मेरी जिजुबज्यै- कोसेली - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

मेरी जिजुबज्यै

संस्मरण
विष्णु भट्टराई

काठमाडौँ — इतिहासमा कतिपय विवरण र वृत्तान्त त्यत्तिकै हराएर जान्छन् । कति लेखिन्छन्, कति जनश्रुतिझैं बन्छन् । विजेताहरूको इतिहास लेखिन्छ अथवा कनीकुथी बनाइन्छ । तर, झिनामसिना र साधारणजनको कथा त्यसै बिलाएर जान्छ ।

रामेछापको गैह्राथोकमा जन्मे–हुर्केकी एउटी साधारण महिला कसरी संयोगले राणाकालीन दरबारमा भान्से र भण्डारे बनिन् भन्ने इतिहास पनि जनश्रुतिझैं मात्रै छ । यी साधारण नारी नन्दकुमारी भट्टराईले सुनाएको बयानका आधारमा उनका ५२ वर्षीय पनाति विष्णु भट्टराईले गरेको यो संस्मरण आफैंमा रोचक लाग्छ । श्री ३ जुद्धशमशेरकालमा दरबार पस्दा नन्दकुमारी ३० वर्षकी थिइन् । त्यसपछि आफ्नो जीवन रहिन्जेल उनी दरबार वा आसेपासेकै आश्रयमा रहिन्, सेवक बनिरहिन् । राणाहरूकै निगाहमा आफ्ना सन्तानको सरकारी जागिर तराईको महोत्तरी–धनुषातिर तोकिएपछि रामेछापबाट भट्टराई परिवार महोत्तरीको गौशालामा सर्‍यो । २००७ तिर राणा खलकले जानकी मन्दिर आसपासमा जलमग्न अवस्थामा थोरतिनो बक्सिस जमिन पनि दिएका थिए । तर, नन्दकुमारीले त्यो लिन चाहिनन् । बरु जुद्धशमशेरकै खलकले बक्सिससरह २०१४ सालतिर नन्दकुमारीका हातमा ५ हजार रुपैयाँ राखिदिएका रहेछन् । जुद्धशमशेरको निधन भएपछि जंगबहादुर राणाका भान्जा खलकतिर नन्दकुमारीको ‘सेवक’ काम सारिएको रहेछ । राणा शासन गयो, समय बदलियो । तैपनि उनी जनकपुरमा रहेका राणा खलकको सेवक बनेर बसिन्, झन्डै मृत्युपर्यन्तै ।

मेरो हजुरबा पाँच वर्षको उमेर छँदा बूढा हजुरबुबा (जिजुबाजे) परलोक हुनुभएको रहेछ । बूढी हजुआमालाई पाँच वर्षको अबोध नाबालक छोरो टुहुरो भएकोमा असाध्यै ठूलो पीर भएछ । कसरी जीवनयापन गर्ने होला भन्ने चिन्ताले बूढी आमा पिरोलिनुभएछ । आफ्ना दुई छोरीहरू र एक मात्र छोराको लालनपालन र हेरविचार गर्नुपर्ने चिन्ता सानो पक्कै थिएन । यसरी दु:ख–चिन्ताको आहालमा डुबेको देखेर बूढी हजुरआमाकै एक साथीले आफू श्री ३ जुद्धशमशेर महाराजको दरबारमा जागिरे भएको बताएछन् र ‘यदि दरबारमा जागिर खान जाने भए सघाउन सक्छु’ भन्दै आस देखाएछन् ।


