अर्काको नाममा बैंक खाता खोलेर ठगी- समाचार - कान्तिपुर समाचार

अर्काको नाममा बैंक खाता खोलेर ठगी

नेपालबाहिर रहेकाको कागजात प्रयोग गरेर खाता खोल्ने र रकम एटीएमबाट झिक्ने गरेको गिरोहबाट ठगिएकाहरु न्याय माग्दै
जनकराज सापकोटा

काठमाडौँ — नेपाल प्रहरी काठमाडौं उपत्यका अपराध अनुसन्धान टोलीले फागुनको अन्तिम साता चितवन स्थायी ठेगाना भएका सफल गुरुङको खोजी सुरु गर्‍यो । प्रहरीको अनुसन्धानले उनी वैदेशिक रोजगारीमा साइप्रसमा रहेको पत्तो मात्रै लाएन, उनको परिवारका सदस्यहरूको सम्पर्कमा पनि पुग्यो ।

एक ठगी घटनाका केही पीडितले गुरुङको नेपाली बैंक खातामा रकम जम्मा गर्ने गरेको देखिएपछि प्रहरीले खोजी गरेको थियो । तर साइप्रसमा रहेका उनी प्रहरीको सम्पर्कमा आएपछि खुल्यो, अरू कसैले उनको नाममा बैंक खाता खोलेर ठगी धन्दा चलाएको रहेछ ।

प्रहरीका अनुसार वैदेशिक रोजगारीमा जाने प्रक्रिया सिलसिलामा गुरुङले एक कन्सल्टेन्सीमा नागरिकतालगायत डकुमेन्टको फोटोकपी बुझाएका थिए । पछि अर्कै कन्सल्टेन्सीबाट साइप्रस उडे । ठगको गिरोहले उनको नागरिकताको दुरुपयोग गर्दै बैंक खाता खोलेछ । प्रहरी अनुसन्धानले कोरोना संक्रमण तीव्र भएका बेला उक्त गिरोहका सदस्यले मास्क लगाएर बैंकमा गई सजिलै खाता खोलेको देखिन्छ ।

यसरी खोलिएको खातामा गिरोहले वैदेशिक रोजगारीमा पठाइदिने भन्दै दर्जनौंलाई पैसा जम्मा गर्न लगाउने, अनि खातामा जम्मा हुनेबित्तिकै निकाल्ने गरेको देखिन्छ । प्रहरीले रकम निकाल्न प्रयोग भएका एटीएम बुथबाट सीसीटीभी फुटेज ल्याएर पनि हेरेको थियो । जसमा ठग समूहले समीर तामाङ नामका कर्मचारीलाई रकम जम्मा हुनासाथ एटीएमबाट पैसा निकाल्न पठाएको देखिन्छ । चलाख समीरले एटीएमबाट रकम निकाल्दा परिचय खुल्ने डरले प्रत्येक पटक मास्क र हेल्मेट लगाएको देखियो ।

फागुनको २३ गते प्रहरीले यही ठगी घटनामा संलग्न रहेको भन्दै आफूलाई सरोज अधिकारी पनि भनेर चिनाउने शिशिर बस्नेतलाई पक्राउ गरेको छ भने उनका दाइ माइकल बस्नेत र सहयोगी पदम आचार्य भनिने सुमितकुमार उपाध्याय र अर्का एक जनाको खोजी गरिरहेको छ । शिशिर पक्राउ परेपछिको प्रारम्भिक बयान र प्राप्त प्रमाणका अनुसन्धानबाट ठगीको सिलसिलाबारे धेरै तथ्य खुलेको प्रहरीले जनाएको छ । आफ्नो परिचय खुल्ने कुनै पनि कागजात उपयोग नगरी बैंक खातादेखि कम्पनीसम्म खोलेर यो समूहले डेढ दर्जनभन्दा धेरैबाट तीन करोडभन्दा बढी ठगी गरेको प्रारम्भिक अनुसन्धानमा भेटिएको छ ।

यो गिरोहले ललितपुरको कुमारीपाटीमा हाई सक्सेस म्यानेजमेन्ट ग्रुप प्रालि नामक कम्पनी खोलेको देखिए पनि उक्त कम्पनी न त कम्पनी रजिस्ट्रारमा न त अन्य कुनै पनि सरकारी संयन्त्रमा दर्ता भएको देखियो । अनुसन्धानमा संलग्न एक प्रहरीले भने, ‘आफ्नो परिचय सबै लुकाएर फर्जी कागजातका आधारमा कम्पनी खोल्ने, अर्काको कागजातमा बैंक खाता खोल्ने र ठग्ने गरेको देखियो ।’

