यूएन वुमेन नेपालकी प्रतिनिधि प्याट्रिसिया भन्छिन्- हरेक तीन महिलामध्ये एक जना लैंगिक हिंसामा पर्ने असाध्यै नमिठो तथ्यांक हामीसँग छ । डिजिटल हिंसाका स्वरूपहरू व्यापक रूपमा बढिरहेका छन् । डिजिटल हिंसाको असर १६ देखि ५८ प्रतिशत महिलालाई पर्ने हाम्रो अनुमान छ ।

ज्योति मगर भन्छिन्- मुख छाड्नु मात्र साइबर बुलिङ हैन, प्रत्यक्ष/अप्रत्यक्ष कसैको सामाजिक सञ्जालमा अभिव्यक्ति वा सानो लेखाइले पनि अर्को मान्छेलाई त्यतिकै असर पारिरहेको हुन सक्छ । नेपालमा साइबर बुलिङ मलाई जति कसैलाई भएको छैन होला।

बाल अधिकारका क्षेत्रमा क्रियाशील संस्था चाइल्डसेफ नेट र युनिसेफ नेपालको रिपोर्टले भन्छ– ‘डिजिटल ग्रुमिङ’, ‘अनलाइन ब्ल्याकमेलिङ’ र ‘अनलाइन इन्टिमेट पार्टनर भोयलेन्स’ बाट बालबालिकाहरू अनलाइन दुर्व्यवहार खेपिरहेका छन् ।

कलाकार हुन् वा कन्टेन्ट क्रिएटर वा राजनीतिकर्मी– डिजिटल हिंसाको मार खेपिरहेका छन् । आफूमाथि भइरहेका आक्रमण जत्ति नजरअन्दाज गर्न खोजे पनि उनीहरू मानसिक रूपमा आहत छन् ।

डिजिटल हिंसामा परे पनि यौनिक पहिचान खुल्ने र झन् दुर्व्यवहारमा पर्ने डरले यो समुदायका व्यक्ति पीडकविरुद्ध उजुरी लिएर प्रहरीकहाँ जानै डराउँछन्।

प्रविधिको विकाससँगै हिंसाका स्वरूप पनि परिष्कृत हुँदै गएका छन् । ‘रिभेन्ज पोर्न’, ‘साइबर बुलिङ’, ‘ट्रोलिङ’, ‘अनलाइन धम्की’, ‘दुर्व्यवहार’ र ‘घृणास्पद अभिव्यक्ति’ ले महिलालाई निरन्तर प्रताडित गरिरहेको छ । 

अनलाइन हिंसा रोकथाम तथा कारबाही गर्न डिजिटल प्रमाण संकलन, प्लाटफर्महरूको दायित्व, अन्तरदेशीय सहकार्य र सुरक्षित अनलाइन वातावरणका लागि विशिष्ट कानुनी संरचना आवश्यक छ।

विश्वभर नै ‘जेन्डर’ र ‘रेस’ लाई हतियार बनाएर समाजमा विभाजन ल्याइँदो रहेछ, उनीहरूले मेरो रूपरंगको मजाक उडाए, जब उनीहरूले ममा भ्रष्टाचार वा अन्य कुनै खोट भेटाएनन् त्यसपछि छालाको रोग (एक्जेमा) लाई निसाना बनाए, उनीहरूले हरेक तस्बिरमा मेरो छालालाई अझ भद्दा बनाए।

प्रहरीकहाँ आउने उजुरीमध्ये सबैभन्दा धेरै घटना ‘रिभेन्ज पोर्न’ का छन्, पहिले गर्लफ्रन्ड–ब्वाइफ्रेन्ड वा श्रीमान्–श्रीमती भएकाले सम्बन्ध बिग्रिएपछि आपत्तिजनक तस्बिर र भिडियो आफन्तलाई पठाइदिने वा सार्वजनिक गरिदिने नाममा धम्क्याउने प्रवृत्ति देखिन्छ।