खतराको संकेतलाई बुझौं- विचार - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

खतराको संकेतलाई बुझौं

सम्पादकीय

मुलुकमा कोभिड–१९ को संक्रमण पुष्टि हुन थालेको साढे तीन महिना नाघिसकेपछि मात्रै यसबाट मृत्यु हुनेको संख्या १० पुगेको थियो । तर, स्थिति सधैं यही रहेन । फैलिँदो संक्रमणका कारण मृत्युदर बढ्दो छ ।

गत बुधबार त २४ घण्टामै १० जनाले ज्यान गुमाए, जुन अहिलेसम्मकै उच्च हो । मृत्यु हुनेको कुल संख्या करिब सय पुगिसकेको छ । संक्रमितको संख्या उकालो लाग्दै जाँदा गम्भीर बिरामी पनि बढ्न थालेका छन् । करिब ९० जना सघन उपचार कक्ष (आईसीयू) र भेन्टिलेटरमा उपचाररत छन् । यी पछिल्ला परिदृश्यहरूले खतराको संकेत गरिरहेका छन् । हालका तथ्यांकले औंल्याइरहेको यो चेतावनीलाई सरकार र नागरिक दुवै पक्षले गम्भीर रूपमा लिनुपर्छ । सबैको सामूहिक प्रयत्नले परिस्थितिलाई नियन्त्रणमा लिनुपर्छ र थप बिग्रन दिनु हुँदैन ।

घना बस्ती भएको काठमाडौं उपत्यकामै दिनहुँ सय जनाभन्दा बढीका दरले संक्रमित थपिइरहेका छन्, जुन चिन्ताको विषय हो । काठमाडौं महानगर वडा नम्बर १४ ले त वडावासीलाई घरबाहिर ननिस्किन र पाहुना नबोलाउन भन्दै सतर्क गराएको छ । स्थिति अझै बिग्रिए वडा नै ‘सिल’ गर्ने जनाएको छ । देशभरको पछिल्लो अवस्था हेरेर चिकित्सकहरूले नै अब हामी जोखिमको चरणमा छौं भनेकाले बुझिन्छ कि, स्थिति भयावह हुन सक्छ । त्यस्तो अवस्था आउन नदिने सबैभन्दा प्रभावकारी उपाय भनेकै नागरिकले आफूलाई जोगाउने हो । तर कतिपयले अझै मास्क नलगाई सार्वजनिक स्थलमा हिँडडुल गरेको पाइन्छ, अध्ययनले पनि यही देखाएको छ । कतिले सही ढंगले मास्क लगाउने गरेका छैनन् । यस्तो हेलचेक्र्याइँ आफू मात्र होइन, समुदायका लागि पनि जोखिमपूर्ण छ ।

संक्रमित भइहालेमा सरकारले उपचार गर्नुपर्ने पाटो आफ्नो ठाउँमा छ, तर सकेसम्म नागरिकले प्रकोपबाट जोगिने पहल गर्नु बढी बुद्धिमानी हुन्छ । विश्वभरमै कोरोनाकालको महत्त्वपूर्ण सिकाइ भनेको घरबाहिर निस्कँदा अनिवार्य रूपमा उचित तवरले मास्क लगाउनु हो । यति गर्न कसैले पनि झन्झट मान्नु हुँदैन । र, एकअर्काबीचको भौतिक दूरीलाई पनि त्यत्तिकै ख्याल गर्नुपर्छ । तैपनि जनस्तरमा यही रूपमा सतर्कता अपनाइएको पाइँदैन । कतिपय निषेधित क्षेत्रमा समेत नाचगानजस्ता भीडभाड हुने कार्यक्रम गरिएका छन् । बिरामीको बहानामा एम्बुलेन्समा आवतजावत भइरहेको छ, जुन प्रवृत्ति आफैंमा घातक छ । त्यसैले, यस्तो पाटोमा प्रशासनले अनुगमन प्रणाली पनि बलियो बनाउनुपर्छ ।

चिन्ता गर्नुपर्ने मुख्य पक्ष, गम्भीर बिरामी भएर आईसीयू र भेन्टिलेटरमा जाने क्रम पछिल्लो साता बढेको छ । यही रूपमा शिथिल बिरामी बढे भने छिट्टै नै हाम्रा अस्पतालहरूमा आईसीयू र भेन्टिलेटर अभाव हुन सक्छ । त्यस्तो चरणमा प्रवेश गर्न लाग्दा पनि यसको व्यवस्थापन जटिल हुन सक्छ । तसर्थ, सरकारले उपचार प्रणालीको उचित व्यवस्थापनमा ध्यान दिनुपर्छ । कस्तो बिरामीलाई कहाँ राखेर कसरी उपचार गर्ने स्पष्ट रणनीति र त्यहीअनुसारको व्यवस्थापन स्वास्थ्य मन्त्रालयको नेतृत्वले गर्न सक्नुपर्छ । यस्तो समस्या अहिले नै देखिएको वीरगञ्जमा सरकारले ध्यान पुर्‍याउन ढिलाइ भैसकेको छ ।