‘तपाईंले घर–परिवार छाडेर काठमाडौंमा महाराजको दरबारमा जागिर खाने इच्छा गर्नुहुन्छ भने म तपाईंलाई सहयोग पुर्‍याउन सक्छु’ भनेर सुनाएका रहेछन् । यो कुराले बूढी हजुरआमाको अन्तर्मनमा आफ्नो घरआँगनमा साक्षात देवता प्रकट भएसरह भएछ । एकहप्ते छुट्टी लिएर गाउँ आएका साथीले घर सल्लाह मिलेमा बूढी हजुरआमालाई आफूसँगै दरबार लिएर जानेसमेत बताएछन् । घरतिर ससुरा र श्रीमान् स्वर्गे भइसकेकाले बाँकी सल्लाह माइतीघरतिर मात्रै थियो । ‘तिम्रा माइतीले हुन्छ भनेर मान्छन् भने तिम्रा साना नानीहरूको भविष्य राम्रो बन्नेछ’ भनेर साथीले आस देखाएपछि बूढी हजुरआमा झनै उत्साहित भएकी रहिछन् । माइती खलकले पनि ‘श्री ३ जुद्धशमशेर महाराजको दरबारमा जागिर खाने अवसर पाउनु त अहोभाग्य’ भनेर हर्ष जनाएका रहेछन् । कुरा मिलेपछि साथीसँग काठमाडौं जाने टुंगो भयो ।


यो विक्रम संवत् १९९० साल माघ दुई गते गएको महाभूकम्पपछिको कुरा हो, सत्यतथ्य इतिहास । गाउँका छिमेकी साथी त्यही महाभूकम्पले धनजन लगेर बिचल्ली बनेपछि घर परिवार र आफ्नो जीवन धान्न महाराजको दरबारमा जागिर खान गएका थिए । यसरी बूढी हजुरआमाको जीवनयात्रा राजधानी काठमाडौंमा श्री ३ महाराजको दरबारतर्फ अघि
बढ्यो । उतिबेला सवारी साधन नभएको हुनाले पैदल नै असाध्यै कष्ट झेलेर यात्रा गर्नुपथ्र्यो, तीन दिनपछि साँझको बत्ती बाल्ने समय पारेर बज्यैहरू जुद्धशमशेरको दरबार पुग्नुभएछ । रामेछापको गैह्राथोकबाट पैदल हिंडेरै काठमाडौं आउँदाको दिनरातको हिसाब हो यो ।


दरबारमा एउटी नयाँ अनुहार भएकी महिला जागिर खान आएको खबरले दरबारभित्रका अरू महिला सुसारेबीच खासखुस र सोधपुछ बढ्दो थियो । दरबारको भित्री आँगन (पटाङ्गिनी) मा निकै भीड बढेको र हल्लाखल्ला भएको खबर महाराज जुद्धशमशेरको कानमा एउटा भित्री ढोकेले पुर्‍याएछ । महाराजले ‘दरबार आएका नयाँ पाहुनाहरूलाई भोकप्यास लागेको होला, चाँडो गरेर भान्सा तयार गर्ने हुकुम’ चलाएछन् । ती नयाँ पाहुनालाई भोलि बिहान दर्शनभेट दिने खबरसमेत पठाएछन् ।


एक घण्टापछि भान्सा तयार भएको खबर आयो । धारामा गएर हातगोडा धोएर बूढी हजुरआमासमेत खाना खान बसेकाको लहरमा लाम लागेर बस्नुभएछ । तर, तीन दिनको हिँडाइ र थकानले यसरी उभिन सक्ने स्थिति रहेन । बूढी हजुरआमामा छटपटाहट सुरु भएछ । नयाँ महिला पाहुनालाई सन्चो नभएको खबर दरबारभित्र पुग्नासाथै औषधिमुलो गर्ने वैद्य हाजिर भएछन् । वैद्यले पनि लामो दूरीबाट कष्टकर यात्रा गरेर आएको हुनाले थकाइले गर्दा यस्तो भएको हो, कुनै चिन्ता लिनुपर्दैन भन्दै उपाय बताएर गएछन् । ‘खाना खाने इच्छा नभए एक ठूलो ग्लास मन तातो दूध पिउन दिने र एउटी महिला सुसारेलाई उनको साथमा सुत्न लगाउने । अनि, उनको हातगोडा शरीरमा तेल मालिस बेस्सरी गर्न लगाउने,’ वैद्यले दिएको उपाय थियो यो । यो उपायपछि बिहानपख ब्युभँmदा शरीर हलुंगो चंगा भएको र आफूलाई अब सन्चो भएको कुरा महिला सुसारेलाई बूढी हजुरआमाले सुनाउनुभएछ ।


