभाषित गरेको अन्तर्राष्ट्रिय श्रम, उदारीकरण, निजीकरण, अन्तर्राष्ट्रिय बसाइँसराइ, राष्ट्र, राज्य, अन्तर्राष्ट्रिय विनिमय, नाफा र शक्ति सम्बन्धमा आधारित विकासको मोडलका सम्बन्धमा परिमार्जित सोच र छलफल सुरु गर्नुपर्ने अवस्थामा विश्वलाई पुर्याउने हो कि भन्ने सवालमा विभिन्न मतका आधारमा छलफलहरू सुरु भएका छन् ।

चीनमा कोरोना संक्रमण विस्तारित हुन थालेपछि यसलाई संक्रमित भाइरस प्रमाणित गर्दै फैलिन नदिनका लागि विश्व स्वास्थ्य संगठनले सामाजिक र मानवीय सम्बन्धको दूरी कायम गर्न भन्यो । उसले संक्रमण रोकथामका लागि निर्माण गरेका सामाजिक उपायहरूको अवलम्बन गर्नुपर्ने अनिवार्यतालाई घोषणा गरेपछि सतर्कताका साथ संक्रमणको जोखिमलाई कम गर्न निश्चित सामाजिक अनुशासन अहिले विश्वभरि नै अवलम्बन गर्ने प्रयत्न भइरहेको छ । सामाजिक अनुशासन संक्रमणको अवस्था अवस्था हेरी खुकुलो वा कसिलो , तर यसका लागि विश्वव्यापी रूपमा एकै प्रकारको मान्यता बनाइएको छ । यो प्रावधानको पालनाका लागि हरेक देशको सरकारद्वारा लागू गरिने भ्यासलाई मजबुत बनाइएको छ । यसलाई लागू गर्नका लागि राजनीतिक परिवेश, राज्य र सरकारसँगको नागरिक सम्बन्ध, राज्यका महत्त्वपूर्ण अंग संघ, प्रदेश र स्थानीय सरकारहरूबीचको समन्वय र पारस्परिक सहयोग र तीनै सरकारअन्तर्गत क्रियाशील निकायहरूबीचको साझा विचार र पारस्परिक सहकार्यको अनिवार्यता रहेको छ । यस प्रकारको विश्वव्यापी महामारीविरुद्ध सक्षमताका साथ जुझ्नका लागि पर्याप्त स्वास्थ्यकर्मी आवश्यकताअनुरूपका स्वास्थ्य उपकरणहरू एवं अनुगमन अनुशासन पालनाका लागि सुरक्षाकर्मीहरूको व्यवस्था गर्दै जनउत्तरदायित्व र सामाजिक न्यायसहित सेवा वितरण गर्न सरकारी निकायहरूलाई जवाफदेही बनाउनुपर्छ । यसमा समन्वयकारी भूमिकाका रूपमा जनप्रतिनिधिहरू, नागरिक समाज र अन्य सरोकारवालासमेतको संयन्त्र आवश्यक हुन्छ ।

कोरोना महामारी विश्वमै विज्ञान र चिकित्सा क्षेत्रका लागि चुनौती बनेको छ । यसको सामना थोरै संसाधन भएको हाम्रोजस्तो देशलाई झन् कति कठिन होला, सहजै अनुमान लगाउन सकिन्छ । महामारीसँग जुझ्न सबल सक्षम स्वास्थ्य क्षेत्रको विकासले सहज हुने रहेछ । स्वास्थ्य क्षेत्रलाई सरकारको दायित्वभित्र पारी आम नागरिकको पहुँचमा पुर्याउन र यसलाई सामाजिक, राजनीतिक र सांस्कृतिक आयामहरूसँग जोडेर लैजान सक्नुपर्छ भन्ने मान्यतालाई वर्तमान अवस्थाले बल प्रदान गरेको छ । यो संकटको सामनामा सञ्चार क्षेत्रको भूमिका पनि महत्त्वपूर्ण छ । जवाफदेही, उत्तरदायी र मानवीय संवेदनालाई सुझबुझपूर्ण तरिकाले सम्प्रेषित गर्ने सञ्चार क्षेत्रको विकास अबको आवश्यकता हो ।