घरमा रङ लगाउने काम गर्ने धुलिखेलका सुमन लामाको दम्पती पनि यही ठग गिरोहको पासोमा परे । पोर्चुगल पुर्‍याइदिने र मासिक ६ सय ५० युरो तलब हुने काम दिलाइने आश्वासनमा परेर ४ महिनाअघि ७ लाख रुपैयाँ सफल गुरुङको खातामा जम्मा गरिदिएका थिए । सुमनले भने, ‘काम हुन्छ भनेपछि मैले उनीहरूले दिएको बैंक खातामा रकम जम्मा गरिदिएँ । पछि पो थाहा भयो ठगीधन्दाको समूहले ठगेछ ।’

सुमनका अनुसार ठगिनेमा उनीसहित २० जनाभन्दा धेरै उनकै सम्पर्कमा छन् । उनले भने, ‘तीन/चार लाखदेखि आठ/दस लाखभन्दा धेरै पैसा फसेका पनि छन् ।’ नुवाकोट चौघडाका अनिल राईलाई पनि हंगेरी पठाएर जागिर मिलाइदिने सपना देखाएर यो समूहले साढे तीन लाख ठग्यो । गरगहना बनाउने काम गर्ने अनिलले एउटा फेसबुक पेजमा वैदेशिक रोजगारीको विज्ञापन देखेपछि यो समूहको सम्पर्कमा पुगेका थिए । उनले विदेश जाने आशामा पटकपटक गरेर साढे तीन लाख रुपैयाँ बुझाए । पैसा बुझाएपछि पनि काम नभएपछि उनले शंका गरेर थप सोधीखोजी सुरु गरे । ‘त्यसपछि पो थाहा भयो म त ठगीको जालोमा परेछु,’ उनले भने, ‘यो समूहले फरकफरक परिचय बताए पनि ठग्नेहरूको संख्या कम्तीमा दुई दर्जनभन्दा धेरै छ ।’

अपराध अनुसन्धान कार्यालयले प्रारम्भिक अनुसन्धान सुरु गरेर ठगीको यो मुद्दामा थप अनुसन्धान गर्न फाइल प्रहरी परिसर ललितपुरलाई बुझाइसकेको छ । परिसर ललितपुरका एसएसपी किरण वज्राचार्यका अनुसार यो समूहले नटवरलालकै शैलीमा शृंखलाबद्ध ठगी गरेको देखिन्छ । परिसर ललितपुरको सम्पर्कमा मात्रै यो समूहबाट पीडित हुने करिब १५ जना आइसकेका छन् । उनले भनिन्, ‘फर्जी कागजातका आधारमा ठग्दै हिँड्ने गरेको देखिन्छ ।’ प्रहरीका अनुसार शिशिरसहितको समूह यसअघि पनि यस्तै शैलीको वैदेशिक रोजगार ठगीमा पक्राउ परेर थुनामा बसेको थियो ।

अनुसन्धानमा संलग्न एक प्रहरीका अनुसार पक्राउ परेका शिशिरले निसानको गाडी चढ्ने गरेको र किस्ता तिर्न नसकेपछि उक्त गाडी बिक्रेताले तानेको बताए । उनले भने, ‘ठगी गर्ने र मोजमस्तीमा पैसा उडाउने गरेको देखियो ।’ प्रहरीले सफल गुरुङको नाममा भएका कारोबारको सबै विवरणहरू झिकाएर अध्ययन गरेको छ । प्रहरीका अनुसार ठगी मुद्दामा थुनाबाट निस्केपछि गत साउन २९ गतेबाट सफलको खाता सक्रिय पारेर ठगी गरेको देखिन्छ ।

