जमिनलाई उत्पादनका आधारभन्दा पनि बढी सम्पत्तिको मापकका रूपमा लिइन्छ । अर्थात्, जमिन पुँजी निर्धारण गर्ने माध्यम बन्यो । बैंकसमेतले कर्जा प्रवाह गर्ने प्राथमिक आधारशीला नै जमिन बन्न थाल्यो ।
प्राकृतिक स्रोत र साधनको प्रचुरता रहेको नेपालजस्तो मुलुकमा सबैभन्दा बढी फस्टाउनुपर्ने क्षेत्र सेवा हो । तर अस्वस्थ प्रतिस्पर्धा, राजनीतिक अस्थिरता, लगानीमैत्री वातावरणको असहजता जस्ता कारण यो क्षेत्र थप प्रभावित हुन पुगेको छ ।
समाजवादी टोपी सबैमा फिट छ, तर लोकप्रियतावादी टोपी पनि सबैमा फिट नहुन सक्छ । सबै लोकप्रिय बन्न चाहन्छन्– बालेन, रवि र गगनजस्तै । किनकि डिजिटल फ्रेमको लोकप्रियतावादले जीवनस्तर स्क्रिनमैत्री बनाएको छ ।
सरकारमा भिजिबिलिटीको कमी भयो अनि अस्तित्व स्वीकार्य भएन जनमानस, युवा तथा जेन–जीलाई । भिजनबिनाको सरकारको अस्तित्व विश्वमा कतै पनि स्वीकार्य छैन र कालान्तरमा पनि हुने छैन
राजनीतिक अस्थिरताका बाबजुद पनि नेपालका विद्यमान शैक्षिक थिंक ट्यांकहरूलाई सक्रियसहित स्वायत्त इकाइका रूपमा विकास गर्न सक्नु हाम्रो अर्को सुधारको आधार हो ।