वीरगन्ज नाकामा थन्किए सवारी- अर्थ / वाणिज्य - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

वीरगन्ज नाकामा थन्किए सवारी

शंकर आचार्य

पर्सा — आयातकर्ताले जाँचपास गराई नलग्दा वीरगन्ज भन्सार नाकामा ठूलो संख्यामा नयाँ सवारी साधन थन्किएका छन् । वीरगन्जस्थित एकीकृत सुरक्षा जाँच चौकी परिसर अहिले नयाँ सवारी साधनले भरिभराउ छन् । हाल चौकी परिसरमा ५ सय २४ नया जिप, कार, भ्यान र १ हजार ३ सय ८ बस ट्रकका चेसिस गरी १ हजार ८ सय ३२ नयाँ सवारी साधन छन् ।

आईसीपी सञ्चालक इन्टर मोडल यातायात विकास समितिका अपरेसन इन्जार्च जितेन्द्र रसाइलीले सवारी साधन आयातकर्ताले पुरानै एलसीबाट भारत तथा तेश्रो मुलुकबाट आयातित सवारी साधन यो भन्सार परिसरमा ल्याएर पार्किङ गरी राख्ने गरेको बताए । अत्यधिक मात्रामा सवारी साधन थन्किएपछि चौकी परिसरमा पार्किङको समस्या भएको छ । चौकीको अधिकांश भाग नयाँ सवारी साधनले भरिभराउ छन् ।

वीरगन्ज भन्सार कार्यालयका सूचना अधिकृत दिल्ली सुवेदीले भन्सारमा अड्किएका सवारी साधनको निकासको सम्बन्धमा मंगलबार सरोकारवालाहरु बीचको बैठक पनि निष्कर्षविहीन रहेको बताए । वीरगन्ज भन्सार कार्यालयको आयोजना र इन्टर मोडल यातायात विकास समितिको समन्वयमा आयोजित बैठकमा यो नाकाबाट सवारी साधन आयात गर्ने मुख्य आयातकर्ताहरु सिप्रदी, लक्ष्यमी क्लियरिङ, टोयोटा, आईएमई मोटर्स लगायतका प्रतिनिधिहरु तथा भन्सार र इन्टर मोडलका अधिकारीहरु समेत सहभागी थिए ।

बैठकमा सवारी साधन आयातकर्ता कम्पनीका प्रतिनिधिहरुले हालको अवस्थामा आफूहरुले वीरगन्जमा रहेका सवारी साधन जाँचपास गराएर लग्न असक्षम रहेको जवाफ दिएको सुवेदी बताउँछन् । ‘आयातकर्ताहरुले बैंकले अटो लोन नदिँदा नयाँ सवारी साधनको खरिद बिक्री नै ठप्प भएकाले तत्काललाई आफूहरु यहाँबाट सवारी साधन छुटाएर काठमाडौं वा अन्य गन्तव्यसम्म लग्न असमर्थता जाहेर गरेका छन्,’ उनले भने, ‘कतिपय आयातकर्ताले वीरगन्जबाट सवारी साधन जाचपास गराएर लगरे काठमाडौंमा भाडाको गोदाम राख्नुभन्दा यहाँ पार्किङ शुल्क तिरेरै राख्न लागत कम पर्ने भएकाले पनि यही राखेका छन् ।’

मुलुककै सर्वाधिक राजश्व संकलन गर्ने भन्सारको रुपमा चिनिने वीरगन्ज भन्सार कार्यालयले पछिल्ला महिनाहरुमा लक्ष्य अनुरुप राजश्व संकलन गर्न सकि रहेको छैन । यो भन्सारको राजश्वमा सर्वाधिक योगदान नयाँ सवारी साधन र इन्धनको हुने गरेको छ । तर नयाँ सवारी साधन जाँचपास हुनै छाडेपछि त्यसको असर राजश्व असुलीमा पनि देखिएको हो ।