यही समूहको ठगी जालोमा एक वर्षअघि परेका नवीन रम्तेल र उनका साथीहरूको दुःख झन् बेग्लै छ । नवीन दक्षिण कोरिया जान भनेर सुटकेस गुडाउँदै त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल नै पुगेका थिए । उनलाई बिदाइ गर्न श्रीमती र सालोसहित अन्य तीन जना साथी पनि विमानस्थल पुगेका थिए । उनीजस्तै अन्य दुई साथी पनि घरबाट बिदाबारी भइवरी विमानस्थल पुगेका थिए । कृषि फार्ममा काम गरेर मासिक २ देखि साढे दुई लाखसम्म कमाइ हुने सपना देखेर विमानस्थल पुगेका उनीहरू तीनै जना त्यतिबेला झस्किए, जब बोर्डिङ पास निकाल्ने बेला सम्बन्धित विमान कम्पनीको डेस्कका प्रतिनिधिले बताए, ‘यो टिकट नै नक्कली छ ।’ एकैछिनको सोधखोजपछि थाहा भयो, उनीहरूको दक्षिण कोरियाको भिसा पनि नक्कली पो रहेछ ।

एक खाद्य उत्पादक कम्पनीको ललितपुर जिल्लामा वितरण प्रमुखको हैसियतमा नवीनले कोरिया जाने भनेरै काम छोडीवरी एजेन्टलाई ९ लाख ५५ हजार बुझाइसकेका थिए । अन्य दुई साथीले पनि त्यत्तिकै हाराहारीमा रकम बुझाएका थिए । २०७६ वैशाखको त्यो घटनापछि उनीहरू तीनै जनाको होसहवास उडेजस्तो भयो । नवीनसहित पैसा फसाउने हरिकृष्ण थापा र सोनी श्रेष्ठलाई कोरिया पठाइदिने प्रक्रिया तिरुपती भिसा सर्भिसेस नामक कम्पनी खोलेर बसेका माइकल बस्नेतले चालिदिएका थिए ।

तीनै जनाले प्रहरी परिसर काठमाडौंमा उजुरी गरेपछि माइकल पक्राउ परे । प्रहरीका अनुसार झन्डै ११ महिना थुनामा बसेर उनी धरौटी बुझाएर छुटेका थिए । ठगी मुद्दामा छुटेका माइकलसहित उनका भाइविरुद्ध त्यतिबेला अर्को किर्ते मुद्दा पनि दर्ता भएको देखिन्छ । प्रहरीका अनुसार माइकलले कीर्तिपुरका बाबुराम खरेलको फोटो र नागरिकता दुरुपयोग गरेर नक्कली कम्पनी खडा गरेका थिए ।

प्रहरी स्रोतका अनुसार किर्ते मुद्दामा पनि उनीहरू धरौटी बुझाएर उम्किन सफल भए । केही समय सुन्धारास्थित केन्द्रीय कारागार र केही समय नख्खु कारागारमा बसेर उम्केपछि उनीहरूले फेरि ठगी धन्दा थाल्न ललितपुरको कुमारीपाटीमा नयाँ अफिस खोले । पहिले जस्तै नेपालमा नभएका सफल गुरुङको कागजात दुरुपयोग गरेर बैंक खाता खोले । पछिल्लो ठगी पासोमा भने धुलिखेलका सुमन लामा जस्तै दर्जनभन्दा धेरै युवाहरू परे ।

प्रहरीका अनुसार पछिल्लो घटनामा जस्तै यसअघिको ठगी घटनामा पनि यो समूहले आफूले सोझै पैसा नबुझ्ने गरेको देखिन्छ । जस्तो कि माइकलले भनेअनुसार नवीनले राजुप्रसाद गौतमको खातामा एक लाख ४० हजार जम्मा गरिदिएका थिए भने उनका २ साथीहरूले माइकलले भनेअनुसार विष्णुप्रसाद पाण्डेको बैंक खातामा २ लाख ८० हजार डिपोजिट गरिदिएका थिए ।

पछिल्लो घटनामा माइकलका भाइ शिशिरलाई फागुन २३ गते पक्राउ गरी प्रहरीले म्याद थप्दै प्रहरी परिसर ललितपुरको थुनामा राखेको छ । अपराध अनुसन्धान कार्यालयका एसपी कृष्णराज कोइरालाले पछिल्ला दिनहरूमा फर्जी कागजातहरू खडा गरेर बैंक खाता खोल्ने वा ठगी काममा सोझासिधा मानिसको बैंक खाता प्रयोग गर्ने प्रवृत्ति देखिन्छ । उनले भने, ‘कोहीकोही त एकाध हजारको लोभमा आफ्नो बैंक खाता अरूलाई प्रयोग गर्न दिएको देखिन्छ । कसैले भने सानोतिनो प्रलोभनमा परेर खातामा जम्मा भएको रकम अरूलाई निकालेर दिने काम गरेको देखिन्छ ।’