बूढी हजुरआमा पहाड रामेछापमा जन्मनु–हुर्कनुभएको थियो । बंैसका दिनमा ३ सन्तान अघिपछि लगाउँदै भोकप्यास मेटाउने उपायमै कुदिरहनुभयो । एकाएक सपनाबाट ब्युझिएजस्तो स्थिति सामुमा आइपुगेको थियो । खानपिन, तेलमालिस, सुसारे सबै आमनेसामने थिए । बिहानीको चियाखाजा पनि एउटी भान्सेले आफ्नो ओछयान नजिकै लिएर आएकी थिइन् । ती भान्सेले सोधिछन्, ‘महाराजसँग दर्शनभेट पाउनुभएको छ कि छैन ?’


कुराकानी चल्र्दै गर्दा एउटा अजंगको खाइलाग्दो मोटो, अग्लो र सल्लाको रूखजस्तो ज्यान भएको पहरेदार दरबार नै थर्काउने गरी कराउँदै आँगनमा आइपुगेछ । ‘महाराजको सवारी सिंहदरबार अड्डातर्फ हुनै लागेको छ,’ऊ कराइरहेको थियो ।


छिनभरमै महाराज आइपुगे, आफ्नो रजगजका साथ । आउनासाथै श्री ३ जुद्धशमशेरले ‘हिजो बेलुकी दरबारको कारिन्दाको साथमा आएकी महिला खै कहाँ, कता छिन ?’ भनेर मर्जी गरेका रहेछन् । तुरुन्तै ती महिलालाई दरबारिया कारिन्दाले महाराजसम्मुख उपस्थित गराएछन् । वरिपरि सिपाहीहरू, बीचमा महाराज श्री ३ जुद्धशमशेर ! लामालामा जुँगा मुख र ओठको दुई किनारमा घुमाएर पालेका ! गह्रांै ओजनदार स्वरले सोधेछन्, ‘नानी ! तिमी कहाँबाट आएकी हौ ? तिम्रो विवाह भएको छ कि छैन ? बिहे भएको भए घरमा को–को छन् ? बालबच्चा सन्तान कतिओटा छन् ? दरबारमा जागिर खान जाने सल्लाह–स्वीकृति घर परिवारमा वा माइतीघरमा गरेकी छौ कि छैनौ ?’


यसरी महाराजले अत्यन्त जरुरी प्रश्न राख्दा बूढी हजुरआमाको कोमल नारी हृदयमा ‘महाराज विष्णु अवतार भगवान् नै हुन्’ जस्तो लागेको रहेछ । यी प्रश्नपछि सिंहदरबार अड्डातर्फ जान मोटरमा राज हुने बेलामा अन्तिम प्रश्न मर्जी भएको रहेछ । ‘के जागिर खाने निश्चय गरेरै घरबाट हिँडेकी हौ त ?’


बूढी हजुरआमालाई महाराजले सोधेको प्रश्नले साँच्चिकै अठोट जन्माइदिएछ— अब आजीवन दरबारमै कारिन्दा बन्ने । ‘म अबला नारीको जीवन–मरण दरबारकै सेवामा अर्पण गर्नेछु,’ बूढी हजुरआमाले मसिनो स्वरमा भनेकी रहिछन् ।


