तिमी किराना पसलमा बस्थ्यौ, म माग्थें– एउटा डटपेन दिनु न ! तिमी मसिनो मधुर स्वरमा सोध्थ्यौ– कति जानी ? मेरो मनले जवाफ फर्काउँथ्यो– जुगै जानी !
म तिमीलाई यी फूलबुट्टा गाँसिएका शब्दमा सीमित पार्न चाहन्न । तिमी पनि मजस्तै स्वतन्त्र भएर उड्ने र दुवै मिलेर गुँड समाल्ने समय पर्खिरहेको छु । तिमी आफ्नो सपना र उडानका लागि तयार रहनु ।