सविता विमली

सविता विमलीका लेखहरु :

झुटो न्याय !

यही बन्दाबन्दीकै बीचमा इजलासमा उभिएकी छु । इजलासमा मुद्दा धेरै छैनन् । भीडभाड पनि कम छ । माननीय न्यायाधीशसँग प्रसंगवश विवादको विषयभन्दा केही फरक कुरासमेत गर्ने अवसर मिल्यो ।

त्रिविका बौद्धिक मजदुरका दुःख

केही दिनयता प्रतिनिधिसभा तथा राष्ट्रिय सभामा त्रिभुवन विश्वविद्यालय (त्रिवि) का आंशिक प्राध्यापकहरूको जीवनयापनमा परिरहेको अप्ठ्यारोका सम्बन्धमा सांसदहरूले आवाज उठाएको देख्न पाइयो ।

आवधिक शासकहरूको चटक

बन्दाबन्दीयता हिँडडुल ठप्प भएको छ । दिन सजिलै बित्दैन । सामाजिक सञ्जाल चहार्नु दैनिकीको महत्त्वपूर्ण अंश बनिसकेको छ । केहीमा नअडिएकी म महाभारतमा पुगेर अडिन्छु । राज्य सञ्चालन तथा राजनीतिका दाउपेचले भरिएको यो कथाका संवादले मलाई पटकपटक झस्काउँछन् ।

नियतका खोटीहरू 

मोबाइल भर्खरभर्खर सुलभ हुन थालेको थियो । नेपाल टेलिकमको नम्बर लिन निकै लामो लाइन पार गरेर ठेलमठेल गर्नुपरिरहेको थियो । साथीहरूको हातमा मोबाइल आइसकेको थियो । सम्भवतः उनीहरूकै नामको नम्बर हुँदो हो । मैले केही ढिलो गरी नम्बर पाएँ । भीडमा नउभिई हातमा परेको मोबाइल नम्बर अरूकै नामको थियो ।

एसिड समय !

पर्दामा ‘छपाक’ सुरु भयो । मेरा आँखा भिज्न सुरु गरे । मैले सीमालाई सम्झिएँ । उसलाई बिर्सिएकै पनि कहाँ थिएँ र ? 

म किन नबोल्ने ?

२०५० भदौको कुनै दिन । विद्यालयमा हामी केही थान विद्यार्थीमात्र उपस्थित भयौं । शिक्षक पनि कोही थिएनन् । फर्किंदा बाटोमा पर्ने घरहरूमा पनि ढोका लागेका थिए । सिंगो गाउँ चकमन्न थियो । गाउँबाट मानिस गए कहाँ ?