समूहगत संक्रमण व्यापक हुँदै जाँदा भोलि उपचार व्यवस्थापन मिलाउनै सकस नहोस् भन्नेमा अहिल्यै विचार पुर्‍याउनुपर्छ । नेपालमा मृत्युदर कम छ भन्दाभन्दै पनि पछिल्लो समय संक्रमितहरूको एक्कासि मृत्यु हुने अवस्था देखिएको छ, यसलाई सरकारले खतराका रूपमा लिनुपर्छ । गम्भीर संक्रमितहरूले सहज उपचार पाउने व्यवस्था मिलाउन कुनै कसर बाँकी राख्नु हुँदैन । उपचार पाएमा बाँच्न सक्ने बिरामीको मृत्यु हुने अवस्था कुनै पनि हालतमा निम्त्याउनु हुँदैन । भेन्टिलेटर र आईसीयू व्यवस्थापनको पक्षलाई अब महत्त्वपूर्ण रूपमा लिइनुपर्छ ।

देशभर अहिले ९ सय हाराहारी भेन्टिलेटर र दुई हजार आईसीयू बेड छन् । उपत्यकाका अस्पतालमा भेन्टिलेटरसहितका पाँच सय बेड मात्र छन् । त्यसैले निश्चित छ— गम्भीर बिरामी बढेमा यी आईसीयू र भेन्टिलेटर संख्याले पुग्दैन । अब सरकारले जुध्ने रणनीति र व्यवस्थापन योजना पनि त्यही ढंगले बनाउनुपर्छ । उपचार पाए निको हुने वर्गलाई मृत्युवरण गर्नुपर्ने अवस्था आउन नदिन हर तयारी गरिनुपर्छ । भएको पूर्वाधारको व्यवस्थापनको अलावा सम्भव भएसम्म बेड र भेन्टिलेटर थप्नुपर्छ । अक्सिजनको पर्याप्त जोहो गर्नुपर्छ । र, जनशक्तिलाई पनि तम्तयार राख्नुपर्छ । बिरामीलाई उपचार गर्ने सबै सरकारी र निजी अस्पतालहरूबीच उचित समन्वय मिलाउनुपर्छ । सामुन्नेमा ठूलो खतरा छ, राज्य र नागरिकबाट कुनै लापरबाही नहोस् !

प्रकाशित : श्रावण ३०, २०७७ ०७:४१
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

चाँदीमा लेप लगाएर १६ केजी सुनको पैसा ठगी

कुख्यात जाली नोट तस्कर इल्ताफ हुसेन पक्राउ, इल्ताफ र निलेशले सक्कली सुन लिन आएका सञ्जयलाई सुनको लेपन लगाएको चाँदी दिएर आफैंले घुमुवामार्फत लुट्न लगाएको खुलासा
मातृका दाहाल

काठमाडौँ — कुख्यात जाली नोट तस्कर इल्ताफ हुसेन अन्सारी र भारतीय चलचित्र निर्माता निलेश सखियाले नक्कली सुन दिएर १६ केजी सुन बराबरको पैसा ठगी गरेको खुलासा भएको छ । बाराको निजगढबाट बिहीबार पक्राउ परेका इल्ताफले निलेशको योजनामा सुनको पैसा लुटिएको खुलाएका हुन् ।

इल्ताफले आफू मध्यस्थकर्ता मात्रै भएको र मुख्य योजनाकार निलेश नै भएको बताएका छन् ।

महानगरीय अपराध महाशाखाका प्रमुख एसएसपी दीपक थापाले तस्करीका योजनाकारमध्येका एक जना इल्ताफलाई पक्राउ गरिएको र उनको बयानपछि केही नयाँ तथ्य खुल्न सक्ने बताए । अनुसन्धान भइरहेकाले सबै कुरा बोल्न नमिल्ने उनको भनाइ छ । स्रोतका अनुसार नक्कली सुन दिएर सक्कलीबापतको रकम ठग्ने योजनामा निलेश र इल्ताफकै हात थियो ।

