सविता विमली

आवधिक शासकहरूको चटक

बन्दाबन्दीयता हिँडडुल ठप्प भएको छ । दिन सजिलै बित्दैन । सामाजिक सञ्जाल चहार्नु दैनिकीको महत्त्वपूर्ण अंश बनिसकेको छ । केहीमा नअडिएकी म महाभारतमा पुगेर अडिन्छु । राज्य सञ्चालन तथा राजनीतिका दाउपेचले भरिएको यो कथाका संवादले मलाई पटकपटक झस्काउँछन् ।

नियतका खोटीहरू 

मोबाइल भर्खरभर्खर सुलभ हुन थालेको थियो । नेपाल टेलिकमको नम्बर लिन निकै लामो लाइन पार गरेर ठेलमठेल गर्नुपरिरहेको थियो । साथीहरूको हातमा मोबाइल आइसकेको थियो । सम्भवतः उनीहरूकै नामको नम्बर हुँदो हो । मैले केही ढिलो गरी नम्बर पाएँ । भीडमा नउभिई हातमा परेको मोबाइल नम्बर अरूकै नामको थियो ।

एसिड समय !

पर्दामा ‘छपाक’ सुरु भयो । मेरा आँखा भिज्न सुरु गरे । मैले सीमालाई सम्झिएँ । उसलाई बिर्सिएकै पनि कहाँ थिएँ र ? 

म किन नबोल्ने ?

२०५० भदौको कुनै दिन । विद्यालयमा हामी केही थान विद्यार्थीमात्र उपस्थित भयौं । शिक्षक पनि कोही थिएनन् । फर्किंदा बाटोमा पर्ने घरहरूमा पनि ढोका लागेका थिए । सिंगो गाउँ चकमन्न थियो । गाउँबाट मानिस गए कहाँ ?

कोरसमै सीमित महिला स्वर

वर्षैपिच्छे देउसी खेलेको सिस्नुपानीले यसपालि भने तालीमात्र पाएन, गाली पनि पायो । सिस्नुपानीको देउसीसँग केही वर्षयता नेपाल प्रज्ञा प्रतिष्ठानले पनि सहकार्य गर्दै आएको छ । यही सहकार्यले नै यो देउसी सुन्न, हेर्न राष्ट्रका कार्यकारिणीदेखि ठूला भनिएका सबै मानिस पुग्न थालेका छन् । सर्वसाधारणको पहुँचको देउसी अहिले प्रज्ञाको प्रेक्षालयमा थुनिएको सत्य हो ।

सविता विमलीका लेखहरु :

बोल्न धेरै गाह्रो छ 

बोल्न सजिलो छैन । कसैको विरुद्धमा आवाज उठाउन त झनै गाह्रो छ । अझ एउटा निरीह व्यक्तिले आफूमाथि अन्याय भयो भन्न सक्दै सक्दैन । बोलिहाले पनि उसको आवाज सुनिँदैन । कदाचित सुनिहाले पनि कसैले पत्याउँदैन । सत्य बोल्न बडो कठिन छ । 

महावीरलाई एक रुपैयाँ

फेसबुकमा मैले केहीलाई पछ्याएकी छु । तीमध्ये महावीर पुन एक हुन् । उनी २०६९ देखि राष्ट्रिय आविष्कार केन्द्रमा केन्द्रित छन् । त्यसका लागि उनले आफ्नो नाममा पोखरामा रहेको २८ रोपनी केन्द्रलाई दिने घोषणा गरेका छन् । आविष्कार केन्द्रलाई चाहिने प्रारम्भिक बीज पुँजी ५० करोड रुपैयाँ संकलनका लागि उनले आफूले पाएका पुरस्कार तथा पदक लिलामीमा राखे । सन् २००७ मा उनले प्राप्त गरेको म्यागासेसे पुरस्कार पनि लिलामीमा राखे ।

इज्जत कसको जान्छ ?

साउन लागिकनको कुरा । कक्षा एघारको उत्तरपुस्तिका परीक्षण सुरु भइसकेको थियो । निम्न रक्तचापबाट तंग्रिदै थिएँ म । साथीहरूले आइज भनिरहेका थिए । गइहाल्ने जाँगर थिएन । केही दिनपछि पुगें मध्यवानेश्वरस्थित एम्बिसन कलेज । जाँदाजाँदै एउटी साथीले तानेर कुनामा लगी र सुनाई भर्खरै अर्की साथीमाथि भएको एउटा अभद्रता । 

मेहेन्दीको रङ

नेपाल यातायातबाट ओर्लिएर पुतलीसडक हुँदै मैतीदेवीतिर लागिरहेछु  । पानी छिट्याउन लागिसक्यो  । आकाश त्यति मैलो त छैन । पानीको भने मनपरि छ ! अनुमानबेगर परिदिन्छ । उसको मनलाग्दीमा घुर्की लगाउन त भएकै छैन साउन जो सुरु भएको छ ।