पुर्ख्यौली घर काभ्रेको खोपासी रहेका रसिकको टेकुमा पनि थियो बासस्थान । एउटी दिदी बिहेपछि अस्ट्रेलिया पुगेकी थिइन् । उनैले भाइलाई उता लैजान चाहेकी थिइन् ।
काठमाडौँ — शुक्रबार महाराजगन्जस्थित त्रिवि शिक्षण अस्पतालबाहिर झरी र चर्को घाम खेप्दै बसिरहेका आफन्तहरूको पनि उस्तै दुःखान्त कथा सुनियो । उनीहरूका अनुहारमा आफ्नाहरू गुमाउँदाको घनघोर पीडा उर्लिरहेको थियो ।
हातमा योगेन्द्रजस्तै कलिला जवानहरूका फोटो बोकेर उनीहरू न्यायको याचना गरिरहेका थिए । ‘ऊ मेरो दिदीको छोरा हो । प्लस टु सकेर अस्ट्रेलिया जाने तयारीमा थियो । सपना अधुरै भयो,’ हातमा मुस्कुराइरहेका रसिक खतिवडाको तस्बिर बोकिरहेकी सानीआमा स्नेहा केसी थापाले रोइरहेको आँखा पुछ्दै भनिन् ।
पुर्ख्यौली घर काभ्रेको खोपासी रहेका रसिकको टेकुमा पनि थियो बासस्थान । एउटी दिदी बिहेपछि अस्ट्रेलिया पुगेकी थिइन् । उनैले भाइलाई उता लैजान चाहेकी थिइन् । कान्छो छोरा, प्रशस्तै माया । त्यो माया नै उनका बा पुरुषोत्तम र आमा रचनाको खुसी थियो । ‘त्यो दिन उसको आमाले आन्दोलनमा पठाउन चाहनुभएकै थिएन । बाबुले सबै गएका छन्, हामीले पनि साथ दिनुपर्छ भनेर पुगेका थिए,’ रचना दम्पतीको खुसी निभेको दिनबारे स्नेहा सुनाउँछिन् ।
यता बानेश्वरमा प्रहरीले गोली बर्सायो । शान्तिपूर्वक चलिरहेको आन्दोलन बिथोलियो । भकाभक जवानहरू ढलिरहेका दृश्यहरू सामाजिक सञ्जालमा फैलिन थाले । अस्ट्रेलियामा रहेकी रसिककी दिदीले भिडियो हेर्ने क्रममा यस्तो भिडियो देखिन्, जहाँ आफ्नै भाइजस्तै देखिने केटालाई गोली लागेको थियो । उनलाई हतार–हतार स्कुटीमा हालेर अस्पताल लगिँदै थियो । उनले तत्कालै बालाई कल गरेर सोधिन्– भाइ खै ?
बा भाइ कता छ भन्नेबारे बेखबर थिए । भने– ममीलाई सोध न । जब उनले आमालाई फोन गरेर सोधिन्, शंका सत्य भइदियो । आन्दोलनमा शहादत प्राप्त गरेका ती केटा आफ्नै भाइ रहेछन् ।
‘मैले त राति ९ बजे थाहा पाएँ । त्यसपछि हामी बच्चा हेर्छु भनेर अस्पताल आयौं । सूर्य अस्ताइसक्यो हेर्न मिल्दैन भनेर फर्काइदिए । भोलिपल्ट बिहान ८ बजे आयौं । १० बजे हेर्यौं । छातीमा २ वटा गोली लागेको थियो,’ आफूहरू मुर्छित परेको त्यो दिन स्नेहा सम्झिन्छन् । रसिक व्यवसायमा रुचि राख्थे । आफ्नै सपना पछ्याउन चाहन्थे उनी । ‘तर आफ्नो सपना पूरा नगरी बाबुले छाडेर गयो,’ उनी थप विह्वल सुनिन्छिन् ।