लकडाउनले सबैभन्दा बढी समस्यामा पर्ने मानव समूह दैनिक ज्यालामा जीवनयापन गर्ने श्रमिकहरू हुन् र यति बेला उनीहरूको रोजगारीमाथि प्रश्नचिह्न खडा भएको छ । यो विषयलाई सम्बोधन गर्नका लागि लकडाउन लागू गरेका अन्य देशले झैं नेपाल सरकारले पनि पहल गरेको छ । विद्युत् महसुलमा २५ प्रतिशत छुट, विद्युत्, खानेपानी र टेलिफोन शुल्क भुक्तानीमा विलम्ब शुल्क मिनाहा, इन्टरनेट र डाटा प्रयोगकर्ता अनि सेवाप्रदायकलाई २५ प्रतिशत छुट, खाद्य वस्तुमा खाद्य व्यवस्था तथा व्यापार कम्पनी र साल्ट ट्रेडिङद्वारा १० प्रतिशत छुट, असंगठित श्रमिकहरूको घरभाडा छुट र घरबेटीहरूलाई एक महिनाको घरबहाल कर छुट, स्वास्थ्य उपकरण आयातमा भन्सार छुट र संक्रमण तथा रोकथाममा खटिने स्वास्थ्यकर्मी र सुरक्षाकर्मीलाई असार मसान्तसम्मका लागि २५ लाखको बिमाजस्ता राहत प्याकेजको घोषणा भएको छ ।

आज हामी कोरोना संक्रमणसँग त जुधिरहेका छौं नै, यसले पार्ने प्रभाव र परिणामको आकलन गरी हाम्रो सामाजिक–राजनीतिक परिवेशलाई कसरी व्यवस्थित गर्दै अगाडि बढ्ने भन्नेबारे पनि आकस्मिक नीतिहरू तर्जुमा गरी कार्यान्वयनमा लाग्नुपर्ने आवश्यकता देखिएको छ । यो संकटपछि विश्वमा तीन प्रकारका विशेषताका आधारमा राज्य–नागरिक सम्बन्ध मूर्त रूपमा विकसित भएको छ । पहिलो, पुँजी र बजारसँग प्रत्यक्ष सम्बन्ध रहेका राज्य र नागरिक, जहाँ पूर्ण रूपमा बजार बन्द भएका छैनन् र नागरिकले आफूलाई बन्द कोठामा सुरक्षित गर्नुपर्ने बाध्यता छ । दोस्रो, अर्थतन्त्र बजारबाट सञ्चालित भए पनि नागरिक र स्वास्थ्य संस्थाहरूलाई पूर्ण रूपमा राज्यप्रति विश्वस्त बनाउँदै संक्रमणविरुद्ध जुधिरहेका नागरिकहरू । तेस्रो, राज्य र समाजबीचको व्यावहारिक अन्तरसम्बन्ध किटान भई नसके पनि संविधानको मर्मअनुरूप राज्यप्रति भरोसा गर्ने तर समुदाय र समाजसँग पूर्ण रूपमा अन्तरसम्बन्धित रहेका नागरिकहरू ।

वर्तमानमा विश्व संकट बनिरहेको कोरोना भाइरस संक्रमणले भविष्यमा यी आयामलाई प्रस्तुत गर्नेछ— पहिलो, विश्व पुँजीवादमाथिको संकट र विश्व शक्तिराष्ट्रहरूको प्रभाव र नेतृत्वमाथि असन्तुलनको अवस्था । दोस्रो, विकासलाई हेर्ने सोच र बुझ्ने दृष्टिकोणमा सभ्यताका आधारमा ऐतिहासिक अध्ययनको बहस र विश्लेषण जोडिनुपर्छ भन्ने मान्यताको विकास । तेस्रो, सम्पूर्ण वनस्पति, प्रकृति र मानवबीचको पारस्परिक सम्बन्धका आधारमा मानव जातिको विकास र समृद्धि सम्भव छ भन्ने सोचको विकास । चौथो, समाजलाई समग्रताका आधारमा बुझ्नुपर्छ भन्ने मान्यताको विकास । यी आयामहरूका आधारमा कोरोनाको संक्रमण संकटलाई बुझ्न सकिने भएकाले यसलाई सिंगो विश्व व्यवस्थाका लागि एउटा महत्त्वपूर्ण परिवर्तनको प्रक्रियाका रूपमा लिन सकिन्छ ।

