'फर्केर हेर्दा केही पनि छैन, पाइला मात्र बढाइएछ' [भिडियो]- फिचर - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement
पर्दा पछाडि

'फर्केर हेर्दा केही पनि छैन, पाइला मात्र बढाइएछ' [भिडियो]

'तँ मेकअप पो गर्छस्? भनेर जिस्क्याउँथे'
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — श्याम बराल फिल्मको स्टिल फोटोग्राफर बन्न चाहन्थे । सपना देख्थे, स्टिल फोटोग्राफी हुँदै सिनेमेटोग्राफर बन्ने । वर्षौंदेखि चलाउँदै आएको बर्दिबासको फोटो स्टूडियो बन्द गरेर नेपाली फिल्म क्षेत्रमा प्रवेश गरेका थिए । तर, सोचेजस्तो सहज थिएन फिल्म क्षेत्र ।

एनालगको जमाना, नयाँलाई सजिलै मौका दिइँदैनथ्यो । उनलाई हत्तपत्त कसैले विश्वास गरिदिएन । त्यतिबेला एक जनाले श्यामलाई मेकअपतिर चाँडै काम पाउने भन्दै त्यतै जान सुझाव दिए । त्यसपछि क्यामेरा चलाउने श्यामको हातले मेकअपको ब्रस समायो । त्यही ब्रसले कलाकारलाई सिंगार्न थालेको पनि ३० वर्ष बितिसक्यो ।

श्यामले फिल्म 'ज्वाला'मा अशोक रोक्काको साहयक बनेर मेकअप सिके । त्यतिबेला अशोकको निर्देशन अनुसार कलाकारको अनुहारमा 'पफ' लगाइदिनुपर्थ्यो । गुरुले नभ्याएका जुनियर कलाकारलाई मात्र मेकअप गर्न पाउँथे । पहिलो पटक राजेश हमालको अनुहारमा मेकअप गर्दाको डर अझै बिर्सँदैनन् । आफूलाई श्यामश्वेतमा कस्तो मेकअप आवश्यक हुन्छ भन्ने कुरा थाहा हुनाले पनि अनुहारमा ब्रस चलाउन माहिर बन्दै गए, श्याम । फोटो खिच्ने अनुभवले त्यहाँ काम गर्‍यो । 'अञ्जुली', 'माया गर्छु म'लगायत फिल्ममा त मेकअपसँगै फोटो पनि खिचिदिन्थे ।

राजेश हमालदेखि सौगात मल्लसम्मको अनुहारलाई मेकअप गरिदिएका ‍श्यामलाई विगत फर्केर हेर्दा भने आर्थिक उन्नति हुन नसक्नुले खुबै पोल्दो रहेछ । 'अरु पेसामा लागेको भए कहाँ पुगिसक्थें होला । काठमाडौंमा घर हुन्थ्यो होला, जमिन हुन्थ्यो होला । गाडी हुन्थ्यो होला । यति दु:ख हुँदैन थियो होला,' श्याम सुनाउँछन्, 'म भारतकै मेकअप आर्टिस्ट भइदिएको भए अहिलेसम्म सम्पन्न भइसक्थें होला। यतिका लामो समय बितिसकेछ, पछाडि फर्केर हेर्दा थुइक्क ! केही पनि छैन भन्ने हुन्छ । पाइला मात्र अगाडि बढाइएछ, ब्याकअप केही पनि छैन भन्ने कुराले दु:ख लाग्छ।'

पारिश्रमिककै पीडा

आफूजस्ता प्राविधिकको उचित मूल्यांकन नहुँदा आफ्नो अवस्था ज्युँका त्युँ भएको श्याम सुनाउँछन् । 'हाम्रो कामको मूल्यांकन नै हुन सकेन । अहिले हामीले एउटा मेकअपको ५/६ लाख लिनुपर्ने हो । तर, मुस्किलले डेढदेखि २ लाख दिन्छन् । धेरैले त साथीभाइको मुख हेर्ने भन्यो, साँढे एक लाख दिइरहेका हुन्छन् । २ लाख पाउन मुस्किल नै पर्ला,' श्यामले आफ्नो दु:ख सुनाए,' थोरै पारिश्रमिकमै हामीले चित्त बुझाउनुपर्छ । कस्मेटिक सामान महंगो पर्छ भन्ने पनि फिल्मकर्मीले बुझ्दिँदैनन् । फलानोले यतिमा गरेको थियो भन्दिन्छन्, उसले कुन कस्मेटिक प्रयोग गरेको थियो भन्ने पनि उनीहरूलाई थाहा हुँदैन । नतिजातिर ध्यान नै दिँदैनन्।'