भारत गुजरातका सञ्जय पटेललाई काठमाडौंमा १६ केजी सुन दिन भनेर इल्ताफ र निलेशले बोलाएका थिए । उक्त सुनको पहिल्लो बजार मूल्य १२ करोड रुपैयाँभन्दा बढी पर्छ । उच्च स्रोतका अनुसार सुन लिनका लागि सञ्जयले निलेशलाई भारतमै रकम भुक्तानी गरेका थिए । सोही क्रममा सक्कली सुन लिन सञ्जय असार अन्तिम साता निलेशसँगै काठमाडौं आए । उनी कमलपोखरी अपार्टमेन्टमा डेढ साता बसेर भारत फर्किने योजनासहित आएका थिए ।

पहिल्यै पैसा लिएका निलेशले चाँदीमा सुनको लेपन लगाएर सञ्जयलाई ठग्ने योजना बुने । यसका लागि उनले जाली नोट तस्करीमा जेल बसेर छुटेका इल्ताफसहित काठमाडौंमै व्यापार गर्ने गुजरातका कौशल पटेल र उनका दाजु देवानसिंह पटेललाई जिम्मा दिए । देवान र कौशलको लाजिम्पाटमा सुनचाँदी सरसफाइ गर्ने पसल छ । निलेशको देवानसिंह, कौशल र इल्ताफसँग पुरानै चिनजान रहेको स्रोतको भनाइ छ । भारतबाटै देवानसिंहलाई निलेशले चाँदी खरिद र लेपन लगाउन १६ लाख रुपैयाँ दिइसकेका थिए । त्यसैअनुसार राजधानीकै एक पसलबाट १६ केजी चाँदी खरिद गरिएको थियो । अनुसन्धान प्रभावित हुने भन्दै प्रहरीले चाँदी खरिद गरेको पसलको नाम गोप्य राखेको छ ।

न्युरोडकै मनीष मल्लिकले १६ टुक्रा चाँदीमा सुनको लेपन लगाइदिएका थिए । यसबापत उनले प्रतिटुक्रा एक हजारका दरले पैसा लिए । बाँकी चाँदीका टुक्रामा अरू नै कालिगडबाट सुनको लेपन लगाइएको थियो ।

निलेशले सुन तयार भयो भनेपछि सञ्जयले पैसा दिएका थिए । अनुसन्धान भइरहेका कारण सञ्जयबाट निलेशले कति पैसा लिए भन्नेबारे यकिन खुल्न सकेको छैन । त्यसपछि निलेश सञ्जयकै साथ काठमाडौं आए । पैसा लिएपछि निलेशले सञ्जयलाई ठग्ने योजना बुनेर प्रहरीका घुमुवालाई १५ लाख रुपैयाँ दिई चाँदीमा लेपन लगाइएको पहेंलो धातु लुटाउने योजना बनाए । यो कुरा इल्ताफले प्रहरीलाई बयानमा बताएका छन् ।

साउन १२ गते यही योजनासहित महानगरीय प्रहरी वृत्त दरबारमार्गका घुमुवा बहादुरसिंह कठायतलाई हात लिएर कौशल र देवानसिंहले भोलिपल्ट साउन १३ गते सञ्जयलाई लेपन लगाएको सुन दिएर पठाउने र त्यसलाई बाटैमा प्रहरीले नियन्त्रणमा लिने अनि सञ्जयलाई सुन लुटिएको भन्ने योजना बनाए । त्यसका लागि बहादुरसिंहलाई १० लाख रुपैयाँ दिने डिल भयो । बहादुरसिंहले रकम थोरै भयो भनेर मानेनन् । ५ लाख थप्ने सहमति भयो । त्यस दिनको यो घटना दरबारमार्गकै अर्का घुमुवा प्रसन्न श्रेष्ठले पनि थाहा पाए । योजनामा प्रसन्नलाई पनि सामेल गराइयो । यो सबै इल्ताफ र निलेशको योजनामा भएको थियो । यसबापत देवानसिंह र कौशललाई कमिसन दिने पनि सहमति भएको स्रोत बताउँछ ।

यो योजना कमलादीको एक होटलमा बसेर गरिएको थियो तर घुमुवाले दरबारमार्गका डीएसपी रञ्जन दाहाललाई सक्कली सुन भारत लैजान गिरोहले तयारी गरेको र १३ गते बिहानै सुन लिएर बा६च ५५१९ नम्बरको स्कोर्पियो जिप हात्तीसारबाट कमलादी हुँदै जान लागेको गलत सूचना दिए । गाडी कमलपोखरी सिटी सेन्टर सडक खण्डबाट कमलपोखरी हुँदै कमलादीबाट अघि बढ्यो । गाडीमा थिए इल्ताफ, निलेश र सञ्जय । साथमा पहेंलो जलप लगाइएको १५ केजी ५ सय ग्राम चाँदी र ५ सय ग्राम सुन अनि २ थान पेस्तोल ।

