सकारात्मक रहन केनको अनुरोध

एएफपी

लन्डन — टोटेनहम स्ट्राइकर ह्यारी केनले इंग्लिस प्रिमियर लिग फेरि सुरु हुँदासम्म आफू फिट भइसक्ने विश्वास देखाएका छन् । उनले सबै फुटबलप्रेमीलाई कोरोना भाइरसको संक्रमणबाट बच्न पनि अनुरोध गरेका छन् ।

साउथह्याम्पटनविरुद्ध नयाँ वर्षको पहिलो दिन भएको खेलमा केन घाइते भएका थिए । उनी ह्यामस्ट्रिङ चोटबाट गुज्रिएका थिए र यसैक्रममा मैदान बाहिर रहे । यसै कारणले इंग्लिस टिमका कप्तानसमेत रहेका केन शल्यक्रिया गरेका थिए ।


व्यवस्थापक जोसे मोउरिन्होले यसअघि सिजनको अन्त्यसम्म केन फिट हुनेमा शंका व्यक्त गरेका थिए । तर कोरोना भाइरसका कारण लिग स्थगित रहेको स्थितिमा केनलाई लिगका बाँकी खेलमा फर्कने मौका मिलेको हो । उनको चोट अपेक्षाभन्दा चाँडै निको भएको थियो । मैदानमा फर्कन अभ्यास गरिरहेका२६ वर्षीय केन खेल सुचारु हुँदासम्म उपलब्ध हुनेछन् । लिग कम्तीमा अप्रिल ३० सम्मका लागि स्थगित छ । केनले भनेका छन्, ‘दुई तीन साताभित्र म मैदानमा फर्कन सक्षम हुनेछु ।’उनले थपे, ‘म मैदानबाट अब धेरै दिन टाढा हुने छैन । मैले राम्रो पनि गरिरहेको छु । मेरो पूरा ध्यान फिटनेसमा छ ।


मेरो आफ्नो व्यक्तिगत दृष्टिकोणमा म राम्रो लयमा छु । यो मेरो व्यक्तिगतविचार हुनसक्छ, तर म अहिले राम्रो महसुस गरिरहेको छु । म यो सिजन कसरी अगाडि बढ्नेछु, त्यसको पनि पर्खाइमा छु ।’ कोरोना भाइरसका कारण फुटबल मात्र होइन, पूरा विश्व स्तब्ध रहेको स्थितिले केनले आफूलाई पनि आश्चर्य पारेको बताए ।


केनले अहिले घरमै अभ्यास गरिरहेका छन् र टोटेनहमले ‘लक–डाउन’ को बेला आ–आफ्नो घरमा रहेका सबै खेलाडीलाई व्यक्तिगत अभ्यास जारी राख्न भनेका छन् । क्लबले खेलाडीलाई कसरी फिट रहने हो भने त्यस अनुसारको कार्यक्रम तालिका पनि दिएको छ । ‘मेरो पूरा परिवारलाई ठीक छ । हामी मात्र होइनौं, सबै खाली कोरोना भाइरसबाट मात्र सोचिरहेका छन् । मलाई पूरा विश्वास छ, यो प्रकोपबाट हामीले छिट्टै मुक्ति पाउने छौं र सबै ठीक हुनेछन्,’ उनले भने ।


केनले टोटेनहमका लागि यस सिजन सबैखाले प्रतियोगितामा १७ गोल गरिसकेका छन् । उनको अनुपस्थितिमा खराब लयबाट गुज्रिरहेको टोटेनहम युरोपेली च्याम्पियन्स लिग र एफए कपबाट पनि बाहिरिइसकेको छ । उनको अनुभव छ, ‘वास्तवमै अहिले निकै अनौठो र अविश्वसनीय स्थिति रहेको छ । हामी कसैले पनि यसअघि यस्तो स्थिति आउने छ भनेर कल्पनासमेत गरेका थिएनौं । तर यस्तो स्थितिमा सकारात्मक र सावधान रहनु एकमात्र उपाय हो ।’ प्रकाशित : चैत्र १३, २०७६ १०:१५

ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
ADVERTISEMENT

एक डाक्टरकी आमाका मनका कुरा

विजया श्रेष्ठ केसी

काठमाडौँ — अस्ति बिहीबार म हेटौंडाबाट सार्वजनिक यातायातमा सााझ ९ बजेतिर बल्खु आइपुगें । भर्खरै इमर्जेन्सीको ड्युटी सकेको मेरो छोरा मलाई लिन आएको थियो ।

‘किन यसरी आउजाउ गर्नु पर्‍यो ? हजुर नगए वाग्मती प्रदेश सदन चल्दैन ?’ ऊ रिसाएको उसको आवाजले भनिरहेको थियो ।

म अचम्मित भएँ । कहिल्यै केही नभन्ने छोरो किन रिसाएको होलाजस्तो लाग्यो । ‘म त एकदमै स्वस्थ्य छु, के हुन्छ र ?’ भन्ने मेरो विश्वास र घमण्डमा ठूलो प्रश्न आउँदा म साँच्चै झसङ्ग भएँ । यसको गाम्भीर्य मलाईभन्दा मेरो डाक्टर छोरालाई बढी थाहा हुन्छ भन्ने बोध भयो ।