‘तिम्रो मन हृदय समुद्रजस्तो ठूलो र फराकिलो रहेछ । म तिमीदेखी असाध्यै प्रसन्न भएँ, ल आजको मितिदेखि तिमी दरबारकी रानीसाहेबको सेवा टहल र शुश्रुषा कार्यका लागि दरबारभित्रको सुसारेमा तिम्रो जागिर पक्का भयो,’ महाराजबाट हुकुम भएछ । अनि, भान्साघरमा काम गरिरहेकी मुख्य भान्से सुसारेलाई महाराजले ‘यी महिलालाई भित्र रानीसाहेब राज भएको बैठककोठामा पुर्‍याएर आउनू’ भनेर मर्जी भएको रहेछ ।


बूढी हजुरआमालाई मासिक १५ रुपैयाँ तलब दिइएको रहेछ । अरू दरबारीया सेवासुविधा, खानपिन थियो नै । रानीसाहेबको सेवा–चाकरी गर्ने काम थियो । कुनै बेला भान्से काम पनि आइपथ्र्यो । तैपनि बूढी हजुरआमाले आफ्ना छोराछोरीलाई पढाउन–बढाउन र सरकारी जागिरमैं लगाउन अनेक यत्न गरिन् । बूढी हजुरआमाको त्यही दरबारिया सेवा–चाकरीको भरथेगले आज हामी नाति–नातिना र पनाति–पनातिनाहरू यो निम्छरो इतिहासमा पनि गौरव गर्न सक्ने भएका छौं ।

प्रकाशित : श्रावण २६, २०७५ ०८:५९
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

भालेमुकुन्डो

कथा
मोहनराज शर्मा

काठमाडौँ — उसलाई तन्द्राले घेर्‍यो । तन्द्रामै उसले देख्यो, हावामा झुन्डिएको अतीतको भव्य पुस्तकका सुनौला पानाहरू फरर्र फुक्दै गए । सात वर्षअघिको एउटा पानामा ऊ लमलम हिंड्दै गरेको चित्र छापिएको थियो । त्यो चित्र जिउँदो भएर पुस्तकका पानाबाट फुत्त बाहिर निस्क्यो र जीवित हर्ष बनेर महलजस्तै भव्य घरतिर लम्किरहयो ।

साँझले छोप्दै ल्याएको वातावरण घुर्मैलो भएको थियो । हतारहतार त्रिभुवन विमानस्थल आइपुगेर गाडी राख्न खोज्दा सृष्टिले पार्किङमा कतै खाली ठाउँ देखिन । कोचाकोच पारामा जथाभावी राखिएका गाडीहरूको छिचोल्नै गारो व्यूह देखेर ऊ ठूलै रनभुल्लमा परी । सात वर्षपछि अमेरिकाबाट आएको हर्षको हवाइजहाज अघि नै ओर्लिसकेको हुँदा ऊ एकदमै हडबडिएकी थिई । अरू केही नसुझेर उसले रिसको झोंकमा बेसरी हर्न थिची । ऊ दारा किटेर हर्न थिचिरहेकै बेला एक्कासि कानमा छिरेको आवाजले उसका मनमस्तिष्कलाई एकदमै मीठो पार्‍यो । गाडीको झ्यालबाट भित्र पसी उसका कानमा घन्टीझैं बज्दै गरेको आवाज थियो, ‘स्विटी, डियर स्विटी...!’
हर्न थिच्न छाडी उसले परक्क मुन्टो बटारेर झ्यालतिर हेरी र सबै दाँत देखाउँदै बुरुक्क उफ्रेर चिच्च्याई, ‘ओहो हर्ष, तिमी ! सामान खोइ त ?’
‘यी यो ट्रलीभरि छ, उचालूँ !’ उसले साँच्चै ट्रली उचाल्न खोज्यो ।


