यादव देवकोटा

यादव देवकोटाका लेखहरु :

ती भूपालमान, यी दुर्गाप्रसाद

भूपालमान : चौध वर्ष सात महिना२०७१ सालको मध्यमंसिरमा सुनधारा पछाडिको भोटेबहालको एउटा होटलमा भेट्दा बिन्जेल–५, सिन्धुपाल्चोकका भूपालमान दमाई समयको पटरीमा अल्झिएको जिन्दगानीको बाँकी घडी कसरी चलाउने भनेर गहिरो बिलखबन्दको बन्दी बनिबसेका थिए ।

प्रतिगमनलाई शिरमा पहिरिनेहरू

गणतन्त्रको यात्राप्रति जनआन्दोलन उठानका दिनमा समेत खड्गप्रसाद ओलीमा विश्वास थिएन । त्यसताका काजु कमरेडका रूपमा परिचय सघन बनाइरहेका ओली बालकोटको बाल्कोनीमा बसेर काजु मुक्याउँदै फर्माइरहेका थिए– आजको दिनमा गणतन्त्रको कुरा गर्नु भनेको बयलगाडा चढेर अमेरिका जान खोज्नुजस्तै हो ।

जातले जोगाएको फाँसी

हलचलबिसौं शताब्दीको आरम्भमै कोतपर्वपछि देश र जनतामाथि थोपरिएको राणाशाही मनोमानीको निरंकुश नंग्राले नेपाली समाजलाई कक्रक्कै पारेर अँठ्यायो । त्यही निरंकुशताको भट्टीमा हालेर नागरिकको चेतनालाई राणा सत्ताले डढाउने यत्न गरिरह्यो । राजा–सत्ताले दोहन गरेको निर्धा नागरिकमाथि राणा–सत्ताले निर्मम मनोमानीको जुवा भिरायो । तर, उज्यालोको खोजीमा प्रतिबद्ध चेतना–दूतहरूले नेपाली समाजलाई हमेसा अँध्यारोविरुद्ध जुधिरहन र उज्यालोको खोजीमा लागिरहन आफ्नो जीवनसमेत बलिदान गरेर उत्प्रेरित गरिरहे ।

राजनीति : दिशाहीनताको निरीह बन्दी

चन्द्रागिरिबाट पृथ्वीनारायणले जुँगामा ताउ लाएर वैभवशाली उपत्यकाका सहरहरूतिर हेरिरहेको विम्बात्मक तस्बिर यताका दिनमा मानिसहरूको दिमागमा आरोपित छ; इतिहासका नाममा थपिएका अतिरिक्त आख्यानमार्फत, कल्पित चित्रकलामार्फत ।

कविता : यो अश्लील सत्ता कसको हो ?

हिजो,दुई तल्ले माटे घरट्याङ्कामा केही हजार रकमकेही मुरी धान फल्ने खेत र पाखोबारीगाउँमा त्यत्ति भएको मानिसलाई सामन्त भन्नेहरु को थिए ?सामन्त भन्दै तिनको टाउको गिँड्नेहरु को थिए ?

अनि सारंगीले मुद्दा जित्यो

मेरी हजुरआमा बित्नुभएको थियो, जब हो कि होइन भन्ने स्तरको रमरम सम्झना जम्मा गर्न सक्ने उमेरमा थिएँ म । त्यस्तै झल्कोजस्तो लाग्ने सम्झना छ— हजुरआमाको, हाम्रो भेगका एक जना चर्चित ‘गाइने’ लालबहादुरले घरको आँगनमा बसेर हजुरबाको कर्खा गाएको र हजुरआमा फलैंचामा बसेर हत्केलामाथि चिउँडो राखेर सुकसुकाइरहनुभएको ।

जनता नदुख्ने राजनीति

महिनादिनभन्दा बढीदेखि लगातारजसो दर्किरहेको झरी थामिने कुनै गुन्जायस छैन, यता पहाडमा । रोपाइँको याममा पनि झरी नदर्किए किसानहरूले न्वागी खानसमेत बेसाहाको बोरा घिसार्नुपर्नेछ । राजनीतिदेखि खाद्यान्नसम्म परनिर्भरता उसै पनि राष्ट्रिय पहिचान बनेकै छ । आर्थिक परनिर्भरताको घुम ओढेर राष्ट्रवादको बाउसे भने खुबै आत्मनिर्भरताको साथ मच्चिइरहन्छ ।

प्रकृतिमाथि मानव जातिले मच्चाएको महामारी

आजको मानव जाति आफैंसँग श्रेष्ठताको होडमा छ । एउटा ग्रहबाट अर्को ग्रहमा यात्रा । नयाँनयाँ खोज आविष्कार । सुविधाहरूको स्तरोन्नति । एउटा देशसँग अर्को देशको प्रतिस्पर्धा । एउटा आविष्कारसँग अर्को आविष्कारको प्रतिस्पर्धा ।

यो मानव जातिको पहिलो दुःख होइन

उपोद्घात- आजका आधुनिक मानिसका पुर्खाहरूले बितेको ७० हजार वर्षमा अनेकन महामारी खेप्दै, त्यससँग जुध्दै, बाँचेका केही संख्याले जनसंख्या बढाउँदै र अघि बढ्दै गए । र, हामी आजको समयमा आइपुगेका छौं ।