कति फिल्मबाट अझै श्यामले आफ्नो पारिश्रमिक उठाउन बाँकी छ । उनका अनुसार उठाउन बाँकी झन्डै २/४ लाख पैसा बाँकी छ । तर ती पैसा आउने/नआउने टुंगो छैन । हालै पाँच वर्ष अगाडिदेखि प्रदर्शन अलमलिएको फिल्म प्रदर्शनमा आयो । फिल्मबाट श्यामलगायत प्राविधिकहरूले आफ्नो पारिश्रमिक पाएका थिएनन् । उनीहरूले चलचित्र विकास बोर्डमा निवेदन दिएपछि फिल्मको सेन्सर रोकियो । त्यसपछि बाध्य भएर फिल्मकर्मीले पारिश्रमिक दिए ।

मेकअपको महत्त्व बुझिएन

फिल्मकर्मीहरूले मेकअपको महत्त्व नबुझ्दा आफूहरूको सही मूल्यांकन नभएको श्याम बताउँछन् । 'उनीहरू मेकअप केही होइन साधारण कुरा हो भनेर सोच्छन् । मेकअपलाई सामान्य लिइदिन्छन् । एउटा सानो बक्सा बोकेको छ, पाउडर दलेको छ भन्छन् । त्यसमा कति मिहेनत लाग्छ उनीहरूलाई थाहा हुँदैन । कलाकारको अनुहारमा पसिना आएको छ भने पसिना पुछिरहनु पर्‍यो । आँशु झार्ने वाला दृश्य छ भने क्षण-क्षणमा पुगेर ग्लिस्रिन लगाइरहनु पर्‍यो । टचअप गरिरहनु पर्‍यो,' श्याम भन्छन्, 'सबैभन्दा अगाडि उठ्नु पर्‍यो, मेकअप आर्टिस्ट । सबभन्दा ढिला सुत्नुपर्‍यो । सेटमा बढी खट्नु पर्‍यो ।'

चरित्र निर्माणका लागि मेकअप गर्नुपर्ने हुँदा फिल्ममा मेकअपको निकै महत्त्व देख्छन्, श्याम । पछिल्लो समय फिल्मको मेकअप नसिकी फिल्म क्षेत्रमा प्रवेश गरेकाहरूले चरित्र अनुसारको मेकअप गर्न नसकेको उनको बुझाइ छ । नयाँ कलाकारले पनि मेकअप नबुझ्ने गरेको श्यामको अनुभवले भन्छ ।

'अहिले फिल्मको मेकअप सिकेर आउने एकदम थोरै छन् । धेरै त पार्लरबाट आएका छन्,' ५४ वर्षीय श्याम सुनाउँछन्,'कलाकार पनि कोही युट्युब, भिडियोबाट आएकाहरू छन् । उनीहरूमा पनि मेकअपको ज्ञान छैन । राम्रो बनाइदियो, चिट्टिक्क, ब्राइडल(बेहुली) मेकअप गरिदियो भने त्यो राम्रो मान्छन् । हामीले गरेको मेकअप त मेकअप नै होइन भनिदिन्छन् । कलाकार पनि पार्लरका मेकअप आर्टिस्ट च्याप्छन् ।'

श्यामले गुरुले गरेको मेकअप हेर्दै सिके । त्यतिबेला मेकअप सम्बन्धि तालिम दिने संस्था, युट्युब थिएन । भारतिय म्यागाजिनका 'ब्लोअप' तस्बिरमा गरिएको मेकअप हेर्दै उनीहरू मेकअप गर्थे । बलिउड अभिनेत्री रेखाका मेकअप हेर्थे श्याम । नयाँ मेकअप सिक्न त फिल्म नै हेर्नुपर्‍यो । छायांकनस्थलमा फिल्म हेर्ने अवस्था हुन्थेन । म्यागाजिन/पत्रपत्रिका नै श्यामका लागि अर्को कक्षा हुन्थ्यो । अहिले त कलाकार पनि मेकअपबारे पोख्त भइसके । कति त युट्युबतिर आफैं मेकअप 'टुटोरियल' बनाउँदै भिडियो बनाइरहेका हुन्छन् । हिजोआज त कलाकारले आफूलाई सिकाउन खोज्ने गरेको उनी सुनाउँछन् ।