‘हर्ष, तिम्रो जिस्किने बानी अझै गएको रैनछ !’ उसले हलुका खित्का मिसिएको आवाज काढी ।
‘नानीदेखिको बानी हो डियर, त्यसै कहाँ जान्छ र ! अँ त स्विटी, शम्भु खोइ त ? के ऊ मलाई लिन आएन ?’ उसले गाडीभित्र चियाउँदै सोध्यो ।
‘तिम्रो परम मित्र र मेरो पतिपरमेश्वर शम्भुशरण अफिसको जरुरी कामले पोखरा गएको छ, भोलि मात्रै फर्किन्छ !’ उसले अलि झिंजिएर भनी ।
‘क्या बोर !’ उसले मुख बिगार्‍यो ।
‘बोर मान्नु पर्दैन हर्ष, किनभने उसले तिम्रो स्वागतमा मलाई खटाएको छ र कुनै कुरामा कमी नहोस् भनेर पटकपटक सावधान गराएको छ ।’ उसको स्वर मधुबनको मीठो समीरझैं सुस्तसुस्त बग्यो ।


हर्षले सन्चो मान्दै भन्यो, ‘त्यसो भए ठीक छ !’
‘हर्ष, अब खुरुक्क गाडीमा आएर बस !’ उसले गाडी चालु गर्दै भनी ।
‘हस्, डियर !’ भन्दै सामान राखेपछि ऊ अगाडि आएर गजक्क परी सृष्टिका छेउमा बस्यो ।
सृष्टिले पार्किङबाट बाहिर निकालेपछि गाडी जाम सडकमा घस्रिन लाग्यो । सानाठूला वाहनहरूको लस्करका माझमा परेर सुस्तसुस्त गुड्न थालेको गाडीभित्र हर्षले आफूलाई कैद भएजस्तै ठान्यो । एकदमै उकुसमुकुस लागेर उसले आँखा चिम्ल्यो र सिटमा पूरै पिठ्युँ अडयाएर ऊ ढल्क्यो । छिट्टै उसलाई तन्द्राले घेर्‍यो । तन्द्रामै उसले देख्यो, हावामा झुन्डिएको अतीतको भव्य पुस्तकका सुनौला पानाहरू फरर्र फुक्दै गए । सात वर्षअघिको एउटा पानामा ऊ लमलम हिंड्दै गरेको चित्र छापिएको थियो । त्यो चित्र जिउँदो भएर पुस्तकका पानाबाट फुत्त बाहिर निस्क्यो र जीवित हर्ष बनेर महलजस्तै भव्य घरतिर लम्किरहयो । ऊ महलको भर्‍याङमा पुगेर धमाधम खुड्किला उक्लिन थाल्यो । माथि उक्लेर ऊ महँगा मालसामानले सजिसजाउ बैठककोठामा पुग्यो । त्यहाँ पलासझैं सेतै फुलेको एउटा डरलाग्दो बूढो छेउमा बन्दुक तेस्र्याएर बसेको थियो ।


‘नमस्कार !’ हर्षले अदबसाथ भन्यो ।
‘नसोधी किन आयौ, ठोकौं गोली ?’ बूढाले बन्दुक सोझ्याएर बाघगर्जन गर्दै हर्षको सातो खायो ।
‘म सृष्टिको एकदमै मिल्ने साथी हुँ र उसको हात माग्न आएको !’ हर्षले कुनै भूमिका नबाँधी आफ्नो कुरो राख्यो ।
‘के रे, मेरी छोरीको हात माग्न रे ! सुन, हिजो मात्रै त्यो शम्भु भन्ने पनि हात माग्न आएको थियो ! त्यो ठिटो मलाई मन पर्‍यो, मैले उसलाई वचन दिएर बिहेको कुरो छिनें । अब तिमी खुरुक्क जान्छौ कि ठोकौं गोली ?’ उसका छातीमा बन्दुक टाँसेर बूढो फेरि गज्र्याे ।
‘म, शम्भु र सृष्टि तीनै जना क्याम्पसका एकदमै मिल्ने साथी हौं । मेरो अन्तिम बिन्ती छ, एक पटक सृष्टिसँग ऊ मलाई बिहेका लागि रोज्छे कि शम्भुलाई भन्ने बुझिदिनोस् ! ऊ मसँग बिहे गर्न रुचाउन्न भने म देशै छाडेर गइदिन्छु’, उसले अलि दरो भएर भन्यो ।
‘एउटी छोरीका लागि दुईदुई लोग्नेको उम्मेदवारी ! हुँदैन, एउटालाई अहिले नै गोली ठोकेर सिध्याउँछु’ भन्नेबित्तिकै बूढाले बन्दुक ड्यांग पड्कायो ।


