अस्मिता बादी

अस्मिता बादीका लेखहरु :

आँसुले रूझेको अँगेनो

यतिबेला काठमाडौँ कलङ्कीमा ‘रारा एयर सस्पेन्सन’को क्याबिनमा छु । मन एकतमासले उजाडिएको छ । वरिपरिको वातावरण मान्छेको भीडले गुम्सिएको छ । कुममा कुम जोडेर हिँडिरहेका यी मान्छे  देख्दा लाग्छ, हजारौँ माइलको दुरी लिएर पनि यी सँगसँगै हिँडेका छन् ।

वेश्या

विवशतामा उत्रिएको मेरो चोली वीर्य र रगतमा लतपतिएको फरिया स्तनमा गाडिएका दाँतका नीला डामहरूपुजारीले यौवनको हवस गरेको मेरो योनि तड्पिएको त्यो रातअनि त्यही रात मुटुमा पसेको चिसो अपमानअनि अपमानमै जलेको मेरो अस्तित्व यी सबै त प्रमाण हुन्म वेश्या हुनुका ।

जवाफ कसले दिने ?

म देशद्रोही होइनमाया छ, अपार छातीमा मेरोतर, भन्न मन लाग्दैन आजकल– म नेपाली हुँ ।राज्यले मलाई नागरिक ठान्दैन,समाजले मलाई मान्छे स्विकार्दैनम कुन दर्जाको मान्छे ?म कहाँको मान्छे ?छूत या अछूत ?म को हुँ ??? जवाफ कसले दिने ???

हामीलाई खोइ खाना, छाना र नाना ?

सुर्खेतमा बादी समुदायले गत फागुन १० गते आन्दोलन गर्‍यो, माग एकदमै साधारण थियो— ‘खाना, छाना र नाना’ । यता काठमाडौंमा पनि नागरिक समाजको आन्दोलन चलिरहेको थियो ।