भट्टराई प्रतिनिधिसभा सदस्य हुन् ।

bhattarai.bidya73@gmail.com प्रकाशित : चैत्र २६, २०७६ ०९:५१

ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

भित्रिए धेरै, क्वारेन्टाइनमा थोरै

भारतबाट फर्किएका हजारौंको स्वास्थ्य जाँच र लगत संकलन नगरी तथा क्वारेन्टाइनमा नराखी घर पठाइएको छ । यसले स्थानीयमा संक्रमण फैलने त्रास छ ।
प्रदेश ब्युरो

काठमाडौँ — स्थानीय तहहरूका अनुसार फागुन अन्तिम सातायता ५ हजार ६ सय ४९ जना भारतलगायत अन्य देशबाट कञ्चनपुर आएका छन् । उक्त तथ्यांकअनुसार तेस्रो मुलुकबाट आउनेको संख्या भने सय जनाको हाराहारीमा मात्र छ । कोरोना भाइरसको संक्रमण बढेपछि कञ्चनपुर भित्रिएकाहरूको संख्या ५५ सयभन्दा बढी भए पनि हाल क्वारेन्टाइनमा भने २ सय ३१ जना मात्रै छन् ।




‘लकडाउनको अवधिपछि आएकालाई मात्रै क्वारेन्टाइनमा राखिएको हो,’ स्वास्थ्य कार्यालय कञ्चलपुरका प्रमुख शिवराज सुनारले भने, ‘भारतमा पनि लकडाउनपछि नै संक्रमण बढेको छ ।’ उनका अनुसार उक्त अवधिमा आएका ३४ जनाको स्वाब परीक्षण गरिएकोमा एक जनाको रिपोर्ट ‘पोजेटिभ’ आएको हो । नगरपालिकातर्फ भीमदत्तमा १ हजार १६, महाकालीमा ८ सय ५०, कृष्णपुरमा ८ सय ६१, वेदकोटमा ७ सय ६८, शुक्लाफाँटामा ७ सय ४९, पुनर्वासमा ७ सय ३० र बेलौरीमा २ सय ७२ जना भित्रिएका छन् । यसैगरी, बेलडाँडी गाउँपालिकामा २ सय ५८ र लालझाडी गाउँपालिकामा १ सय ३४ जना आएका छन् ।

जिल्लाका हरेक स्थानीय तहले चैत दोस्रो सातादेखि मात्र भारत तथा तेस्रो मुलुकबाट आएकाहरूको तथ्यांकलगायत अन्य विवरण संकलनको काम सुरु गरेका हुन् । त्यस क्रममा स्वास्थ्य जाँच पनि गरिएको थियो । संक्रमणका लक्षण देखिएकाहरूलाई क्वारेन्टाइनमा राखिएको हो । ‘हामीहरूले अहिले पनि निरन्तर फलोअप गरिरहेका छौं, जनप्रतिनिधि र स्वास्थ्यकर्मीको टोली हरेकको घरदैलोमा पुगेको छ,’ कृष्णपुर नगरपालिकाका प्रमुख कर्ण हमालले दाबी गरे, ‘लकडाउनको अवधिमा आएका सबैलाई क्वारेन्टाइनमा राखेका छौं ।’ भारतबाट अहिले पनि आउने क्रम जारी छ ।

अहिले जिल्लाका सबै स्थानीय तहमा १ सय १५ जना क्वारेन्टाइनमा छन् । यसबाहेक दुवैतर्फ लकडाउनपछि सीमा क्षेत्रमा अलपत्र ९३ जनालाई महेन्द्रनगरको वैजनाथ माविमा र २३ जनालाई वेदकोटको सुन्दरपुरस्थित कृषि पाइलट फर्म क्वारेन्टाइनमा राखिएको छ । कृषि फर्ममा राखिएकामध्ये १३ जनाको स्वाब परीक्षण गरिएकोमा एक जनाबाहेक अरूमा संक्रमण नदेखिएको नगरपालिकाले जनाएको छ ।

भारत उत्तराखण्डको लोहाघाटबाट आएका वेदकोट क्षेत्रकै एक जनामा संक्रमण पुष्टि भएपछि यस क्षेत्रमा त्रास छ । भारतबाट आएकाहरूबाट संक्रमणको जोखिम बढेको भन्दै उनीहरूलाई झनै निगरानीमा राख्नुपर्ने स्थानीयले माग गरेका छन् । संक्रमितको सम्पर्कमा आएका सबैको कन्ट्रयाक्ट ट्ेरसिङ भइसकेको र सबैलाई प्रहरीले नियन्त्रणमा लिएर स्वास्थ्य परीक्षणसँगै स्वाब संकलन पनि भइसकेको नगरपालिकाले जनाएको छ ।