राष्ट्र बैंकका सहायक प्रवक्ता नारायणप्रसाद पोखरेलले बैंक खाताको दुरुपयोग हुन नदिन प्रयोगकर्ता नै आफैं सचेत हुनुपर्ने बताए । उनले केही पैसाको लोभमा आफ्नो खाता कसैलाई प्रयोग गर्न दिने वा स्रोत नखुलेको रकम जम्मा गर्न लगाउने काम गैरकानुनी हुने बताए । उनले बैंक खाता खोल्नका लागि आवश्यक पर्ने नागरिकताको दुरुपयोग हुन सक्ने भन्दै आफ्नो नागरिकताको प्रतिलिपि जोकसैलाई बाँड्न नहुने बताए । उनले कालोधन वा ठगीका घटनामा बैंक खाता दुरुपयोग हुने खतरा औंल्याउँदै भने, ‘आफ्नो खाताको अनधिकृत प्रयोग गर्न नदिने वा स्रोत नखुलेको रकम जम्मा भएका बैंकलाई जानकारी गराउनुपर्छ ।’

प्रकाशित : चैत्र १४, २०७७ १०:०५
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

राणा दरबारमा के पाक्थे ?

रोहिणी राणाद्वारा लिखित पाककलाको पुस्तकले राणाकालीन दरबारको खान्की मात्रै चिनाउँदैन, त्यो समयको परम्परा र संस्कृति पनि बुझ्न सघाउँछ ।
जनकराज सापकोटा

काठमाडौँ — राजस्थानको अजमेरस्थित सोफिया कलेजमा स्नातक पढ्दै गर्दा रोहिणी सिंहको बिहे राणा प्रधानमन्त्री चन्द्रशमशेरका पनाति गौरवशमशेर राणासँग हुने पक्का भयो । त्यतिबेला उनकी आमाको एउटै चिन्ता थियो, छोरीको बिहे हुने भइसक्यो तर यसलाई पकाउनै आउन्न !

पाककलाबारे रुचि भए पनि सन् १९७७ मा इन्गेजमेन्टदेखि बिहेबीचका आठ महिनामा रोहिणीले घरमै कन्टिनेन्टल र भारतीय परिकार पकाउन सिकिन् ।

उत्तरप्रदेशको आग्रामा जन्मेकी रोहिणीको हालै ‘द राणा कुक बुक, रेसिप्स फ्रम द प्यालेसेज अफ नेपाल’ नामक पुस्तक पेन्गुइन र्‍याडम हाउस भारतबाट प्रकाशित भएको छ । राणा प्रधानमन्त्रीका दरबारमा के पाक्थे ? १०४ वर्ष नेपालमा शासन गरेका राणा खलक के खान्थे ? पकाउने विधि के थियो ? कसले पकाउँथ्यो, कसरी खाइन्थ्यो ? पुस्तकमा जंगबहादुरदेखि मोहनशमशेरसम्मका ९ प्रधानमन्त्रीको दरबारमा पाक्ने १४० परिकार र पाक विधिको वर्णन छ ।

पाककलाप्रति रोहिणीको रुचि बाल्यकालदेखि नै थियो । यो रुचि र सीप बिहेपछिका वर्षमा थप निखारियो । ‘जहाँ गए पनि त्यहाँको खानासम्बन्धी कुक बुक जम्मा गर्ने, फुर्सदमा पढ्ने र नयाँनयाँ परिकार पकाउन सिक्ने मेरो सौख नै भइसक्यो,’ उनले सुनाइन् । पाककलाको यही सौख र अध्ययन अनुसन्धानपछि पुस्तककै रूपमा निकाल्ने योजना भने २८ वर्षअघि जन्मियो । त्यतिबेला उनका श्रीमान् गौरवशमशेर हेटौंडाको सुपारेटार ब्यारेकका गणपति थिए । छोरीहरू भारतमा पढ्थे । परम्परागत राणाकालीन बंगलामा बस्दा उनलाई के गरौं र कसो गरौंको छटपटी हुन्थ्यो । त्यही बेला उनले पाककलासम्बन्धी पुस्तक निकाल्ने योजना बनाइन् । ‘सोच बनाएको वर्षौंपछि मात्रै काम सुरु गर्ने समय मिल्यो,’ उनले भनिन् । कैयन् परिकार यस्ता थिए, ती हराउन लागिसकेका थिए । कति परिकारबारे उनले सुनेकी मात्रै थिइन्, पकाउने विधि थाहा थिएन ।

