विनोदविक्रम केसी

विनोदविक्रम केसीका लेखहरु :

साथी हो, म त बाटैमा छु !

जिन्दगीको महाभाष्य ‘केवल द्रव्य महान् !’ बनाएका मेरा एक डफ्फा द्रव्यपरायण साथीहरूका सस्ता सवाल झेलिरहेको हुन्छु : यो जगत्‌मा तँ कहाँ छस् ? द्रव्यको दुनियाँमा कहाँ छस् ? उन्नतिको आकाशमा कहाँ छस् ? मुद्राको मर्त्यलोकमा कहाँ छस् ? जिन्दगीमा गरिस्चाहिँ के ?

नागबेली उपनिवेश

तिमीले मलाई दिएको पहिलो शिक्षा थियो— कदापि नघस्रिनू जिन्दगीमा बग्नू, कहिले मतापमा आफ्नै पिरतीलोकमा मग्न मायालुझैं बग्नू, कहिले गडगडाएर दुनियाँ फेर्न व्यग्र बागीझैं

बाबाको लोकतान्त्रिक आँगन

झन्डै–झन्डै लोकतन्त्रको ‘अबिच्युअरी’ लेख्ने खण्ड आइलागेको थियो । निर्ग जैसी, सङ्घर्ष दाहालहरूले टाउको र ढाडमा निर्मम बुट खाएर; रीता परियार, मोहना अन्सारी, अनुभव अजित, नारायण वाग्ले, युग पाठक, सङ्गीतहरूले पानीको फोहोरा खाएर लोकतन्त्रलाई दिवंगत हुनबाट जोगाइदिए । यो कसको लोकतन्त्र हो, कसले गरिखाने लोकतन्त्र हो, कसले मरिजानुपर्ने लोकतन्त्र हो, यस्ता सवालहरूले ‘लाल सिनिक’ भएका नाताले मथिङ्गल रिङाइरहे पनि म यो लोकतन्त्रको मृत्युको कामना गर्न सक्दिनँ । यसको दीर्घायुको कामना पनि गर्न सक्दिनँ । 

जुलुस गइरहने मान्छे

(कवि भूपाल राईप्रति । जो २०३६ सालदेखि सडकमा छ  ! जुलुसरत छ ।)आजसम्म जीवन जे–जति बन्यो जिउनलायक जुलुस गएरै बनाएको हुँ मैले

अंकमालहरूको सम्झनामा 

र, एकाएक अंकमालहरू भूमिगत भए । र, एक–एक गरी कोमल, हार्दिक अनि मिठासपूर्ण अंकमालहरू गायब भए ।कठोर अँगालोहरूमा जकडिएको छु अचेल । भयको अँगालो, अनिश्चयको अँगालो, अविश्वासको अँगालो, बन्धनको अँगालो । अनि, बजारवादी क्रूरताको अँगालो ।