हामी अहिले घरमा ‘सेल्फ क्वारेन्टाइन’मा सुरक्षित छौं भन्दा हुन्छ । तर, मेरो छोरा चाहेर पनि घर बस्न सक्दैन । राष्ट्र र समाजलाई बिपद् परेका बेला प्रशस्त सतर्क भएर उसले आˆनो कर्तव्य पालना गर्दैछ । राष्ट्रलाई अहिले स्वास्थकर्मीको बढी जरुरत छ भन्ने कुरा उसले राम्ररी बुझेको छ । यस अर्थमा गर्व लाग्छ । तर, आमाको मन आजभोलि आˆनोभन्दा उसैको बढी चिन्ता लाग्छ ।

अहिले हामी महामारीको चपेटामा छौं, प्राकृतिक बिपत्तिमा छौं । कहाँ कतिबेला के हुने हो थाहा छैन । शक्तिसम्पन्न, सुबिधासम्पन्न राष्ट्रहरु त त्राहीत्राहीमा छन् भने हाम्रोजस्तो निरीह देशमा यो विपत्ति आइपरे के हुने हो ? अन्दाज लगाउने अवस्था छैन ।

हामी त जसोतसो क्वारेन्टाइनमा बस्न सक्छौं तर मेरो छोरा बस्न पाउँदैन । हप्ताको दुई दिन रातिको ड्युटी पर्छ । कुनै कुनै दिन थकित शरीर र मलिन मुहार लिई घर आउँछ । इमर्जेन्सी वार्डमा कहिले त यसो झप्का पनि लिन पाउँदैन होला । आँखा लठ्ठ परेको हुन्छ । कति बेला सुतौं जस्तै गर्छ । ‘बिचरा डाक्टर’ भन्न मन लाग्छ । अँंलागोमा बेरेर काखमा राखौंजस्तो लाग्छ तर केही भन्दिनँ, केही गर्दिनँ ।

कोरोना आतंक बढ्दो छ । हवाइयातायात शून्य प्रायः भए पनि सीमावर्ती क्षेत्रमा सयौंको आउनेजाने चलिरहेको थियो । सबै नाकाहरु जोखिममा छन् । सरकारले मेरो छोराजस्तै डाक्टर, स्वास्थ्यकर्मीहरुलाई नाकामा पनि खटाएको छ । तर, ती हतियारबिना युद्धमा गएका सिपाहीजस्ता छन् । राम्रो साधनस्रोत त के कुरा भीड व्यवस्थापन गर्न पनि तिनीहरु र सुरक्षाकर्मीहरुलाई हम्मेहम्मे परेको छ ।

‘आमाको काख घरको बासजस्तो सुरक्षित ठाउँ कहीं हुँदैन’ भनी घर फर्केका ती नेपालीको के हालत हुने हो ईश्वरलाई मात्र थाहा होला ।

हाम्रोजस्तो मुलुकमा कोरोना भाइरस फैलिएमा अकल्पनीय क्षति हुनसक्छ भनी विज्ञहरू अनुमान गर्दैछन् भन्ने सुनिन्छ । दक्षिण एसिया क्षेत्रलाई विश्व स्वास्थ्य संगठनले सबभन्दा संवेदनशील क्षेत्र भनेको छ । सम्झँदा अत्यास लाग्छ । यो अवस्थामा डाक्टर छोरालाई ‘तिम्रो ड्युटी नगर, हामीजस्तै सेल्फ क्वारेन्टाइनमा बस’ भन्न सकिन्नँ ।

घरमा हुँदा हामीलाई बढी खतरा छ भनी हाम्रो कोठामा पस्दैन । हामीलाई बढी सुरक्षित राख्न खोज्छ तर मेरो मनले जवान डाक्टर छोरा बढी रिस्कमा छ भन्ने कुरा राम्ररी बुझेको छ । सायद सबै आमाको हालत मेरोजस्तै हो भन्ने पनि थाहा छ ।
मृत्यु जीवनको सबैभन्दा ठूलो त्रास हो । हामी कतिपयका परिवार बाहिर छन्, छोराछोरी साथमा छैनन् । को कता छन्, कसरी बाँचेका छन्, भोली के हुने हो केही भन्न सकिन्न ।

प्रकृति हामीसँग रिसाएजस्तो छ । प्रकृतिलाई शान्त राख्न, कोरोनालाई भगाउन सरकारले गरेको लकडाउन, ‘आफूलाई बन्द गर, कोरोनालाई छिर्न नदेऊ’ को नीतिलाई अपनाउँदै सुन्दर भविष्यको आशा गरौं । आआफ्नो कर्तव्य पूरा गरौं र समयलाई सकारात्मक सोच र सृजनात्मक ढंगले बिताऔं ।

यस्तो परिस्थितिमा आफ्नो ज्यानको पर्वाह नगरी मानवमात्रको रक्षाका लागि कुनै प्रोत्सहान, स्रोतसाधन र सुविधाबिना पनि दिनरात खटिरहने डाक्टर, स्वास्थ्यकर्मी, सुरक्षाकर्मीप्रति सलाम र नमन भन्न मन लाग्छ ।

(लेखक वाग्मती प्रदेश सभा सदस्य हुन् ।)

प्रकाशित : चैत्र १३, २०७६ १०:१४
पूरा पढ्नुहोस्
ADVERTISEMENT
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
ADVERTISEMENT
×