कोरोनामुक्त विपद् व्यवस्थापन विज्ञ भन्छन्- 'कोभिड संक्रमण साँच्चिकै डरलाग्दो हुने रहेछ'- समाचार - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

कोरोनामुक्त विपद् व्यवस्थापन विज्ञ भन्छन्- 'कोभिड संक्रमण साँच्चिकै डरलाग्दो हुने रहेछ'

कान्तिपुर संवाददाता

मलाई कोभिड १९ को संक्रमण सायद साउन १३ गते देखिएको जस्तो लाग्छ । म पूर्वी नेपालको ठूलो पहिरोको अध्ययनका लागि पुगेको थिएँ । त्यहाँ आफ्नै गाडी प्रयोग गर्न नमिलेकोले गाउँको स्थानीय गाडी प्रयोग गरौं । सायद त्यो गाडी कोभिड संक्रमितले प्रयोग गरेको थियो कि राम्ररी ख्याल नपुर्‍याउँदा कोभिड संक्रमण भएको हो भन्ने लाग्छ । त्यहाँ फिल्डमा काम गर्दा रुघाखोकी लाग्ने अनि छाती दुख्‍ने लक्षणहरु देखिँदा कोभिड संक्रमण भयो कि भन्ने शंका लागेको थियो ।

म आफैं गाडी चलाएर काठमाडौँ आएँ । घर आउँदा छुट्टै आइसोलेसनमा बसेको थिएँ । ५–६ दिनपछि मलाई एकदम गाह्रो हुन थाल्यो । श्वास फेर्न गाह्रो हुन्थ्यो । श्‍वास सजिलै फेरेको जस्तो लाग्ने तर शरीरले नमान्ने र गाह्रो हुने रहेछ कोभिड हुँदा । टाउको उठाउन नसक्ने रहेछ । आफूलाई गाह्रो हुँदै गएपछि घरपरिवारलाई जति सक्दो चाँडो अस्पताल पुर्‍याउ नत्र बाँच्दिन भनेँ । कोभिड शंका लागेको ७–८ दिनपछि म अस्पताल पुगेको थिएँ । मलाई सशस्त्र प्रहरी अस्पताल बलम्बु लगियो । म त्यहाँ १८ दिन बसेँ । जसमा १३ दिन आईसीयुमा बसेँ ।

त्यो १३ दिने आईसीयु बसाई एकदम कहालीलाग्दो थियो । भर्ना भएको ३–४ दिन त बाँच्छु जस्तो लागेको थिएन । कोभिडको औषधि छैन अब के औषधि दिन्छन् भन्ने चिन्ता भित्रभित्रै हुने रहेछ । डाक्टरले विभिन्न औषधि तथा सुई दिन्थेँ तर डर लागिरहने हुन्थ्यो । तर २–३ दिनपछि अलि सम्हालियो । अवस्था सुधार आएको छ भनेर डाक्टरहरुले नआत्तिनुस् भनेर हौसला दिन्थे । त्यसपछि आत्मविश्वास जाग्न थाल्यो । पक्कै पनि डाक्टरहरुको मेहनतले बाच्छुँ कि भन्ने हुन थाल्यो ।

भोक सहन नसकेर रोएँ

उपचारको ४–५ दिनपछि मलाई भोक लाग्न थाल्यो । सहनै नसक्ने गरी भोक लाग्थ्यो । भोक यत्ति साह्रो लाग्थ्यो कि अस्पतालको सेड्युल अनुसारको खाना नआउँदा आँखाबाट आँसु झर्थ्यो । कोभिडका संक्रमणपछिको त्यो पीडा झन् डरलाग्दो हुने रहेछ । त्यत्ति अस्पताल बसाइमा मैले धेरै भोक सहेको छु । अरु साथीहरुलाई पनि त्यही अनुसार भोक लागेको मैले देखेँ । कुर्न नसक्ने गरी भोक लाग्ने । कोभिड संक्रमण साँच्चिकै डरलाग्दो हुने रहेछ भन्ने बुझेँ ।