'अहिले त कोही कोही कलाकारले नै सिकाउँछन् हामीलाई । यस्तो प्रोडक्ट चलाउनु पर्‍यो नि भन्छन् । सबैले त्यस्तो प्रोडक्ट प्रयोग कहाँ गरेको हुन्छ त ? हिरोइनहरूको आ-आफ्नो प्रोडक्ट हुन्छ । म सबै बोकेर हिँड्छु त । पहिलाको तुलनामा अहिले हामीलाई अझ गाह्रो छ,' उनले भने, 'प्रविधि अनुसार हामी पनि अपडेट हुँदैछौं । अब फिल्ममा लाउड मेकअप गर्नु भएन नि ।'

कलाकारलाई चिट्टिक्क बनाइदिन रमाइलो हुन्छ होला नि ?

सयभन्दा बढी फिल्ममा मेकअप आर्टिस्टका रुपमा काम गरेका श्याम कलाकारको अनुहार रंगाउनु गर्विलो काम रहेको बताउँछन् । 'अब चलेका कलाकारहरूलाई पनि आफूले मेकअप गरिदिन पाउनु त गर्वको विषय हो नि । उनीहरूको अनुहारमा रंगाउन पाउनु त गर्व लाग्थ्यो,' जवाफ दिँदै भने, 'हामी त स्ट्याण्डबाइ बस्नु पर्‍यो, कलाकारदेखि निर्देशकले के भन्ला भनेर कान ठाडो पारेर बस्नु पर्थ्यो । त्यतिबेलाको माहोल नै रमाइलो हुन्थ्यो । सेटमा परिवार भेटेजस्तो लाग्थ्यो । एकले अर्कालाई सहयोग गर्ने, आदर गर्ने । मोबाइल थिएन। आफैंमा रमाउन जानेको थियौं ।'

अभिनेत्री निरुता सिंहको मेकअप गर्दा औधी रमाइलो लाग्ने सम्झछन् श्याम । निरुता, जल शाहसँग गफ गर्दै, हाँस्दै मेकअप गरिदिन्थे उनी । उनीहरूलाई चिट्टिक्क बनाएर पठाइदिएपछि छुट्टै आनन्द मिल्थ्यो । 'आहा राम्रो मेकअप गरेछु भन्ने लाग्थ्यो । त्यहीमाथि उनीहरूले पनि मेकअपको तारिफ गर्थे,' पुराना क्षण सम्झन्छन् श्याम ।

त्यसो त त्यतिबेला कलाकारहरूका लागि मेकअपमा महिलाहरू थिएनन् । पुरुषले नै मेकअप गरिदिनु पर्थ्यो । फिल्म क्षेत्रका लागि त त्यो साधरण नै थियो । तर, कतिले भने श्यामलाई 'तैंले मेकअप गर्छस् भनेर जिस्क्याउँथे।' सुरुमा फोटो खिच्ने भएकाले पनि उनलाई मेकअपमा देख्नेहरू अचमम्म मान्थे । एनालगदेखि डिजिटलसम्म आइपुग्दा मेकअपमा थुप्रै प्रोडक्ट परिवर्तन भएको श्यामले देखेका छन् । त्योसँगै कलाकारको पर्दाको आयुको पनि साक्षी बनेका छन् । हिजोदेखि आजसम्म पनि मेकअप आर्टिस्टको खुट्टा ढोग्न नछुटाउने कलाकारमा पर्छन्, राजेश हमाल । 'मेकअपलाई त चन्दनको रुपमा लिइन्छ नि त । त्यो नलगाइ कलाकार, कलाकार नै हुँदैन । त्यतिबेला मेकअप आर्टिस्टलाई गुरुजस्तो मानेर ढोग्ने चलन थियो । अहले खासैले ढोग्नुहुन्न,' श्याम विगत सम्झन्छन् ।

