ओलीले गरे ११९९ सदस्यीय महाधिवेशन आयोजक कमिटी बनाउने घोषणा- समाचार - कान्तिपुर समाचार

ओलीले गरे ११९९ सदस्यीय महाधिवेशन आयोजक कमिटी बनाउने घोषणा

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — नेकपा अध्यक्ष एवं प्रधानमन्त्री तथा केपी शर्मा ओलीले ११९९ सदस्यीय महाधिवेशन आयोजक कमिटी घोषणा गरेका छन् । मंगलबार बालुवाटारमा जारी आफूनिकट केन्द्रीय कमिटीको बैठकमा अहिले कायम रहेको ४४७ सदस्यीय केन्द्रीय कमिटीमा अहिलेलाई ५५६ जना थपेर महाधिवेशन आयोजक कमिटी घोषणा गरेको नेकपाका प्रचार विभाग उपप्रमुख सूर्य थापाले जानकारी दिएका छन् । रिक्त रहेका १९६ जना पछि थपिने उनले बताए ।

अध्यक्ष ओलीले ५५६ जनालाई सोमबार नै मनोनयन गरेको र मंगलबारको बैठकमा अनुमोदनका लागि प्रस्ताव गरेको पनि थापाले जानकारी दिएका छन् ।

ओली समूहको बैठक बालुवाटारमा जारी छ । बैठकमा पूर्वमाओवादी निकट मानिएका नेकपा स्थायी कमिटी सदस्य टोपबहादुर रायमाझी र मणि थापा पनि सहभागी भएका छन् ।

रायमाझी र थापा सोमबारसम्म कतै खुलेका थिएनन् । तर, बालुवाटारको भेलामा उपस्थित भएर आफ्नो कित्ता स्पष्ट गरेका छन् । बैठकमा स्वागत मन्तव्य व्यक्त गर्दै रायमाझीले कार्यकारी अध्यक्ष पुष्पकमल दाहालकै कारण आफू लामो समयदेखिको सहयात्रा तोड्न बाध्य भएको बताएका थिए ।

यसअघि पूर्व माओवादी निकट मानिएका लेखराज भट्ट ओली समूहमा खुलिसकेका थिए । भेलामा नेकपा उपाध्यक्ष वामदेव गौतम र सचिवालय सदस्य रामबहादुर थापा भने सहभागी छैनन् ।

त्यस्तै अहिलेसम्म कुनै पक्षमा नदेखिएका अर्का स्थायी कमिटी सदस्य हरिबोल गजुरेल भने मंगलबार दाहाल-नेपाल समूहले बोलाएको बैठकमा जाने भएका छन् ।

बैठकले नेकपाका अध्यक्ष पुष्पकमल दाहाललगायतका नेताहरुलाई कारबाहीको निर्णय गर्ने भएको छ । एक नेताको दाबीअनुसार त दाहाललाई कारबाहीको निर्णय यसअघि नै भइसकेको छ ।

ओलीले सोमबार बालुवाटारमा नै आफूनिकट सांसदहरुको बैठक गरेका थिए । दाहाल–नेपाल समूहले पनि नयाँ बानेश्वरको संसद् भवनमा आफूनिकट सांसदको बैठक गरेका थिए । यो समूहले पनि दिउँसो १ बजे बबरमहलमा केन्द्रीय सदस्यहरुको बैठक बोलाएको छ । बैठकले ओलीलाई पार्टी अध्यक्षबाट हटाउने गरी निर्णय गर्ने नेताहरुले बताएका छन् ।

सरकारले संसद् विघटन गरेपछि नेकपा पनि विभाजन हुन लागेको छ । दुवै पक्षका केन्द्रीय कमिटीको बैठक र निर्णयपछि नेकपा औपचारिक रुपमा विभाजन हुने देखिएको छ ।

प्रकाशित : पुस ७, २०७७ ११:५१
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

अरुणाको पहिलो प्रेम भलिबलसँग

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — सबैका आमाबुबाले जस्तै कमला र कुवेर शाहीले पनि सोचेका थिए, कतै छोरी खेलकुदमा लागेर बिग्रिने त होइन ? चिन्ता स्वाभाविकै थियो । तर, जतिबेला छोरीले देशका लागि खेलेर अपार ख्याति कमाइन्, त्यतिबेला तिनै आमाबुबाले भनेछन्, ‘हाम्री छोरीले त हाम्रो इज्जत पो बढाइन् ।’

यो प्रसंग हो, नेपाली राष्ट्रिय महिला भलिबल टोलीकी कप्तान अरुणा शाहीको । २०७६ सालमा नेपाली खेलकुदको वृत्तान्त भन्नु नै नेपालमै भएको १३ औं दक्षिण एसियाली खेलकुद हो । त्यसका अनेकन् सफलताका कथा छन् । त्यसैमध्ये सम्भवतः सबैभन्दा मनछुने पदक हो, महिला भलिबल टिमले जितेको रजत । भन्नेले भन्दा हुन्, एकपछि अर्को स्वर्णको हुलमा यो रजत पदक के नै हो र ? तर, त्यस्तो होइन । यो रजत पदकको सार नै बेग्लै छ, अनुपम पनि ।

