समयले ऋतु बदलिइरहे पनि वसन्त कहिल्यै आएन काब्राको जीवनमा / पालुवा पलाउनुअघि नै चुफामै टिपेर, नुनचुक मोलेर, डब्बामा खाँदेर/ बन्द गरिदिए छिमेकीले ।
हत्केला र पिठ्यूँमा बनेका घाउबाट
बगेको रगतमिश्रित पानीबालुवा चाल्नेहरुको प्यास र पसिना पखाली
बगिरहने भेरीले पनि
बगाउन नसकेको चट्टान फोडेर कसोकसो उम्रियो,
खोइ कसरी पो उम्रियो– एक्लो, सिङ्गो, काब्राको रुख !
पसिनाले पाखा लगाइदियो कि ?
बतासले पो पोखाइदियो कि ?
कुनै चराले बिस्ट्याइदियो कि ?
खैर ! बिउको काम उम्रनु हो, उम्रियो ।
झरे पनि उम्रियो, खसे पनि, पोखिए पनि बिस्टिए पनि उम्रियो ।
कसैले नरोपे पनि उम्रियो ।
चट्टानको कापबाट निक्लिएर, जेठमासको धूपमा पानी नपाएर
चर–चर चर्किएको गह्रा जस्तै चर्किएकै कुर्कुच्चामाथि
ठिङ्ग एक्लै उभियो एउटा काब्राको रुख ।
खोइ के–के सपना सँगाल्दै बढ्यो ?
छेवैको माटोमा उभिएको सालजस्तै
आकाशै छुने सपना पो देख्यो कि ?
आजसम्म कहिल्यै सुसेलेन
उसले आफ्ना सपना गीतहरुमा– या मैले सुनिनँ ।
उल्टै बाले बनाइदिएको घाँसे आँसीले
उस्कै फेदमा खोपेर लेखिदिएँ आफ्नो सपना–
आफ्नो नाम, पूरा नाम ।
काब्राको छातीमा मैले आफ्ना सपना कोरेकै दिन बिर्सेको हुनुपर्छ
उसले आफ्ना सपना
र, बाँच्न थालेको हुनुपर्छ मेरा लागि ।
नत्र माटोमा जरा नै नभएको रुख कसरी उभिइरहन सक्छ ?
कसरी बाँचिरहन सक्छ मलाई छहारी दिन ?
जरा टेकाउन माटो नै थिएन ऊसँग,
न त कुनै रहर, न कुनै चाहना ।
उसलाई त केवल जरा गाड्ने माटो चाहिएको छ ।
उसको आवश्यकताको आयतन नै कति सानो ?
सपनाका आकर नै बालुवाका कणजत्रा–
भातले भरिएको भड्डु
खुर्सानी, लसुनको तिहुन, दूध हालेको चिया
झरी र बतासमा ओत लाग्ने धुरी र मेरा आँखामा साहस !
कहिलेकाहीँ लाग्छ– चट्टानमै उम्रिएपछि त सुनाखरी हुनु ।
रुखै भए त लालीगुराँस हुनु ।
या त सिउँडी नै भएर पनि
आफ्नै लागि बाँच्नु ।
रहर त थिए होलान् कि ?
तर, खोइ कुन विवशताले बनायो
काब्राको रुख ।
भुइँभरि आफ्नै रहरका पात ओछ्याएर
आफू रित्तै, नाङ्गै उभिरहने ?
समयले ऋतु बदलिइरहे पनि
वसन्त कहिल्यै आएन काब्राको जीवनमा ।
पालुवा पलाउनुअघि नै चुफामै टिपेर, नुनचुक मोलेर, डब्बामा खाँदेर
बन्द गरिदिए छिमेकीले ।
उनको आजादी– कसैगरी अप्ठ्यारो हाँगामा बचेका पालुवा !
पात बनेर हावासँगै लहराउनै लाग्दा, फेदैबाट काटेर
बाख्रालाई घाँस हालिदिए बाले
र, त्यति नै बेला टुंगियो उसको
आकाश छुने सपना ।
काटेको घाउ बोकेरै
बञ्जर पत्थरमा उभिएको छ
काब्राको रुख– मेरो घर बनेर ।
मेरो काब्राको रुख प्रायः सधैं पारिजात बन्यो,
सयौं रात अरुकै लागि फुल्यो ।
आफ्नै सास पनि आफ्नो लागि नफेरी
वर्षौं पुरानो पुलिस्टरको
कटकटिएको, काखी र फेरमा भ्वाङ परेको
म्याक्सी एकजोर कुममा झुन्ड्याएर
झरीबतासको वितण्डामा पनि
कसैको टेवाबिना एक्लै उभिएको छ–
मेरो काब्राको रुख ।