गोली लागेर रगतको भल बगाउँदै हर्ष भर्‍याङमा पुग्यो र खुड्किलाहरूमा ढुनमुनिदै तलतिर लाग्यो । तल पुगेर ऊ अतीतको भव्य पुस्तकको त्यही सुनौलो पानामा पछारियो जहाँबाट ऊ फुत्त बाहिर निस्केको थियो । ऊ आफ्ना फोटामा समाहित हुनासाथ पुस्तक डयाम्म बन्द भई हावामा बिलायो । यसका साथै हर्ष पनि झल्याँस्स भयो र उसको तन्द्रा पनि टुटयो ।
हर्षले सृष्टितिर हेर्‍यो, ऊ गाडी चलाउनामा नै व्यस्त थिई । गाडी विमानस्थलबाट बाहिर निस्केर तीनकुने र कोटेश्वर हुँदै रिङरोडमा आइपुगेको थियो । त्यहाँ आइपुगेर गाडी ‘न्यू गजुर रेस्टुरेन्ट एन्ड बार’ को विशाल हाताभित्र छिर्‍यो ।


रेस्टुरेन्टभित्र लहलह दुबोको हरियालीले ढाकेको ठूलो लन थियो । लनका वरिपरि बरन्डाजस्तोमा कुर्सी–टेबल टक्कटक्क मिलाएर राखिएका थिए । चारैतिर झलल्ल बिजुलीबत्ती बलेको थियो । पल्लो कुनाको खाली मेच भएको ठाउँमा पुगेर हर्षले केही सम्झिँदै सोध्यो, ‘स्विटी, सात वर्षअघि शम्भुसँग तिम्रो बिहे भएलगत्तै म अमेरिका जान लाग्दा तिमीहरूले मलाई बिदाइ पार्टी दिएको यहीं होइन !’


