काठमाडौँ — बुबा–आमाको अभाव केहीले पूर्ति नहुँदो रहेछ । दाजुभाइ–दिदीबहिनी भएर पनि अहिले म एक्लो महसुस गरिरहेको छु । बुवाआमाबिनाको टुहुरो जीवन बिताइरहेको छु ।

१२ वर्षसम्म आमाको काखमा लुट्पुटिँदै हुर्किएँ । त्यही बेला बिमारले थलिएर आमा बित्नु भो । धेरै उपचार गरेर बचाउने प्रयास गर्दा पनि सकिएन । त्यो कुरा सम्झिँदा अहिले पनि नरमाइलो लाग्छ । आमाको सम्झनामा बसेको २० वर्ष भइसक्यो । अहिले त बुवा पनि हुनुहुन्न । उहाँलाई गुमाएको पनि ८ वर्ष भयो । 

झापाको धरमपुर शिवसताच्छी नगरपालिका–३ मा घर छ । केही वर्षयता पेन्टिङ (रंग लगाउने) काम गरिरहेको छु । काम खोज्दै काठमाडौंमा बस्न थालेको पनि ९ महिना पूरा भयो । अहिले ३२ वर्षको भएँ, तर, बिहे गरेको छैन । अब त बिहे गर्नुपर्‍यो भनेर सोच्छु तर घर व्यवहारको जिम्मेवारीले परपर धकेल्छ । मैले धेरै काम जानेको छु । अहिले पेन्टिङको काम पाएकाले त्यही गरिरहेको छु । १५ वर्षको उमेरबाट यही काम गर्दै आएको हुँ । बीचमा कमाउन कतार पनि पुगेँ । दुई वर्ष त्यहाँ बिताए पनि भनेजस्तो काम मिलेन । चाहेजस्तो पैसा कमाउन सकिनँ । 

जिन्दगीप्रति धेरै गुनासा भएर होला– औधि खुसी मिलेका बेला पनि मन दुखिरहन्छ ।नेपाल आएर काठमाडौंमा काम खोजेँ । अहिले रंग लगाउने काम गर्छु । रंग लगाउने काम गर्दा दिनको १८ सय रुपैयाँ ज्याला मिल्छ । खाना–खाजामा तीन सय सकिए पनि दिनको १५ सय त बचाउँछु । काम गर्ने ठाउँमै बस्ने र खाने गर्छु । एक्लो ज्यानलाई धेरै खर्च हुँदैन । भविष्यलाई भनेर अलि अलि बचत गरेको छु । सधैँभरि यसरी काम पाए त आनन्दै हुन्थ्यो । तर, यो मन्दी र खडेरी लागेको सहरमा केको सधैं काम मिल्थ्यो र ! 

आफ्नो देशमा भोकै बस्न पर्दैन । केही नपाए पनि गुन्द्रुकको झोल र भात खान पाइन्छ । त्यति पाए पनि आनन्द र सन्तुष्टि हुन्छ । पहिला झापामा बुवाको होटल थियो । त्यहाँ काम गर्दागर्दैर् कुकको काम सिकेकाले गाउँमा बिहे, भतेरमा खाना पकाएर आम्दानी गरेको छु । पाँच लाख तिरेर विदेश गएकामा पछुतो भएको छ । त्यहीँ ऋण तिर्न धौ–धौ भयो । जिन्दगीप्रति धेरै गुनासा भएर होला– औधि खुसी मिलेका बेला पनि मन दुखिरहन्छ ।