उनले राणा प्रधानमन्त्री खलकका विभिन्न आफन्तसँग सम्पर्क बढाइन् । दरबारमा पाक्ने खानेकुराको नाम संकलन गरिन् । पकाउने भान्से को थिए भनेर बुझिन् । रोहिणीका अनुसार नेपाली राणा दरबारको खान्कीमा भारतीय पकवानको धेरथोर प्रभाव देखिए पनि यसको बेग्लै स्वाद छ । सन् १८५७ मा भारतमा तत्कालीन ब्रिटिस शासकहरूविरुद्ध बंगाल रेजिमेन्टका सिपाहीले विद्रोह सुरु गरेको इतिहास छ । अंग्रेज सेनामा आबद्ध भारतीय सैनिकले थालेको यो विद्रोह अन्य राज्यमा पनि विस्तारै देखिन थालेपछि तत्कालीन प्रधानमन्त्री जंगबहादुर नौ हजार सेनाको फौज लिएर सोझै लखनउमा चलिरहेको विद्रोह दबाउन पुगेका थिए । रोहिणीले यही समयपछि काठमाडौंका दरबारमा मुगल कुकहरू भित्रिएको उल्लेख गरेकी छन् ।

‘भारतीय परिकारमा बढी चिल्लो, बढी मसला देखिन्छ जबकि नेपाली राणाकालीन खाना कम चिल्लो र कम मसलेदार छ,’ उनले भनिन्, ‘पोषणको मात्रा मिलाउने गरी खाना पस्किने शैली देखिन्छ ।’ उनका अनुसार भारतीय पकावनमा नभेटिने जिम्मु र टिम्मुरको नयाँ स्वाद भने नेपाली राणाकालीन परिकारमा भेटिन्छ । पुस्तक लेख्नुअघि उनले सबै परिकार घरमै अनेक पटक पकाउँदै चाख्दै र चखाउँदै गरिन् ।

कुराकानीका क्रममा छेवैमा रहेका उनका श्रीमान् एवं पूर्वप्रधानसेनापति गौरवशमशेर राणाले मुसुक्क हाँस्दै भने, ‘उनले किताब लेख्ने क्रममा पकाएको खानेकुरा चाख्दाचाख्दै मेरो पनि तौल बढ्यो ।’ उनी खानेकुरा बुझ्न धेरै राणा खलकको घरमै पुगिन् । कतिपयलाई भने पकाउने सबै सरसामग्री जम्मा पारेर घरमै बोलाएर पकाउन लगाइन् । यसरी पाककलाको सबै विधि र प्रक्रिया सिक्दै, आफैंले पकाएर खाँदै गरेपछि मात्र उनलाई कसरी पकाउने, कुन सामग्री कति तौलमा कतिबेला राख्ने भन्ने जानकारी मिल्यो । त्यही जानकारीलाई उनले प्रक्रियासम्मत तरिकाले पुस्तकमा लेखिन् ।

उनका अनुसार केही परम्परागत परिकार पकाउने विधि पुस्तान्तरमा सर्दै गएको थियो भने केही परिकार हराउँदै थिए । ती परिकारमा कति मात्रामा के–के मिसाउने भन्ने पनि अनुमानका भरमा चल्दै आइरहेको थियो । रोहिणीले पुस्तक लेखनअघिको पाककलामा प्रत्येक सामान तौलिँदै पकाउन थालिन् । ‘कुन चिज कति हाल्ने भनेर कतै लेखिएको थिएन,’ उनले भनिन्, ‘अनुमानका भरमा तौलिँदै राख्दै गरेर अथेन्टिक स्वाद निकाल्न खुबै मिहिनेत गरियो ।’

उनको पछिल्लो २ वर्ष पाककलाको अध्ययन, पकाउने, चाख्ने र फेरि पकाउँदै त्यसको मात्रा मिलाउने काममै बित्यो । पुस्तक लेखनका सबै काम सकिएपछि प्रत्येक खानाको फोटो खिच्ने बेलामा फेरि ती परिकार पकाइन् । सकेसम्म प्रत्येक परिकार पहिले जसरी पकाइन्थ्यो त्यही शैलीमा, तिनै भाँडामा पकाइन्, राणाकालीन दरबारकै शैलीमा थालीमा राखेर सजाइन् । यसका लागि पुराना दरबारका भण्डार कोठा चहार्दै क्लासिक शैलीका पुराना भाँडा जम्मा गर्दै हिँडेको उनले बताइन् ।