प्रकाशित : मंसिर १७, २०७९ १४:३०
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

२० वर्षदेखि बेपत्ता फर्कने आसमा परिवार

‘सोधपुछ गर्नुछ’ भन्दै माओवादीले नियन्त्रणमा लिएका त्रिसन अझै घर फर्किएनन्
काशीराम डाँगी

रोल्पा — पश्चिम रोल्पाको माडी गाउँपालिकास्थित घर्तीगाउँ निवासी तत्कालीन हुलाक कार्यालयका कर्मचारी त्रिसन घर्तीमगरलाई घरैबाट तत्कालीन माओवादी कार्यकर्ताले कब्जामा लिई बेपत्ता बनाएको २० वर्ष पुग्यो । धेरैपटक हारगुहार गर्दा पनि परिवारले न न्याय पायो, न त त्रिसनको शव नै । घरमूली नै हराउँदा परिवारले चारैतिरबाट क्षति व्यहोर्नुपर्‍यो । 

त्रिसनकी श्रीमती त्रिपनाले न्यायका लागि सबैतिर पहल गरिरहेको बताइन् । ‘बेपत्ता पार्नेबित्तिकै बचाउन पहल गर्‍यौं,’ उनले भनिन्, ‘अहिलेसम्म पनि कि आस देखाऊ कि त लास देखाऊ भन्दै आएका छौं, तर कसैले सुनेनन् ।’

त्रिसनलाई आफ्नो पार्टीको नीति र नियम नमानेको आरोपमा २०५९ कात्तिक १८ गते ७/८ जनाको समूहमा आएका माओवादी कार्यकर्ताले ‘सोधपुछ गर्नुछ’ भन्दै घरबाट नियन्त्रणमा लिएका त्रिपनाले सुनाइन् । उक्त समूहको नेतृत्व माओवादीमा लागेका गाउँकै एक अगुवाले गरेको उनको भनाइ छ । ‘तिहारको लक्ष्मीपूजाको दिन थियो । बाबुनानीले भाइटीका मनाउने तयारी गरेका बेला अघिल्लो राति ८ बजे नै उहाँलाई माओवादीले कब्जामा लिएका थिए,’ उनले भनिन् ।

हुलाक कार्यालयको सामान्य नोकरी गर्दै परिवार पाल्दै आएका त्रिसनमाथि पार्टीको नीति नमानेको गम्भीर आरोप लगाइए पनि खास कारण माओवादीबाटै विस्थापित भएका २ आफन्तलाई घरमा बास दिइएको कसुर थियो । माओवादीका कारण विस्थापित भएका त्रिसनका २ आफन्त साबिकको भावाङ गाविस अध्यक्ष अमरबहादुर बूढा र कोर्चाबाङका शिक्षक महेन्द्र पुन थिए । ज्यान मार्ने धम्की दिएपछि प्रहरीको सुरक्षा पाउने गरी महेन्द्र र फुपूका छोरा अमर आफ्नो घरमा आएर बसेका त्रिपनाले सुनाइन् ।

अमर केही समयपछि घर्तीगाउँबाट पनि विस्थापित भएर सदरमुकाम लिवाङ बस्न थालेका थिए । अन्नतः माओवादी कार्यकर्ताले उनलाई लिवाङमै गोली हानि हत्या गरेका थिए । महेन्द्र भने लामो समयसम्मै विस्थापित जीवन बिताइरहे । उनको पनि द्वन्द्वको पीडाकै बीच लिबाङमै मृत्यु भयो । त्रिसनलाई भने माओवादी कार्यकर्ताले कब्जा लिए र बेपत्ता बनाए ।

छोरा पशुपतिका अनुसार बुबालाई बेपत्ता बनाएपछि त्यसबेलाको सरकार, पत्रकार, मानवअधिकारकर्मी, संघसंस्था र दलका नेतासमेतलाई जानकारी दिइएको थियो । ‘चार महिनापछि बुबाले माओवादीको नीति नमानेको आरोपमा कारबाही गर्नुपरेको सुन्नमा आएको थियो । उहाँको अवस्थाबारे अहिलेसम्म आधिकारिक जानकारी पाएका छैनौं,’ पशुपतिले भने ।