जनयुद्धताका फिल्महरू बन्न बन्द भयो । थुप्रै प्राविधिक त्यस समय विदेश भासिए । श्याम पनि बिरक्तिएर मलेसिया उडेका थिए । तर, त्यता पुगेको १ वर्षमै फिल्महरू बन्न थालेको समाचारले उनलाई नेपाल फर्कायो । उनी सम्झन्छन्, 'विदेशमा शिव रेग्मी, दयाराम दाहालले फिल्म बनाइरहेको समाचारहरू पढ्थें । त्यतिबेला । ए फिल्म त बन्न थालेछ यार ! अब त उहीँ जानुपर्छ भन्ने हुन्थ्यो । फिल्महरू थुप्रै बन्न थालेपछि परदेशमा मन लागेन म फर्किएँ । फर्कने बित्तिकै कामहरू पाउन थालें ।'

फिल्म क्षेत्रको यो लामो यात्रामा उनी 'परेली' फिल्मको एउटा घट्ना कहिल्यै बिर्सँदैनन् । फिल्ममा थुप्रै स्टारहरूको अभिनय थियो । सबैको मेकअप श्यामले नै गर्नुपर्ने । अब पुरुष कलाकारलाई आधा घण्टामै सके पनि महिला कलाकारलाई डेढदेखि २ घण्टा लाग्थ्यो । त्यतिबेला एक जना कलाकारलाई जवान र बुढ्यौली देखाउने मेकअप गर्नुपर्थ्यो । जवानवाला दृश्यको मेकअप सकिएपछि उक्त कलाकारलाई श्यामले आफ्नो अनुहारको बेस(सुरुमा लगाइने क्रिम) नधुन भनेका थिए । तर, उनले मुख धोइदिएछन् । त्यो पनि क्रिमले । मेकअप गर्न भ्याइनभ्याइ भइरहेको बेलामा उक्त कलाकारको मेकअप सुरुदेखि नै गर्नुपर्‍यो । क्रिम लगाएकाले मेकअप पनि बिग्रियो । त्यसपछि तनावमा आएर श्याम मेकअप बक्स बोकेर छायांकन स्थल छोडेर हिँडे । त्यतिबेला निर्माता/निर्देशकले आफूलाई फकाएको र उक्त कलाकारको केही दृश्य घटाइदिएको क्षण सम्झँदा आज पनि श्यामलाई हाँसो लाग्छ ।

प्रकाशित : श्रावण ७, २०७९ १७:५९
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

'हिरो' र 'कलाकार' दुवै बन्न चाहन्छन् प्रदीप

'पहिला सधैं फिल्म बन्नुपर्छ र प्रदर्शन हुनुपर्छ भन्ने मात्रै सोचें'
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — अभिनय नै सिकेर/पढेर फिल्म क्षेत्रमा आएका होइनन्, प्रदीप खड्का । एमबीए गरेका उनलाई फिल्म बन्नु र प्रदर्शन हुनु नै महत्त्वपूर्ण लाग्थ्यो । यस्तै पहिरन बदल्नु नै प्रदीप खड्काका लागि नयाँ चरित्र हुन्थ्यो । डाक्टरको भेष पहिरिँदा डाक्टर । गितार बोक्दा गायक । सेनाको पहिरनमा सेना । 

तर, एक दिन डाक्टर भेषमा जड्याहा चरित्र निभाएको फिल्म हेरिसकेपछि उनलाई पात्र भनेको पहिरन वा पेशा होइन रहेछ भन्ने भान भयो । त्यसपछि भने उनमा अभिनय सिक्ने हुटहुटी पैदा भयो ।

'कपाल पाल! हिरो बनाइदिन्छु' भनेकै भरमा फिल्ममा प्रवेश गरेका प्रदीपका लागि त्यतिबेला पर्दामा देखिनु ठूलो थियो । त्यहीमाथि एकपछि अर्को 'हिरो' बन्ने अफरले उनी हौसिएका थिए । आफैंले लगानी गरेको पहिलो फिल्म 'स्केप' फ्लप भए पनि 'प्रेमगीत'ले चर्चा कमाएपछि उनको यात्रा सहज बन्दै जान थाल्यो । 'प्रेमगीत २', 'रोज', 'लिलिबिलि', 'लभ स्टेसन' लगायतमा कस्तो चरित्र गर्दैछु भन्ने मतलब उनलाई थिएन । लगातार प्रमुख भूमिका पाउनुमै आफ्नो सफलता देख्थे ।