‘हो हर्ष, त्यतिखेर हामी तीनै जना यहाँको बालरुममा खुब नाचेका थियौं !’ उसले निकै उत्साहित भएर सुनाई ।
एकअर्काका आमनेसामने बसेपछि हर्ष सुस्तरी बोल्यो, ‘एउटा कुरा सोधूँ, स्विटी ?’
सृष्टिले आफ्नो हँसिलोपन कायम राखेर तुरुन्तै जवाफ फर्काई, ‘कुरा जतिवटा पनि सोध्न सक्छौ हर्ष तर सृष्टि नाम बिगारेर मलाई स्विटी नभन्नू ल !’
‘किन, डियर ?’ उसले छक्क परेर सोध्यो ।
‘हर्ष, अब मलाई डियरसियर पनि नभन है !’ उसको स्वरमा मीठो अनुरोध थियो ।
‘किन ?’ उसले झट्ट सोधिहाल्यो ।
‘किनभने अब म गृहिणी हुँ, कसैकी पत्नी हुँ, सात वर्षअघिकी उन्मुक्त भएर घुम्ने क्याम्पस ठिटी होइन !’ उसले बल्लतल्ल कुरो बताई ।
‘ओके, त्यसो भए अर्कै कुरा सोध्छु है त ! ए सृष्टि, बिहे गरेको सात वर्षमा तिमीले कतिवटा भुन्टाभुन्टी पैदा गर्‍यौ हँ ?’ उसले फयाट्टै सोध्यो ।
एक छिन चुप लागेपछि ऊ बोली, ‘कति न कति !’
‘किन त ? कि सृष्टि, शम्भुसँग तिम्रो सम्बन्ध ठीक छैन ?’ उसले प्रश्नद्वारा तत्काल छोपिहाल्यो ।
‘सम्बन्धको कुरो होइन, उसलाई सन्तानको चाहना नै छैन ! ऊ भन्छ, बच्चा पाएपछि आइमाईको जीउ नै बिग्रिन्छ रे !’ उसले फयाट्टै भनी ।
‘ए, त्यसो !’
‘अब हर्ष, एउटा कुरा म तिमीसँग सोध्छु !’
‘सोध !’
‘के तिमीले बिहे गर्‍यौ ?’
‘छैन !’
‘किन नगरेका, हर्ष ?’
‘मन पर्ने केटी नभेटेर !’
‘तिमीलाई कस्ती केटी मन पर्छ ?’
‘तिमीजस्ती, सृष्टि !’
‘धत् !’
त्यसपछि हर्ष केही भन्न खोज्दै थियो, छेउमा आएर छोटाछोटा लुगा लगाएकी बेट्रेस केटी अदबसाथ उभिई । उसले निहुरिएर एउटा मेनु हर्षका सामु र एउटा मेनु सृष्टिका सामु राखी । हर्षले मेनु पल्टाउनुअघि सृष्टिले भनी, ‘हर्ष, आज बेलुकाको खाना यहीं खाने हो !’
‘त्यसो भए अहिले अलिअलि स्कच खाऔं र एक छिन बालरुममा उफ्रेर आऔं !’ उसले प्रस्ताव राख्यो ।
‘तिमी यहाँ खाऊ, मचाहिं घरमा खान्छु । अचेल धेरै कडाइ छ हर्ष, जाँड–रक्सी खाएर गाडी चलाउँदा मापसेले समाइहाल्छ !’ उसले समस्या अवगत गराई ।
‘त्यसो भए म पनि घरमै खान्छु, अब डान्स गर्न जाऊँ !’ जुरुक्क उठेर उसले भन्यो ।
‘जाऊँं !’ सही थाप्दै ऊ अघि लागी ।


उसका पछिपछि मन्त्रबिद्ध सर्पझैं हर्ष नाच्ने ठाउँमा पुग्यो । त्यहाँ रंगीन प्रकाश र मधुर संगीतमा डुबेर थुप्रै युवा र अधबैंसे जोडीहरू उत्तेजनामा भरिएर मादक नाच नाच्दै थिए । उनीहरू पनि तिनैमा मिसिएर कहिले परस्पर टाँसिंदै, कहिले बेरिंदै, कहिले कुम हल्लाउँदै र कहिले कम्मर मर्काउँदै निकै बेरसम्म नाचे । एकले अर्कालाई अँगालामा थिचेको र मिचेको आनन्दले उनीहरूका आँखा लठ्ठ परिसकेका थिए ।


नाच्दानाच्दा लखतरान भएर उनीहरू अघिकै टेबुलमा फर्के । त्यहीं उनीहरूले खूब मीठो मानेर खाना खाए । खाने काम सकेर उनीहरू बाहिर आए । बाहिर चारैतिर झकमक्क बत्तीहरू बलेका थिए । रात बढ्दै गएकाले सडकको भीडभाड भने निकै कम भएको थियो । सुनसान सडकमा सृष्टिले गाडी हुइँक्याई । गाडी कुलेश्वरको नयाँ बस्तीमा चिटिक्क परेको एकतले बंगलामा रोकियो ।


गाडीबाट ओर्ली हर्ष बैठककोठामा गएर कोट फुकालेपछि खुरुक्क सोफामा पसारियो । सृष्टि लुगा फेर्न आफ्ना कोठामा गई । एक छिनपछि ऊ पारदर्शी नाइटीमा आफ्नो गोरो शरीर झल्काउँदै रक्सी र गिलासको किस्ती लिएर त्यहीं आइपुगी । उसले त्यो किस्ती छेउतिर राख्न लाग्दा हर्षले एक्कासि उसलाई आफूमाथि तान्यो । ऊ काटिएको रूखझैं उसका छातीमा ढल्दै गई । अँध्यारो रातले जूनताराबाहेक सबै थोक छोपिराखेकामा उनीहरूलाई पनि छोपिदियो ।


