गुरुङ सुशान्त

कठघरामा कला

हाम्रो लेखकीय, प्रकाशकीय वा वैयक्तिक स्वतन्त्रताको उपभोग गर्दा अरूको वैयक्तिक प्रतिष्ठामा आँच आउने वा आघात पर्ने अवस्था देखिनु शोभनीय हुँदैन  । ‘विद्वान्लाई इसारा नै काफी हुन्छ’ भन्ने कहावत पनि छ  ।

नहारेको मान्छे

‘युद्ध जित्नकै लागियदि हतियार उठाएको भए तिमीलेजाऊ एकपल्टयोद्धाहरूको चिहानमार सुन रातको सुनसानमात्यहाँ गुन्जिएको मौनता  । ’

लिम्बुनी चेत

साहित्य बजारमा कविहरूको असीमित भीड छ । कुनै न कुनै कुइनेटामा कविसँग ठोक्किन सक्छौँ हामी । चाकरीको चास्नीदेखि क्याटवाकको लचकदार ध्वनिसम्म कविको हाजिरी पुगेकै छ ।

‘चिन्ताजनक’ चिन्तन

समयले मोहक इन्द्रेणी पहिरिएर पुँजीवादी बजारमा उन्मत्त नृत्य गर्न थालेपछि विचारविहीन लेखकहरू लामबद्ध रमितेजस्तै ताली पिट्न थाल्छन् । ती लेखक क्षणिक शब्दजालको भुलभुलैयामा उफ्रिहाल्छन् ।

गुरुङ सुशान्तका लेखहरु :

एउटा गीतको कथा

बजारको बाढीले हाम्रो गीतका रूखलाई बगाउन थालेको धेरै भयो । पुँजीवादले जरा लगातार उखेलेपछि संगीतले जमिनसँगको साइनो भुल्नु अनौठो प्रसंग रहेन अब ।