कञ्चनपुरमा मात्रै होइन सुदूरपश्चिममा पनि भारतबाट फर्किएकाहरूबाट निकै जोखिम बढाएको छ । उनीहरूलाई क्वारेन्टाइनमा नराखी सोझै घर पठाएका कारण सर्वसाधारण त्रसित बनेका हुन् । फागुन २३ पछि मात्रै गड्डाचौकी र गौरीफण्टा नाकाबाट डेढ लाख बढी नेपाली भारतबाट फर्किएका छन् ।

सीमापारिको क्वारेन्टाइनमा १४ जना नेपाली

कपिलवस्तुसँग सीमा जोडिएको भारतीय बजार बढनीमा १४ जना नेपाली क्वारेन्टाइनमा छन् । संक्रमणको त्रासका कारण नेपाल–भारत दुवैतिर लकडाउनपछि सीमामा अलपत्र परेकाहरूलाई भारतीय अधिकारीले गान्धी आदर्श इन्टर कलेजको क्वारेन्टाइनमा राखेका हुन् । उनीहरूलाई आवश्यक व्यवस्थापन सिद्धार्थनगर जिल्लाको बढनी नगर पञ्चायतले गरेको छ ।
भारतको जयपुरबाट आएका दाडको लक्ष्मीपुरका दुई परिवारका ६ जना, कपिलवस्तुको वनकट्टी, इमिलिया र महाराजगन्जका ८ जना क्वारेन्टाइनमा छन् ।

क्वारेन्टाइन २ सय ८६, बस्ने ६ जना मात्रै

गोरखा नगरपालिका–१०, टक्सारस्थित बहिरा आवासीय माविको ५० बेडको क्वारेन्टाइन स्थल रित्तो छ । ‘शंकास्पद अवस्थाका केही देखिए राख्नका लागि क्वारेन्टाइन तयार छ,’ नगरपालिकाका स्वास्थ्य शाखा प्रमुख ईश्वर रेग्मी भन्छन्, ‘हाम्रो आशय कोही पनि बस्न नपरिदिए हुन्थ्यो भन्ने हो ।’ ११ वटै स्थानीय तहले क्वारेन्टाइन स्थल तोकेका छन् । तर, विदेशबाट फर्किएकाहरू बसेका छैनन् ।
धार्चे गाउँपालिकामा दुई जना, सहिद लखन गाउँपालिकामा तीन र बारपाक सुलिकोट गाउँपालिकामा एक गरी ६ जना मात्र क्वारेन्टाइनमा बसेका छन् । विदेशबाट आएकाहरू मेलापात तथा गाउँमा आफन्त र छिमेकी भेटघाटमा निक्लँदा गाउँमा त्रास छ ।

जिल्ला प्रशासनका अनुसार कोरोना त्रासपछि भारतलगायत तेस्रो मुलुकबाट फर्किएकाको संख्या ३ सय ९६ छ । त्यसमा २ सय ६८ जना भारतबाट फर्किएकाहरू छन् । पछिल्लो एक महिनामा ३ सय ६८ जना विदेशबाट आएको प्रशासनका अधिकृत हर्क रोकाले बताए । १४ दिनको अवधिमा १ सय ५१ जना विदेशबाट फर्किएका छन् ।

‘सबैलाई सेल्फ क्वारेन्टाइनमा बस्ने व्यवस्था मिलाएका थियौं,’ उनले भने, ‘केही १४ दिन होम क्वारेन्टाइनमा बसिसकेका छन्, स्वास्थ्य अवस्था सामान्य छ । अब १ सय ५१ जना मात्र होम क्वारेन्टाइनमा छन् ।’

कतै समय थप, कतै घर फर्कंदै

डोटीमा क्वारेन्टाइनमा रहेकालाई थप सात दिन राखिने भएको छ । संघीय मामिला तथा सामान्य प्रशासन मन्त्रालयको निर्देशनअनुसार उनीहरूलाई थप एक साता राखिने निर्णय गरिएको डोटीका प्रमुख जिल्ला अधिकारी टेकनारायण पौडेलले बताए ।