भलिबल त नेपालको राष्ट्रिय खेल हो । त्यसमाथि महिला भलिबल बढी नै लोकप्रिय छ । यसका लागि वर्ष २०७६ बेग्लै सानको रह्यो । यही वर्षको उपलब्धिले देखाउँछ, यो खेलमा नेपालको सम्भावना उत्तिकै बाक्लो छ । नेपालले त्यो वर्ष एभीसी सेन्ट्रल जोन महिला भलिबल च्याम्पियनसिपमा स्वर्ण जितेको थियो । यो महिला भलिबलले पाएको अहिलेसम्मकै ठूलो सफलता हो । त्यसपछि त दक्षिण एसियाली खेलकुदमा रजत पदक हात परिहाल्यो । यो यात्रामा टिमकी सबैभन्दा ठूला पात्र रहिन्, यिनै अरुणा । उनी कप्तान त हुन् नै, गहकिली ‘सेटर’ पनि हुन् । नेपाली महिला भबिललमा आम खेलप्रेमीमा सबैभन्दा चिनिने नाममध्ये सबैभन्दा अगाडि अरुणाकै नाम आउने गर्छ । आखिर यी २७ वर्षीया चेलीले त्यसको आधाभन्दा बढी उमेर अर्थात् १४ वर्ष भलिबलप्रति समर्पित गरिसकेकी छन् ।

यिनै दुई ठूलो सफलतापछि म्याग्दी रघुगंगा गाउँपालिकाका आमाबुबाले आफ्नी छोरीलाई लिएर गर्व नगरी कहाँ हुन्थ्यो र ? उनी त अब पूरा गाउँकै सान हुन्, अझ यो भौगोलिक घेरा तोडेर देशकै इज्जतसमेत भएकी छन् । नेपाल खेलकुद पत्रकार मञ्चले आयोजना गर्ने वर्ष ०७६ को पल्सर स्पोर्टस अवार्डको लोकप्रिय खेलाडी विधाको मनोनयनमा अरुणा परेकी छन् ।

अब अरुणालाई समग्र भलिबलप्रति पुर्‍याएको योगदानका लागि धेरैभन्दा धेरै मत दिएर जिताउने काम आम खेलप्रेमीको हो । फेरि एकपल्ट त्यही १३औं दक्षिण एसियाली खेलकुदमा फर्कौ न, त्यसमा पनि महिला भलिबलको फाइनल । नेपालको प्रतिद्वन्द्वी थियो भारत । स्वर्णको प्रतिस्पर्धामा नेपालले सुरुआती दुई सेट जितेको थियो । सबैलाई लागेको थियो अब स्वर्ण नेपालकै हो । तर त्यस्तो भएन, नेपालले त्यसपछि तीन सेट गुमायो । यो तीन सेट गुमाएको मात्र थिएन, स्वर्ण नै गुमाएको थियो । अरुणालाई मुखमै आएको गाँस खोसिएजस्तै लाग्यो । फाइनल खेल के सकिएको थियो, सबै खेलाडीले मन थाम्न सकेनन्, कोर्टमै आँसु बगाए । अरू बेला खासै रून नपर्ने अरुणाले पनि आफूलाई रोक्न सकिनन्, आँसु बगिहाल्यो ।

त्यसो त अरुणा खासै बोलिरहने खालकी होइनन् । उनलाई हल्का अन्तरमुखी स्वभावकी भन्दा हुन्छ । कप्तान भएयता उनलाई बोल्नुपरेको छ । तर, कम बोल्न सबैले जस्तै उनले सपना भने धेरै देख्छिन्, त्यो पनि दिउँसै । सपनासँगै मनका कुरा खेलाउने बानीभन्दा हुन्छ । विश्वास नहुन सक्छ, त्यो फाइनल सकिएको एक वर्ष भइसकेको छ, अरुणाको मनबाट त्यतिबेलाका कुनै पनि क्षण हराएका छैनन् ।

सबै आँखै अगाडि छन्, सिनेमाका दृश्यजस्तै चारैतर्फ घुमिरहेका छन् । उनलाई लाग्छ, समयको चक्र उल्टो घुमाएर फेरि फाइनलसम्म पुग्न पाए, ती हारेका तीन सेटलाई उल्टाउने प्रयास गर्थिन् । स्वर्ण जित्न प्रयास गर्थिन् । यी सबै कल्पना नै त हुन्, तर यसले अरुणा कस्ती छन्, त्यसको सार खिच्छ । उनी हाकाहाकी भन्छिन्, ‘भलिबल नै मेरो पहिलो प्रेम हो ।’

सानोमा वीरेन्द्र सिल्ड खेल्दा उनी पहिलोपल्ट प्रशिक्षक कौशिला खत्रीको नजरमा परेकी थिइन्, त्यसपछि त सिधै भलिबलका लागि चर्चित ज्ञानुबाबा स्कुल पुगिन् । त्यसपछि कथा त धेरैलाई थाहा छ । केही वर्षयता त उनी कप्तान छिन् । यिनै अरुणा आफ्नो खेलजीवनको अर्को मोडमा छिन्, ‘पपुलर प्लेयर’ को मनोनयनमा परेर । त्यसलाई सुखमय बनाउन अरुणालाई धेरैभन्दा धेरै मत दिने कि ?

प्रकाशित : पुस ७, २०७७ ११:२३
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×