समयको चक्र घुम्दै गएर बिहानीपखले धरतीमा मोतीका उज्याला दानाहरू छर्दा सृष्टि हर्षका बलिया पाखुरामा टाउको राखेर पल्टेकी थिई । उसको नाइटी पनि उसैले च्यादरझैं ओढिराखेको थियो । सृष्टिले सोफाका पल्लो छेउमा फालिएको कोट तानेर आफ्नो पूरै नांगो जीउ ढाकी । त्यसपछि छरिएका कपाल समेटेर जुरो पार्दै ऊ सोफाबाट उठी । उसले भुइँ टेकेर एक डेग मात्र के चालेकी थी, आफूमाथिको नाइटी पन्छाएर ऊ चिच्यायो, ‘सृष्टि, यता आइज !’


सोफातिर फरक्क फर्केर उसले सोधी, ‘किन शम्भु ?’
‘सृष्टि, सधैंझैं हिजो पनि तैंले मेरो योजना सफल पार्न मलाई साँच्चै हर्ष मानी राम्रो काम गरिस्, म खुसी छु । अब आजको योजना सुन् । आजचाहिं मैले मेरा नयाँ हाकिमलाई घरमा भोज छ भनेर निम्त्याएको छु ! उनले हाम्रो घर देखेका छैनन्, ठीक साढे पाँच बजे नयाँ बस्तीको बसबिसौनीमा गएर उनलाई लिएर आउनू । अनि सुन्, भरे हाकिम भएर आउँदा मैले लगाउने विशेष पोसाक मेरो दराजमा छ, सरक्क झिकेर ब्रिफकेसमा राखिदे ।’ हर्षबाट पूरै शम्भु भएर उसले खटनपटन गर्‍यो ।


धारेहात लगाएर खाउँलाजस्तै गरी अकस्मात ऊ चिच्याई, ‘अति भो शम्भु, बन्द गर अब यो नौटंकी ! तिमी स्वास्नीका रूपमा स्वास्नी होइन एउटी बेश्या चाहन्छौ, छया ! कहिले तिमी हर्षको, कहिले पवनको, कहिले बासको, कहिले कसको र कहिले कसको भालेमुकुन्डो भिरी परपुरुष बनेर मलाई भोग्छौ, यो अन्याय हो, नारीको अपमान र शोषण हो । म खेलौना होइन, अब म तिम्रा योजनामा लाग्दिनँ !’


‘सृष्टि, विवाहित स्वास्नीका रूपमा अब तँमा कत्ति पनि आकर्षण छैन तर परस्त्रीका रूपमा अझै आकर्षित गर्दै छस् । तसर्थ तँ मेरो योजनाअनुसार चली मलाई परपुरुष बनेर रमाइलो गर्न दे र तँ पनि परस्त्री बनेर रमाइलो गर् ! मेरो कुरा मान्, नत्र म तँलाई अहिल्यै ठेकान लगाउँछु ।’ उसले क्रूर आँखाले हेर्दै धम्की लगायो ।


‘तँ मलाई के ठेकान लगाउँछस्, उल्टो म तँलाई यहाँ बन्दी बनाएर ठेगान लगाउँछु ।’ भन्दै वेगसाथ ढोकाबाट बाहिर निस्केर उसले डयाम्म दैलौ थुनी । आफ्नै कोठामा बन्दी बनेको शम्भु सुधी नारी सुरी बनेको देखेर अवाक् भएको थियो ।

प्रकाशित : श्रावण २६, २०७५ ०८:५९
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×