काभ्रे — ‘लाग्दछ मलाई रमाइलो, मेरै पाखा पखेरोहिमाल चुली वनतिर पानी भर्ने पँधेरो’पृष्ठभूमिमा गीत बजिरहेको थियो । छातीभन्दा तलको भाग नचल्ने बनेपा–६ का २९ वर्षीय सुदीप श्रेष्ठ ह्विलचियरमै बसेर नाचिरहेका थिए । प्रस्तुति हेर्दा उनमा शारीरिक रूपमा अपाङ्गता छ भन्ने लाग्दैनथ्यो । उभिएर नाच्न नसके पनि उनको प्रस्तुति मन नपराउने कोही थिएनन् ।

नृत्य नै संसार, नृत्य नै जीवन अनि नृत्य नै सबथोक । पाँच वर्षअघिसम्म सुदीपलाई यही लाग्थ्यो । बाल्यकालदेखि नै नृत्यमै रम्दै आएका सुदीपले यसैमा आफ्नो भविष्य देखेका थिए । 

४ कक्षामा पढ्दै गर्दा नृत्य यात्रा थालेका उनले जीवनमा धेरै ठूला अवरोह पार गरेका छन् । मामा नृत्य प्रशिक्षक भएकाले पनि उनमा नृत्यतर्फ रुचि बढ्दै गयो, हौसला थपिँदै गयो । नृत्य सिक्दै गएपछि उनले आफ्नो प्रस्तुतिलाई निर्खान थाले । जसको परिणामस्वरूप उनी नृत्य प्रशिक्षक भए । एसएलसीपछि आफू पढेकै स्कुलमा (क्षितिज बोर्डिङ स्कुल) नृत्य सिकाउन थाले । त्यसपछि बनेपाको ज्योति एकेडेमी, ज्ञान सरोवर स्कुल, सिद्धार्थ स्कुल, बागमी स्कुल, रामभक्त स्कुल, धुलिखेलको माउन्ट भ्युलगायतमा नृत्य प्रशिक्षकका रूपमा काम गरे । नृत्यबाहेक इभेन्ट म्यानेजमेन्टको काम पनि गर्न थालेका थिए । 

जिन्दगी रफ्तारमा चलिरहेकै थियो । २०७५ वैशाख ७ गते उनको जीवनमा वज्रपात आइलाग्यो । डान्स ड्रेस लिन काठमाडौंको कलंकी जाने क्रममा सबेरै जडीबुटीमा उनी चढेको मोटरसाइकल दुर्घटनामा पर्‍यो । प्रहरीको सहयोगमा उपचारका लागि बानेश्वरको सिभिल हस्पिटल पुर्‍याइयो उनलाई । डाक्टर नभएको भन्दै त्यहाँबाट केएमसी पुर्‍याइयो । त्यहाँबाट ट्रमा हुँदै ब्लु क्रस हस्पिटल लगियो । दुई घण्टाको अपरेसनपछि डाक्टरले भने, ‘नसामा समस्या देखिएको भन्दै छातीभन्दा तलको भागले अब काम गर्दैन ।’ त्यो सुनेर उनी छाँगाबाट खसेझैं भए । तर, पनि आफू ठीक हुन्छु भन्ने आत्मबल जीवितै थियो । 

आफ्नो खुट्टा पहिलेको जस्तै बनाउन विभिन्न कोसिस गरे । तर सबै मिहिनेत खेर गयो । अब भने नयाँ जीवनको सुरुवात गर्ने अठोट लिए र सुरु गरे ह्विलचियर यात्रा । यस अवधिमा उनलाई माइजू अरुणा महर्जनले निकै साथ दिइन् । अहिले पनि अप्ठ्यारोमा माइजूले नै साथ दिइरहेको बताउँछन् सुदीप । शारीरिक रूपमा अपाङ्गता भए पनि उनमा नाच्ने हुटहुटी भने पहिलाको जस्तै छ । अस्पतालको शय्यामा हुँदा पनि डाक्टर र नर्सले उनलाई नाच्न प्रेरित गर्थे । 

‘नृत्य प्रशिक्षक भएको थाहा पाएर पनि हुन सक्छ, मलाई डाक्टर र नर्सले निकै हौसला प्रदान गर्नुभयो,’ उनले भने, ‘मैले नाचेको देखेर उहाँहरू निकै खुसी हुनुहुन्थ्यो ।’ चिकित्सकको सल्लाहअनुसार नै ह्विलचियरको सहायताले आफूभित्रको कला उजागर गरिरहेका छन् सुदीपले । जिल्लामा हुने विभिन्न कार्यक्रममा सहभागी हुने गर्छन् । कतिपय विद्यार्थी त सिक्नका लागि घरमै पनि आउँछन् । समय मिलेको बेला त अझ बनेपा–१३ स्थित स्पाइनल इन्जुरी एवं पुनःस्थापना केन्द्र पुगेर नृत्य पनि सिकाउँछन् उनी । ‘आफ्नो शरीरले सक्ने खालको अभ्यास गर्दा मनोरञ्जन पनि हुने, समयको पनि सदुपयोग हुने र दिन पनि कट्ने रहेछ,’ उनले भने, ‘आफूले जानेको कुरा सिकाउन पाउँदा पनि खुसी लाग्छ, अपाङ्गता भएकाका लागि यो प्रयासले प्रेरणा मिल्छ ।’