त्रिसनसँगै कब्जामा लिइएका वीरबहादुर घर्तीमगरलाई भने ३ महिनापछि माओवादीले मुक्त गरे । यातना धेरै पाएका उनको पछि क्यान्सरका कारणले मृत्यु भयो । त्रिसन माओवादी कब्जामा परेको र कुनै जानकारी नपाएको २०५९ पुस १९ मा घरैमा आएका मानवअधिकारवादीको टोलीलाई त्रिपनाले जानकारी दिएकी थिइन् । श्रीमान्को हुलियासहितको उजुरी त्रिपनाले सत्यनिरुपण तथा मेलमिलाप आयोगमा पनि दर्ता गराएकी छन् ।

२०७३ वैशाख १६ मा दिइएको उक्त उजुरीमा उनले कब्जामा लिएपछि श्रीमान्को अवस्थाबारे कुनै जानकारी नपाएकामा सत्यतथ्य पत्ता लगाइदिन आग्रह गरेकी छन् । आयोगसमक्ष उनले त्रिसनका बारेमा माओवादीले २०६० असार ६ मा लेखी पठाएको ‘आरोपपत्र’ पनि सम्मिलित गरेकी छन् । पत्रमा त्रिसनका विरुद्ध ज्यान मुद्दा लगाइएको र माओवादीविरुद्ध सुराकी गरेको आरोपमा अनुसन्धान गरिएको उल्लेख छ ।

तत्कालीन इन्सेक जिल्ला प्रतिनिधि घनश्याम आचार्यको सम्झनामा त्यसबेला माओवादीले अनुसन्धान गर्ने नाममा धेरै निहत्था नागरिकलाई कब्जामा लिएको थियो । ‘आफ्नो नियम नमानेको, नीति उल्लंघन गरेको र सुराकी गरेको जस्ता आरोप लगाएर माओवादी कार्यकर्ताले जसलाई पनि नियन्त्रणमा लिन सक्थे,’ उनले सम्झिए, ‘राज्य सदरमुकाम र राजधानीमा केन्द्रित भएको त्यो अवस्थामा धेरै मानिसको ज्यान अनाहकमा गयो ।’ त्यस अवधिमा राज्य र माओवादीको दोहोरो चेपुवामा परेर थुप्रै मानिसको ज्यान गएको उनको भनाइ छ । त्रिसनका सम्बन्धमा पनि माओवादीले अमानवीय कार्य गरेको उनको निष्कर्ष छ ।

त्रिसनलाई बेपत्ता पारेपछि सबैभन्दा ठूलो पीडा उनका सन्तानमाथि पर्‍यो । ‘बुबालाई कब्जा गरेपछि डरैडरमा हामी हुर्कियौं,’ छोरा पशुपतिले भने, ‘पढ्न लेख्न पाएनौं । दुःखमा हुर्किनुपर्‍यो । न्याय पाउने कहिले हो, अझै ठेगान छैन ।’ माओवादी शान्ति प्रक्रियामा आएको १७ वर्ष पुगेको छ । यसबीच माओवादी थुप्रै पटक सरकारमा पुगिसकेको छ ।

द्वन्द्वपीडितलाई न्याय दिलाउने दुई आयोगहरू सत्य निरुपण तथा मेलमिलाप र बेपत्ताको खोजी आयोगले काम गर्न सकेका छैनन् । जिल्लामा द्वन्द्वका क्रममा करिब १ हजारले ज्यान गुमाएका थिए । श्रीमान् गुमाउने करिब ३ सय महिला अझै न्यायाको आसमा छन् ।

प्रकाशित : मंसिर १७, २०७९ १४:२८
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×