प्रदीप आफ्नो कामको मूल्यांकन गर्छन्, 'म कहिल्यै चरित्रमा राम्रो काम गर्नुपर्छ भन्नेतिर लागिनँ । सधैं फिल्म बन्नुपर्छ अनि प्रदर्शन हुनुपर्छ भन्नेतर्फ मात्र लागें ।'

आफू सन्तुष्ट भए पनि उनी अभिनित फिल्मको समीक्षा आइदिन्थ्यो- 'गुदी नभएको', 'प्याकेजिङ मात्र', 'तरकारीमा नुन नपुगेको' ।

यस्ता समीक्षाले पनि 'अभिनय सिक्नुपर्छ' भन्ने अनुभव गराएको प्रदीप सुनाउँछन् । 'कुनै समीक्षा सुधार गर्नुपर्छ भन्ने विचारसहित आउँथे भने कुनै पूर्वाग्रहसहित । कुनै परिचालित पनि हुन्थे । तर, मलाई कुनै बेला किन यस्तो लेखेको होला ? हामीले आफ्नोतर्फबाट मेहनत गरेका हौं भन्ने लाग्थ्यो,' उनले सुनाए, 'उहाँहरूलाई मबाट केही आशा रहेछ, मैले उहाँहरूले मनपराउने खालका काम पनि गर्नुपर्छ । साथै, मैले गरेको फिल्मले यो क्षेत्र कता जाने भन्ने कुरालाई डोर्‍याउँछ भने म सजक भएर काम गर्छु भनेर ग्रोथ खोज्न थालियो ।'

समीक्षकलाई मन पर्ने किसिमका फिल्म गर्ने सोच आइसकेपछि कसरी अगाडि बढ्ने भन्ने तयारी भने थिएन । त्यही समयमा एक दिन निर्देशक दिनेश राउत र विकास सुवेदीसँग उनको भेट भयो । त्यो भेट नयाँ प्रोजेक्टका लागि थियो ।

विकासले आफूसँग भएको फिल्मको आइडिया सुनाउने क्रममा 'प्रकाश'को वानलाइन पनि चुहाइदिए- 'विद्रोहबाट आएको एउटा सत्ताले अर्को विद्रोह निम्त्याउँदै छ' । 'प्रकाश' फिल्मको यो आइडिया सुन्नेबित्तिकै प्रदीपलाई मन पर्‍यो ।

विकास र दिनेशलाई भने, 'मलाई आइडिया मनपर्‍यो । यसमा काम गरौं । एउटा फिल्मले भविष्यवाणी गर्न सक्छ भने त्योभन्दा ठूलो उपलब्धि के हुन्छ ?'

त्यसपछि कथा लेखन अगाडि बढ्यो । दुई ड्राफ्टपछि स्क्रिप्ट सुने । चरित्र त जुम्लाको थियो । म्युजिक भिडियोको कामले केही दिनका लागि जुम्ला पुगे पनि नजिकबाट नियाल्ने मौका उनलाई मिलेको थिएन । खेत जोतेको अनुभव पनि प्रदीपसँग थिएन । त्यसमाथि जुम्ली भाषा बोल्न पनि नआउने । उनको तनाव बढ्यो । प्रदीप फिल्म नगर्ने निर्णय पुगे ।

'यो फिल्ममा म फेल भएँ भने मलाई व्यक्तिगत रुपमा खासै फरक पर्दैन । तर त्यसले लेखक, निर्देशकको मिहिनेत र निर्माताको पैसा फेल हुन्छ । म कमजोर भएँ भने बाँकी ५०/५५ जनाको मिहेनत खेर जान्छ । स्क्रिप्टमा शंका लागेर फिल्म छोडेको गलत सन्देश गयो भने प्रदीपले नै अभिनय गर्ने कन्फिडेन्ट नभएर छोडेको हो भनिदिनुस् भनदिएँ,' प्रदीपले सुनाए, 'मलाई फिल्म फेल हुने भार बोक्न मन थिएन । मेरो कारणले निर्माताको पैसा डुबेको सुन्न चाहन्न थिएँ । तर, निर्देशकले मलाई विश्वास छ तिमीले गर्न सक्छौ भन्नुभयो ।'

