उद्घाटनमा तामझामको भुलभुलैया

कार्यक्रमको उद्देश्य के हो ? लक्ष्य के हो ? उपलब्धि के हो ? यसबाट लाभान्वित हुने जनसंख्या कति हो जस्ता विविध विषयको मापन गर्ने केही इन्डिकेटर नै तयार गरिँदैन ।

के नेपाली समाज महिलामैत्री छ ?

विभेदको झटारोले हानेर महिला कमजोर बनाउँदा पुरुषलाई के फाइदा ?  अझै आमनारीले पहिचान र अस्तित्वकै लागि लडाइँ लड्नुपर्ने किन ?

मस्तिष्कको सबलीकरण अर्थात् हिंसामा न्यूनीकरण

समाजको सोच, विचार, चिन्तन, शैली, संस्कार र संस्कृति पुरुषमैत्री छ । प्रविधिको द्रुत विकाससँगै महिला–हिंसाको स्वरूपमा पनि विविधता थपिएको छ । आर्थिक, सामाजिक, राजनैतिक, प्रशासनिक, प्राविधिक र वातावरणीय आयामबाट महिलामाथि हुने हिंसाको अध्ययन–विश्लेषण अहिलेको आवश्यकता हो ।

कुरा छाडौं, काम गरौं

गायत्री लम्साल लेख्छिन्– हामी कस्ता छौं ? क्षमता र क्षेत्राधिकार बाहिर गएर कोही बिरामी देखे डाक्टरले झैं सल्लाह दिन्छौं, विद्यार्थी भेटे गुरुले झैं उपदेश । के अब पनि हामीले यही गरिराख्ने ?

झोले मानसिकता र गिर्दो नैतिकता !

उद्घाटनमा अल्झिएको विकास

कुनै पनि काम गर्दा हाम्रो नेतृत्व वर्गले पहिलो प्राथमिकतामा उद्घाटनलाई मात्र पार्ने, निर्माण व्यवसायीले कम खर्चमा गुणस्तरहीन काम गरेर उच्च मुनाफा लिन खुसी हुने अनि कर्मचारीमा समेत उच्च नैतिक आचरण कम हुनुले विकासले गुणस्तरीयता हासिल गर्न सकेन ।

विकासवादी कहिले बन्ने ?

हाम्रा सोचविचार, शैली र आनीबानीमा सुधारचाहिँ गर्नैपर्छ । एक त मुलुकमा सबैभन्दा प्रमुख मियो भनेको नेतृत्व वर्ग हो । उनीहरूमा उच्च नैतिक आचरण, संस्कार हुन जरुरी छ । आफू र आफ्नो दलभन्दा माथि उठेर समग्र देशको भलाइमा जुट्न सक्नुपर्छ ।

छोरीहरूका नाममा

हाम्रो समाजमा व्याप्त रहेको ‘तिमी छोरी हौ, त्यसैले यस्तो गर’ भन्ने शब्द आजका छोरीहरूलाई स्वीकार्य छैन