१८ दिनपछि म घर फर्किएँ । घरमा १४–१५ दिन आफू आइसोलेसनमा बसेँ । आराम गरेपछि बिस्तारै आफ्नो काम सुरु गर्छु भन्ने सोचेँ । तर मलाई एकदम खाना खान मन लाग्ने हुन थाल्यो । खाना खाँदा पौष्टिक तत्व भन्दै धेरै किसिमका खानेकुराहरु खाएँ । उमेरअनुसार खान नहुने पनि खाएँ । मासु धेरै खाएँ । केही दिनपछि फेरि डाक्टरलार्ई स्वास्थ्यमा समस्याको आयो भनेर भने । फोक्सोमा पनि समस्या भएको रहेछ । २० प्रतिशत ड्यामेज भएको रहेछ । कोरोना केही होइन भन्ने तरिकाले लिइरहेका छौं त्यस्तो नगरौं । । मलाई कुनै रोग थिएन, न प्रेसर न मधुमेह । आफूलाई असाध्यै बलियो सम्झिँन्थे । नेपालको विभिन्न ठाउँ घुम्दा पनि आफै गाडी चलाएर जान्थेँ । जनमानसमा कोरोना केही होइन भन्ने जुन सोच छ त्यसलाई त्यागौं ।

आफ्नो बानी सुधारौँ

घरको एक जनालाई कोरोना लागिसकेपछि परिवारलाई नै मानसिक पीडा हुने रहेछ । यो बाँच्दैन भन्ने सोच हुने रहेछ । मै आफैँ पनि अस्पतालको गेटभित्र एम्बुलेन्समा गइरहँदा प्लाष्टिकको पोकोमा प्याक भएर निस्कन्छु त्यसपछि परिवारसित मेरो भेट सकियो भनेर सोच्थे । कोरोनालाई हामीले हेल्चेक्रयाइँको रुपमा नलिऔँ । त्यसले धेरै नराम्रो अवस्थामा पुर्‍याउँछ ।

संक्रमण बढिरहेको छ । मैले फिल्ड जाँदा गाडीमा बस्दा खेरी मास्क लगाएको भए वा स्यानिटाइजर प्रयोग गर्दा सायद कोरोना सर्दैन थियो भन्ने लाग्छ । कोरोनाको भयावह अवस्था आउन नदिन हाम्रै हातमा छ । मास्क लगाउने, साबुन पानीले हात धुने गर्नुपर्छ र स्यानिटाइजर खल्तीमा लिएर हिँड्नुपर्छ ।

म कोरोना संक्रमित भएर त्यत्ति दुःख पाएँ तर अझै पनि म गल्ती गरिरहेको हुन्छु । कहिलेकाहीं मास्क लगाउँदा गल्ती हुन्छ, हातमा स्यानिटाइजर लगाउन बिर्सिन्छु । बानी सुधार्न समय लाग्छ तर यसलाई जीवनयापनको रुपमा प्रयोग गर्नुपर्छ । गल्तीहरु गर्नुहुँदैन ।

कोरोना लागेपछि छरछिमेकमा हिँड्दा आफूलाई ठूलो मान्छे भन्थ्यो कोरोना लागेर ढलेको थियो भनेर भन्थे । घर परिवार बाहिर निस्कएर हिँडदा पनि नजिक आउन डराउने र कोरोना लागेको परिवार भनेर दुर्व्यव्यवहार भएको पाएँ । जानेबुझ्नेले पनि त्यस्तो व्यवहार गर्थे । म काठमाडौँको सिनामंगल गैरीगाउँमा बस्छु । यता अरु पनि अहिले संक्रमित भएका छन् सायद यो कुरा मनन गर्नुभएको छ । सहरी वातावरणमा पनि दुर्व्यवहार देखिन्छ ।

सरकारले भ्याएसम्म आफ्नो स्रोत साधनले उपचार गरिरहेको छ कोरोना संक्रमितलाई । त्यो सराहनीय काम हो । आईसीयु बेड अलि थपे राम्रो हुन्थ्यो र आफ्नै भोगाइ भन्दा खानेकुरा पुर्‍याउने व्यवस्था अलि राम्रो भइदिए कोरोनाको बिरामीलाई अझै राम्रो हुनेथियो ।

