राजेन्द्र कोजु

राजेन्द्र कोजुका लेखहरु :

‘हेत्तेरिका ! औषधि नै छुट्यो’

‘ला ! औषधि नै ल्याउन बिर्स्यो ।’ ‘के ?’‘हिजो हतारहतार झोलामा कपडा ठुसें, मञ्जन ब्रुस कोचें, औषधिचैं छुटेछ ।’ एक जना साथी कामको सिलसिलामा २–४ दिन गाउँतिर बस्ने गरी जाँदा सहकर्मीसँग बेलुकी एउटै कोठामा थिए । खाना खाइसकेपछि झोलामा औषधि छाम्दा पाएनन् ।

जिब्रो भन्छ- गुलियो-चिल्लो, मुटु भन्छ- नाइँ

अहा, रसबरी कस्तो मीठो ! कति रसिलो ! अझै त्यो स्वाद गा’ छैन ।’ जिब्रो एक्लै बोल्दै थियो । हड्डी नै नभएको ज्यानलाई कहिले तालुमा चिप्काउँदै, कहिले गालामा नचाउँदै, दाँतको कुनाकाप्चा चहार्दै खुसी भइरहेको थियो जिब्रो । ‘अझ त्यो मासुको झोलसँगको भात त ! जत्ति खाए ’नि नपुग्ने ।’ मासुको स्वाद सम्झँदै ओठ फेरि एक पटक चाट्यो जिब्रोले । ‘त्यो मोरो पेटले ठाउँ छैन भन्यो र पो ! नत्र त अर्को एक थाल खान्थें नि !’

पैसा भएको भए त विषको सट्टा खानै किनेर खान्थे नि !

‘ए–ए, किन यत्ति भीडभाड गरेको ? के भएको ?’‘डाक्टर सा’ब, यो मान्छेले विष खायो !’ भीडकै एक जनाले प्रश्नकर्तातिर टाउको घुमाउँदै भने ।

कसौंडीभित्र टाउको अड्केपछि...

२०५३ सालको एक शनिबार । धुलिखेल अस्पताल । बिहानै भर्ना भएका बिरामीहरू हेरेर म गैसकेको थिएँ । दिउँसो एक बजेतिर बोलाउन आइपुगे, इमर्जेन्सीका लागि । भर्खरै सुरु भएको अस्पताल, बहिरंग, वार्ड, इमर्जेन्सी सबैतिर हेर्नुपर्थ्यो । इमर्जेन्सीबाहिर बच्चा रोएको आवाज आइराखेको थियो ।