फिल्म नगर्ने कुरा गरिसकेपछि निर्देशक राउतले नै प्रदीपलाई अभिनय सिक्न सुझाए । त्यसपछि नै हो, अभिनयका गुरु अनूप बरालसँग अभिनय सिक्न प्रदीप पोखरा पुगेको ।

अभिनयको कक्षापछि भने अहिलेसम्म आफूले अभिनयलाई कति सहज ठानेको रहेछु भन्ने भान उनलाई गरायो । 'एउटा फुटबल खेलाडी वर्षौं दौडिरहेको हुन्छ । संगीतकार दैनिक साधना गरिरहेको हुन्छ । तर कलाकारका हिसाबले मैले के गरें त ? न मैले डान्स, फाइटिङ अथवा अभिनय कक्षा लिएँ । अभिनेताका रुपमा मैले यस्तो कुरा गरिनछु । कक्षा लिइसकेपछि झनै मिहिनेत गर्नपर्छ भन्ने भयो,' प्रदीपले भने ।

तीन महिना मात्रै अनूपसँग अभिनय सिकिसकेपछि फिल्मका लागि प्रदीपले अडिसन दिए । त्यतिन्जेल कास्टिङ निर्देशकमा अनूप फिल्ममा जोडिसकेका थिए । निर्देशकदेखि कास्टिङ निर्देशकलाई भरोसा दिलाउन अडिसन दिएको प्रदीप सुनाउँछन् ।

'‍उक्त चरित्रका लागि मेरो प्रस्तुति त्यो तहमा देखिएन भने अन्य कलाकारलाई लिने भनेर २/४ जना स्ट्यान्डबाई नै थिए,' प्रदीपले भने । अडिसन दिनुअगावै प्रदीपले फिल्मको सम्झौता गरिसकेका थिए । एडभान्स रकम पनि लिइसकेका थिए ।

'त्यसो भए अरुलाई देखाउनलाई मात्रै अडिसन गर्नुभएको ?' भन्ने प्रश्नमा उनले भने भने, 'मेकरलाई कन्फिडेन्ट दिनका लागि अडिसन दिएको हुँ । अडिसनपछि तपाईं त्यो चरित्रमा फिट हुन सक्नुहुन्छ कि सक्नुहुन्न भन्ने कुरा बुझ्न सजिलो हुन्छ ।'

एउटै किसिमका चरित्रमा दर्शकले मनपराइदिँदा कलाकार पनि त्यही चरित्र चित्रणमै अड्किन्छन् । प्रदीप पनि लभस्टोरी फिल्ममै सीमित भएका थिए । फिल्मकर्मीले उनलाई नयाँ चरित्रमा खासै विश्वास नै गर्न चाहेनन् भने पनि हुन्छ ।

नयाँ चरित्रका लागि कलाकारले अडिसन नदिँदा पनि उनीहरू एउटै किसिमको चरित्रमा अड्किने गरेको प्रदीप तर्क गर्छन् । 'नयाँ चरित्रमा हामीलाई विश्वास नगर्ने कारण त शायद फिल्मकर्मी त्यो जोखिम मोल्न पो चाहँदैनन कि ! अर्को त कलाकारले पनि फरक चरित्रमा अडिसन दिने जोखिम मोल्दैनन्,' उनले भने, 'कलाकारले जोखिम लिन नखोजेपछि दर्शकले जे कुरामा मन पराइदिएका छन्‚ त्यस्तै चरित्र दोहोरिने हो ।'

अडिसनपछि छनोट हुने/नहुने विषयलाई महत्त्व दिनुभन्दा पनि चरित्रमा आफू फिट भइन्छ कि भइँदैन भन्ने निर्क्यौल गर्न अडिसन दिनुपर्ने प्रदीप बताउँछन् । 'त्यसैले अडिसनका लागि कलाकार खुला हुनुपर्छ । त्यसपछि फिल्मकर्मी पनि नयाँ चरित्र दिन तयार हुन्छन्,' उनले भने, 'अडिसनमा बोलाएर मलाई कम आँकेको भन्न थालियो भने कलाकारले कहिल्यै पनि नयाँ चरित्रमा कन्फिडेन्ट देखाउन सक्दैन ।'