(मन्त्रालयले मंगलबार आयोजना गरेको नियमित कोरोना मिडिया ब्रिफिङमा डा रञ्‍जनले सुनाएको कोरोना अनुभवको सम्पादित अंश)


प्रकाशित : आश्विन ६, २०७७ १८:४३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

कान्तिपुरकर्मी राई र चौधरीलगायतलाई प्रेस काउन्सिल पत्रकारिता पुरस्कार

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — यस वर्षको प्रेस काउन्सिल पत्रकारिता पुरस्कार कान्तिपुरकर्मी गणेश राई र गणेश चौधरीलगायतलाई प्रदान गरिएको छ ।

राईलाई ‘भाषागत पत्रकारिता पुरस्कार’ र चौधरीलाई ‘युवा पत्रकारिता पुरस्कार’ प्रदान गरिएको हो । पुरस्कारको राशि क्रमश: २० हजार र १५ हजार रुपैयाँ रहेको छ ।

संघीय संसदका सभामुख अग्निप्रसाद सापकोटा, काउन्सिलका कार्यवाहक अध्यक्ष किशोर श्रेष्ठ र नेपाल पत्रकार महासंघका अध्यक्ष गोविन्द आचार्यले सञ्चारग्राममा आयोजित काउन्सिलको ५१औं वार्षिकोत्सवका अवरसरमा उक्त पुरस्कार प्रदान गरेका हुन् ।

समारोहमा हुम्लामा कार्यरत अर्जुन बोहोरालाई ‘प्रेस काउन्सिल सुरेन्द्रबहादुर पत्रकारिता पुरस्कार’ दिइएको छ । पुरस्कारको राशि १ लाख १० हजार रूपैयाँ रहेको छ ।

जनही २० हजार रुपैयाँ राशिको ‘प्रेस काउन्सिल क्रियाशील पत्रकारिता पुरस्कार’ सातजनाले पाएका छन् । जसमा ऋषि धमला (धादिङ), नितु पण्डित (काठमाडौं), गोविन्द क्षेत्री (झापा), राजन कार्की (काठमाडौं), धर्मेन्द्र कर्ण (धनुषा), उमेश श्रेष्ठ (काठमाडौं) र दीपेन्द्र श्रेष्ठ (कास्की) छन् । २० हजार रुपैयाँ राशिको ‘प्रेस काउन्सिल साहित्यिक पत्रकारिता पुरस्कार’ नव प्रज्ञापन साहित्यिक त्रैमासिक पत्रिकाका सम्पादक नवराज रिजाललाई प्रदान गरिएको छ ।

प्रेस काउन्सिल युवा पत्रकारिता पुरस्कारबाट १४ जना पत्रकारलाई प्रदान गरिएको छ । पुरस्कृत हुनेमा सटेन्द्र जबेगु (इलाम), सुरेशचन्द्र अधिकारी (चितवन), माधव पौडेल (काठमाडौं), गणेश चौधरी (कैलाली), गिरिजा अधिकारी (मकवानपुर), राजु विश्कर्मा (सिरहा), कमला श्रेष्ठ (काठमाडौं), राजन सिंह (धनुषा), देवीकुमारी गुरुङ (रोल्पा), रेणु पराजुली (उदयपुर), दीपेन्द्र वली (सुर्खेत), शेरबहादुर थापा (सुर्खेत), राधिका कँडेल (कास्की) र शान्ता कमली (लमजुङ) छन् । पुरस्कारको राशि जनही १५ रुपैयाँ रहेको छ ।

यसअघि मंगलबार बिहान शितलनिवासमा आयोजित समारोहमा राष्ट्रपति विद्यादेवी भण्डारीले पत्रकार शम्भु श्रेष्ठलाई ‘प्रेस काउन्सिल गोपालदास पत्रकारिता पुरस्कार’ प्रदान गरेकी थिइन् । पुरस्कारको राशि १ लाख ५१ हजार रुपैयाँ रहेको छ । सोही समारोहमा ५० हजार रुपैयाँ राशिको प्रेस काउन्सिल आचारसंहिता पुरस्कार डिजिटल पत्रिका सेतोपाटीलाई प्रदान गरिएको थियो ।

प्रकाशित : आश्विन ६, २०७७ १८:३७
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×