उनका अनुसार राणाकालीन समयको खानपिन शैलीले त्यतिबेलाको भोजन संस्कार र परम्परा मात्रै बुझाउँदैन, हाम्रो पुर्खाको खाना कति स्वादिष्ट र हाइजिनयुक्त थियो भन्ने पनि बुझाउँछ । गुन्द्रुक, तामाको टुसा, जाम जस्ता सीमित खानेकुरा मात्रै दरबारका घाम नछिर्ने र चिसो भण्डार कोठामा स्टोर गरेर राखिन्थ्यो । ‘पश्चिमेली जस्तो फ्रिजमा राखेर, कैयन् दिनअघि बारीबाट टिपेको खानेकुरा हाम्रोमा देखिन्न,’ उनले भनिन्, ‘जे पनि तुरुन्तै टिप्ने पकाउने गरेको देखिन्छ । घ्युदेखि, मासुसम्म र सागसब्जीदेखि अनाजसम्म सबै फ्रेस देखिन्छ ।’

पुस्तकमा भएका केही परिकार पकाउने तरिका सिक्न भने उनलाई त्यति सजिलो भएन । राणा प्रधानमन्त्री चन्द्रशमशेरका सन्तान नन्दशमशेरबाट उनले चराको काँचो बरीबारे थाहा पाएकी थिइन् । पित्तलको खलमा कुखुराको मासुलाई कुटेर किमाजस्तो बनाउन केही घण्टा खर्चिनुपर्ने र त्यसपछि मरमसला हालेर तोरीको तेल वा घ्युमा राखेर पकाउँदा स्पोन्ज जस्तो भएर फुल्छ । उनको अनुमानमा धेरै समय र मिहिनेत लाग्ने यो परिकार करिबकरिब हराइसकेको छ । अर्को एउटा परिकार थियो, मटन पाई । सिंहमहलमा मुस्लिम समुदायका फ्रान्सिस नामक कुक थिए । यिनै कुकबाट चन्द्रशमशेरकी पनातिनी जया शाहले यो परिकार पकाउन सिकेकी थिइन् । यिनै जयाले रोहणीलाई पकाउन सिकाइन् ।

राणा दरबारमा पाक्ने परिकार समयक्रममा हराउँदै गएको र केही परिकार भने नेपालबाट बसाइँ सरी जानेसँगै भारतका विभिन्न सहर पुगेको उनको निष्कर्ष छ । खसीको मासुको पुलाउ बनाउने तरिका थाहा पाउन उनले बीसौं शताब्दीका सुरुवातमा नेपालबाट भारतको मध्य प्रदेश सरेका जनरल खड्गशमशेरको परिवारसम्म पुग्नुपर्‍यो । खड्ककी पनातिनी खेम राज्यलक्ष्मीका दिल्ली बस्ने छोरा राजेन्द्र सिंह चिनमनबाट उनले यो परिकारबारे थाहा पाइन् । उनकै सहयोगमा खसीको मासुको पुलाउ बनाउन सिकिन् । पुस्तक लेखनका क्रममा रोहिणीले राणाकालीन दरबारमा पाक्ने परिकार मात्रै खोजिनन्, ती परिकार कसरी आए होलान् भन्नेबारे पनि धेरथोर भेउ पाइन् ।

पुस्तकले पुर्खाको खानाको स्वाद अब आउने कैयौं पुस्ताले चाख्न सजिलो बनाउने उनी बताउँछिन् । पहिलो कुकबुकपछि आएको प्रतिक्रियाले उनलाई अब दरबारबाहिर विभिन्न सांस्कृतिक समुदायमा पाक्ने परिकारबारे पनि पुस्तक लेख्ने हुटहुटी जगाएको छ । छेवैका रहेका श्रीमान् गौरवशमशेरले भने, ‘तिमी काम मात्रै सुरु गर । म छँदै छु नि मोटर हाँकेर देशभर घुमाउने । अनेकन स्वाद चाख्ने यात्रामा लैजाने ।’

तस्बिरहरू : बिजु महर्जन/कान्तिपुर

प्रकाशित : चैत्र १३, २०७७ ११:२७
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×