लामो समय टिक्न -अभिनय सिक्नुपर्छ

अहिलेसम्म गरेका फिल्महरुले प्रदीपलाई 'स्टार'को ट्याग दिइसकेको छ । उनको फ्यान लाखौंमा छन् । फिल्महरू लगातार पाइरहेकै थिए । बजारमा उनी अभिनित फिल्मको चर्चा पनि राम्रै हुन्थ्यो । चाहे त्यो सकारात्मक होस् या नकारात्मक । तर, आफूले गर्दै आइरहेको फिल्मले लामो समय टिकाउँदैन भन्ने प्रदीपलाई थाहा थियो । त्यसैले आफूले अभिनय सिकेको प्रदीप सुनाउँछन् ।

'हामी मानव जाति विकसित हुँदै जाने भएर नै अहिलेको अवस्थामा आइपुगेका हौं । कलाकारका हिसाबले म विकसित भइन, परिस्थितिअनुसार परिवर्तन भइन भने म पनि उस्तै रहन्छु । आउटडेटेड हुन्छु । म परिस्थितिअनुसार परिवर्तन हुँदै जानुपर्छ, अपडेट हुँदै जानुपर्छ यदि टिक्ने हो भने । यहि कुरामा म प्रस्ट थिएँ,' प्रदीप परिपक्व सुनिए, 'कलाकारका हिसाबले अब कहीँ न कहीँबाट सुरु गर्नुपर्‍यो । सिकेरै हो सुरु गर्ने भनेर अगाडि बढें । सिक्न छोड्न हुँदैन, परिवर्तन हुँदै जानुपर्छ भन्ने कुरा हो ।'

फिल्म करिअरको यो छोटो यात्रामा आफूले कमाएको परिचय प्रदीप गुमाउन चाहँदैनन् । त्यही परिचय जोगाउनकै लागि उनमा फरक काम गर्नुपर्छ भन्ने आत्मबोध भएको हो ।

'फिल्ममेकिङ त संसारको एक उत्कृष्ट पेशा हो । यहाँ धेरै मनिसहरू भेट्न पाइन्छ । अलग-अलग चरित्रमा बाँच्न पाइन्छ । अलग-अलग ठाउँमा जान पाइन्छ । दर्शकको माया पाइन्छ । पहिचान पनि पाइन्छ,' उनले भने, 'अहिलेको संसारमा सबै जना त्यही पहिचानको खोजीमा छन् । त्यसलाई कतिले सामाजिक सञ्जालमा खोज्नुहुन्छ । त्यसैको खोजीमा समाज नै बिरामी हुन थालेको छ । त्यस्तो अवस्थामा यो व्यापक पहिचान पाउनु त मेरो लागि गर्वको विषय हो । अहिलेसम्म मैले जति पाएँ, मैले पाउनेभन्दा बढी पाएँ भन्ने लाग्छ ।'

हिँडेरै बिजुलीबजार,त्रिपुरेश्वर, एकान्तकुना

'प्रकाश'को प्रदर्शन नजिकिँदै जाँदा प्रदीपले खाली खुट्टा घरदेखि बिजुलीबजार, त्रिपुरेश्वरसम्म हिँडेका कुरा खुबै चर्चामा आएको थियो । उनका गुरु अनूपले नै एउटा अन्तर्वातामा यो प्रसंग उठाएपछि चर्चा झनै चुलिएको हो ।

खासमा प्रदीपलाई फिल्मको लागि वजन घटाउनु थियो । २/३ दिन गाडीबाट जिम जाने गरेपछि उनलाई लाग्यो, 'गाडीबाट जिम जानु त, लिफ्ट चढेर ट्रेडमिलमा हिँडेको जस्तो भयो । ट्रेडमिलमा हिँड्न जाँदा भर्‍याङ चढेरै जाँदा भयो नि !'

