शिवानीसिंह थारू

शिवानीसिंह थारूका लेखहरु :

कोरोनाकल्प

कोरोनालाई जितेपछि कस्तो महसुस हुन्छ ? कोरोनालाई ‘जितेपछि’ जिन्दगी बेसार–पानी महसुस हुन्छ । ‘जितेको’ कैयौं दिन भइसक्दा पनि सुक्खा खोकीको लहरे ठाउँठाउँमा विजयी गान सुनिन्छ । कोरोनेसित लडियो भनेर गर्वले फोक्सोभरि सास लिन खोज्यो, आन्द्रा सोहोरिएर आएको एउटा करौंतीदार खोकीले छातीमा प्रहार गर्दै सम्झाइदिँदो रहेछ– मनुख्ये सासचाहिँ छोटो–छोटो नै ल !

ऋतु–विचार २.०

भूमिकातपाईंले ठीक बुझ्नुभयो ! यो शीर्षक कविशिरोमणि लेखनाथ पौड्यालकृत ‘ऋतु–विचार’ खण्डकाव्यकै हो । ‘ऋतु–विचार’ को पछिल्तिर ‘२.०’ थप्ने धृष्टता सायद मैले गर्दैनथें होला यदि यो कोरोनाकालमा नपढेको भए ।

भुइँतला : डेरा–संसारको पाताललोक

मध्यमवर्गीय दुःखहरू शास्त्रीय अर्थमा बुझिएको ‘दुःख’ को कोटीमा पर्दैनन् । त्यसैले सायद नेपाली साहित्यमा मध्यमवर्गीय दुःखका ‘दुःखभरि’ कहानी भेटिँदैन । मध्यमवर्गीयका कथा ध्रुवचन्द्र गौतमले नै धेरै लेखेका छन्, त्यो पनि व्यङ्ग्यात्मक ध्वनिमा । सायद मध्यमवर्गीयहरूको दुःखजिलो हास्य र व्यङ्ग्यमै ठीक सुनिने गर्छ । यसो हो भने यसको सौन्दर्य पनि यही हो र दुःखान्त पनि । खैर, त्यही सही !     

कोरोनाकालको स्मृति–चित्र तिमीलाई

विक्रम संवत् २११७आजभन्दा सय वा डेढ सय सालअघि यो चिठी लेखिएको भए यसको सुरुआत माफीबाट हुने थियो । केही यसप्रकारले– ‘प्रिय संसारा माफ गर्नु तिम्रो चिठी अबेर गरी पाएँ । जवाफ दिन त्यसैले ढिला भयो ।’ 

नुमाइश

धेरै–धेरै वर्ष पहिले ...एकादेशमा बाल्यकाल थियो, म थिएँ र तिनटा अजंगका ‘डर’ थिए । आकाशमा मान्छेका छाया डढाउने सूर्य उदाउँथ्यो, हावामा ‘लू’ हुनहुनाउँथ्यो, मध्याह्नपछि एकजोर आँखा डराई–डराई ढोकाको चरबाट बाहिर चियाउँथ्यो । यो डरको कथा हो ।