देशको नेतृत्व सीमित राजनीतिक पार्टीका सीमित व्यक्तिको हातमा अल्झिरहँदा विकासको गतिले तीव्रता पाउन सकेन । त्यसैले जेन–जी आन्दोलनपछि बनेको नयाँ सरकारको रि–ब्रान्डिङ आवश्यक छ ।
राजनीति गर्ने नेतृत्वले जिम्मेवारपूर्ण बोली बोल्नुपर्छ । अपुष्ट आरोप, अफवाह र उत्तेजना, उत्तेजक भाषणजस्ता विषयहरूले स्वयंलाई कमजोर बनाउँछ ।
संगठनको नेतृत्ववर्गले पुरस्कारको मनोविज्ञान चिर्दै नीति–नियमको परिधिमै रहेर कर्मचारीको उत्कृष्टता, योगदान, सेवाका आधारमा पुरस्कार वितरण गर्नुपर्छ ।
दुर्गा कँडेल (छत्कुली) लेख्छिन्– राजनीतिक दलहरू सच्चिने होइन सक्किने बाटोमा हिँडे, जसकारण समाजले परिवर्तनको पाइला चाल्यो र ढल्यो पुरानो सत्ता ।
देशमा सुशासनको अवस्था कमजोर रहेका कारण नेपाल ग्रे–लिस्टमा परेको वर्तमान परिप्रेक्ष्यमा जति सक्दो चाँडो यो वर्गबाट हटाउन अभिलम्ब ‘क्लिन चिट’ लिने बाटो समात्नुको विकल्प छैन ।
सुशासनले सकारात्मक परिवर्तन, सामाजिक द्वन्द्व व्यवस्थान र सन्तुलित विकासमार्फत समतामूलक समाज निर्माण गर्न सकिन्छ भन्ने मान्यता राख्छ । तर, सुशासन कमजोर भएकैले नेपाल ग्रे–लिस्टमा छ । नेपालले कहिले पाउला ‘क्लिन चिट’ ?
नेपालमा पनि सीमित राजनीतिक दल र तिनका एउटै नेतृत्व सत्तामा रहनु, देशमा भ्रष्टाचार संस्थागत हुनु, राम्राभन्दा हाम्रा मान्छे अझ भनौं झोलेहरूले स्थान पाउनु, चरम बेरोजगारी, युवाहरू पलायन हुनु लगायतका अवस्था लामो समय रहिरह्यो ।
हिजो नेतृत्वमा रहेकाहरूका राम्रा पक्षलाई अनुसरण र अवलम्बन गर्ने र नराम्रा कुराबाट टाढा हुने परिपाटी नभएसम्म जुनसुकै संगठनको अवस्था पनि दयनीय बन्छ ।
रोजगारीको हकसम्बन्धी ऐनले नागरिकले बेरोजगारी भत्ता पाउने व्यवस्था गरेको छ, तर हाम्रो वर्तमान अवस्था रोजगारीका लागि आकाशमा उड्ने र रातो बाकसमा घर फर्किने कहालीलाग्दो स्थिति बनेको छ