त्यसपछि प्रदीपले एकान्तकुनादेखि बिजुलीबजारमा रहेको वर्कसपसम्म हिँड्ने सोचे । हिँडेरै पुगे त्रिपुरेश्वरमा रहेको जिमखाना पनि । गुरु अनूपले त्यो कुरालाई नियालेका रहेछन् । एक दिन अनूपले नै प्रदीपलाई उक्त हिँडाइलाई चरित्र निर्माणका लागि प्रयोग गर्न सुझाए ।

'गाउँले केटा जसरी भीरपाखामा खाली खुट्टा दौडिरहेको हुन्छ; त्यसरी आफूलाई तयारी गर भन्नुभयो । त्यसपछि मैले निरन्तर खाली खुट्टा हिँड्न थालें । हिलो भएको ठाउँमा चप्पल लगाउँथे । त्यसरी हिँड्दा म अरुको हिँड्ने शैली नियाल्थें । त्यतिबेला यो कुरा चर्चामा आउला भनेर सोचिनँ,' प्रदीप सुनाउँछन् ।

क्याप, मास्क लगाएर यसरी हिँड्ने क्रममा अरुले खासै नचिनेको प्रदीप सुनाउँछन् । 'मेरो शरीरको बनोट अन्यका झैं कमन छ । म त्यस्तो अग्लो पनि छैन । म सबैतिर मिल्छु । यसरी १५/२० दिन हिँडें । फिल्ममा फरक बडी ल्याङ्ग्वेज देखियोस् भनेर बाटोमा अभ्यास गर्दै हिँड्थे । अरुले मलाई नोटिस गरे कि गरेनन् यादै गरिनँ । तर, म आफ्नै सुरमा हिँड्थे,' प्रदीपले भने ।

यसबीच प्रदीपले आफू अहिलेसम्म हिरो भई काम गरेको अब कलाकार बन्न चाहेको बताउँदा त्यो अभिव्यक्तिलाई धेरैले उडाए । त्यसलाई लिएर सामाजिक सञ्जालमा ट्रोल नै भयो‚ 'म पहिला विद्यार्थी थिएँ, अब स्टुडेन्ट बन्छु; म पहिला युएसए गएको थिएँ, अब अमेरिका जान्छु‚' आदि ।

त्यस्ता कमेन्ट देखेपछि भने प्रदीपलाई ट्रोल गर्नेहरुले हिरो र कलाकारबीचको फरक बुझेछन् भन्ने भयो । समाज कति 'जजमेन्टल' छ भन्ने कुरा उनले त्यसैमा देखे ।

'मैले भनेको कुरामा जतिले कमेन्ट गर्दै जज गर्नुभयो त्यो उहाँहरुको कुरा हो । तर त्यो पोस्टमा धेरै त १९/२० वर्षका थिए । मैले त्यसलाई इग्नोर गर्न सक्थें । तर अहिले हाहा गरेर बित्यो भने जिन्दगीले भोली हाहा गर्छ भन्ने सन्देश दिनुपर्छ भन्ने जिम्मेवारी बोध भयो । कति कुरालाई गम्भीर लिनुपर्छ भनेर नवाजुद्दिन सिद्दिकीले हिरो र कलाकारको फरक छुट्याएर बोलेको कोट स्क्रिनसट गरेर राखिदिएँ,' प्रदीप भन्छन्, 'गलत अर्थ ननिकाल्ने हो भने सायद ठिकै कुरा गरेजस्तो लाग्छ । फिल्मको हिरो त भइहाल्यो, सबै क्षेत्रमा हिरोहरु हुन्छन् । फिल्मको हिरो पनि हिरै हो, अन्तिममा बचाउन आउने । तर, त्यसरी बचाउन नसक्ने पनि त पात्र हुन्छन् । आफ्नो परिवारलाई बचाउन नसक्ने दयनीय पात्र हुन्छ नि त । त्यस्ता चरित्रलाई हिरो भन्न मिलेन ।'

२० वर्षको उमेरमै 'स्केप' नामक फिल्ममा लगानी गर्दै 'हिरो' बनेका प्रदीप थप्छन्, 'म जहिल्यै 'प्रकाश'जस्तो चरित्र खोज्दै हिँड्छु भन्ने होइन । दर्शकले मलाई प्रेमगीत र लिलिबिली जस्ता चरित्रमा रुचाइदिनु भएको छ, म त्यस्तो पनि गर्छु । चरित्रमाथि आधारित फिल्म गर्न सकें भने पनि गर्छु ।'

प्रकाशित : श्रावण ५, २०७९ १८:२९
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
x
×