यहाँ चैत ११ बाट क्वारेन्टाइनमा राख्न थालिएको हो । जसअनुसार क्वारेन्टाइनको बसाइ मंगलबार १४ दिन पुग्ने भए पनि उनीहरूमा लक्षण देखिनसक्ने भन्दै संघीय सरकारले थप राख्नुपर्ने निर्देशन दिएको उनले जनाए । आइतबार मात्रै प्रदेशवासीका नाममा सम्बोधन गर्दै सुदूरपश्चिमका मुख्यमन्त्री त्रिलोचन भट्टले पनि क्वारेन्टाइन बसाइको सीमा २१ दिन हुने घोषणा गरेका थिए ।

मंगलबारै नेपाली सेना, जनपद प्रहरी र सशस्त्र प्रहरीको स्वास्थ्यकर्मीको टोली हेलिकप्टरबाट क्वारेन्टाइनमा बसेकाहरूको थ्रोट स्वाब संकलनका लागि आउने जानकारी दिइएको थियो । तर, स्वास्थ्य सामग्री र उपकरणको अभावले स्वास्थ्यकर्मीको टोली आउन नसकेको उनले जानकारी दिए ।

उनका अनुसार उक्त टोलीले डोटीका पाँच स्थानमा पुगी क्वारेन्टाइनमा बसेकाहरूको स्वाब संकलन गर्ने योजना थियो । ‘परीक्षणका लागि आवश्यक किट र अन्य सामग्री उपलब्ध नभएपछि हेलिकप्टर आउने कुरा रद्द भयो,’ उनले भने, ‘अब कहिले हुन्छ अहिल्यै भन्न सकिने अवस्था छैन ।’

जिल्लामा चैत ११ बाट हालसम्म ३ सय ५ जना क्वारेन्टाइनमा बसेका छन् । त्यसअघिदेखि नै तथ्यांक संकलन गरेको स्वास्थ्य कार्यालयले भने ५ सय ५७ जना क्वारेन्टाइनमा रहेको दाबी गरेको छ । संक्रमणको लक्षण देखिएको भन्दै सोमबार एक जनालाई डोटी अस्पतालमा भर्ना गरिएको छ । उनको मंगलबार थ्रोट स्वाब संकलन गरी धनगढी पठाउने तयारी भइरहेको छ । यसअघि अस्पतालको आइसोलेसनमा भर्ना भएका तीन जनाको रिपोर्ट भने ‘नेगेटिभ’ देखिएको थियो ।

४ जना घर फर्किए

बैतडीमा क्वारेन्टाइनमा बसेका चार जना घर फर्किएका छन् । आइतबार पञ्चेश्वर गाउँपालिकास्थित क्वारेन्टाइनबाट दुई जना र सोमबार पाटनबाट दुई जना घर फर्किएका सम्बन्धित पालिकाले जनाएका छन् । १४ दिन पुगेपछि उनीहरूलाई घर पठाइएको हो ।

भारतबाट फर्केका उनीहरूमा १४ दिन क्वारेन्टाइन बस्दा संक्रमणको लक्षण नदेखिएको र पालिकाका स्वास्थ्यकर्मीको निगरानीमै बसेकाले घर पठाइएको स्वास्थ्य कार्यालयमा सूचना अधिकारी भुवन जोशीले बताए । उनका अनुसार जिल्लामा अहिले ४ सय ९७ पुरुष र एक महिला गरी ४ सय ९८ जना क्वारेन्टाइनमा छन् । लकडाउनपछि जिल्लामा बाहिरबाट फर्केकाहरूको संख्या ५ सय ७१ रहेको जिल्ला प्रहरी कार्यालयको तथ्यांक छ । उनीहरू भने क्वारेन्टाइनमा बसेका छैनन् । गौरीफन्टा नाकाबाट आएका एक युवामा कोरोना देखिएपछि उक्त दिन त्यहाँबाट आएकाहरूको भने खोजी जारी छ । पछिल्लो चरणमा ७२ जना आएको प्रहरीसँग रेकर्ड भए पनि सबै क्वारेन्टाइनका बसेका छन्/छैनन् भन्ने खोजी भइरहेको बैतडी प्रहरीका प्रवक्ता प्रहरी निरीक्षक किसन चन्दले बताए ।

भवानी भट्ट (कञ्चनपुर), मनोज पौडेल (कपिलवस्तु), हरिराम उप्रेती (गोरखा), मोहन शाही (डोटी) र तृप्ति शाही (बैतडी) को रिपोर्ट

प्रकाशित : चैत्र २६, २०७६ ०९:४२
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT
×