गाडीअघि दिएको लोकेसनभन्दा केही फरक रुटमा कमलादी–घण्टाघर हुँदै अघि बढ्यो । निलेश र इल्ताफले आफू अघि बढेको सूचना देवानसिंह, कौशल र घुमुवाहरू प्रसन्न र बहादुरसिंहलाई दिएका थिए । गाडी पछ्याउँदै दुवै जना घुमुवा सहिदगेटबाट सुन्धारा आकाशे पुलनजिकै पुगेपछि प्रहरीले सुन नियन्त्रणमा लिन घेरा हालेको भन्दै सञ्जयलाई निलेशले सुनाए । हतियार र सुनसहित भाग्न लागेका सञ्जय आत्तिए । घुमुवालाई निलेश आफैं बाहिर निस्केर लेपन लगाएको साढे १५ केजी चाँदी र ५ सय ग्राम सुन अनि २ थान पेस्तोल दिए । प्रहरी आएको भन्दै इल्ताफ र सञ्जय त्यही गाडीबाट भागे । निलेश, देवानसिंह र कौशल आफ्नै बाटो लागे । तीनै जना योजना सफल भएको भनेर हिँडे । उनीहरू भारत भाग्ने योजनामा थिए । यता सामान नियन्त्रणमा लिएको भन्दै घुमुवाले डीएसपी दाहाललाई जानकारी गराए ।

केहीबेरमा डीएसपी सुन्धारा आइपुगे । साढे १४ केजी सामान डीएसपीलाई बुझाएका घुमुवा प्रसन्नले एक केजी आफ्नो खल्तीमा हालेर सँगै रहेका बागबजारका व्यापारी उमेश श्रेष्ठलाई दिए । घटना सुन्धारामा भएको थियो । सामान सुन वा चाँदी जाँच गर्न डीएसपी दाहाल सुनचाँदी व्यवसायी महासंघमा पुगे । त्यसबेलासम्म बरामद सामान सुन नै भएको भ्रममा थिए दाहाल । जाँचेपछि मात्रै ५ सय ग्राम सक्कली र बाँकी सबै चाँदीमा सुन लेपन गराइएको खुल्यो ।

प्रहरीले घटनास्थल कमलादी भन्दै केहीबेरमा पत्रकार सम्मेलन गर्‍यो । यता घटनाको अनुसन्धानमा जुटेपछि सुन लुटाउने निलेश र पटेल दाजुभाइ भागिसकेका थिए भने सामान लुटिएपछि गाडी चालक इल्ताफ र सुन लिन आएका सञ्जय पनि त्यही गडीमा भागे । त्रिपुरेश्वरबाट थापाथली हुँदै भागेका उनीहरू ललितपुरको नखिपोट पुगेर एक निर्माणाधीन घरको कम्पाउन्डमा रोकिए । गाडी त्यहीं छोडेर भागेकामध्ये इल्ताफ बिहीबार बाराको निजगढबाट पक्राउ परेका हुन् । सञ्जय अझै फरार छन् । उता घटना भएको भोलिपल्टै योजना सफल भएपछि काठमाडौंबाट भागेका निलेश, देवानसिंह र अपार्टमेन्टमा कामदारका रूपमा ल्याइएका विजय पटेललाई महानगरीय अपराध महाशाखाको टोलीले पूर्वी नवलपरासीको दुम्कीबासबाट १४ गते पक्राउ गर्‍यो ।

त्यही दिन महाशाखा र काठमाडौं प्रहरीको टोलीले घुमुवा प्रहरी बहादुरसिंह र प्रसन्न श्रेष्ठलाई अनि सुराकीका रूपमा खडा गरिएका कौशललाई काठमाडौंबाट पक्राउ गर्‍यो । सुन्धाराबाट १ केजी पहेंलो धातु लुकाएका उमेश श्रेष्ठ बागबजारस्थित कोठाबाटै सामानसहित पक्राउ परे । तर इल्ताफ र सञ्जय फरार भएका कारण घटनाको सत्यतथ्य खुल्न सकेको थिएन । सुन उपलब्ध गराउने भनेर लिएको पैसा इल्ताफ वा निलेश कोसँग छ भन्ने अनुसन्धानकै क्रममा रहेको स्रोतले बताएको छ । सुनबापतको पैसा काठमाडौं वा भारतमै भुक्तानी भयो भन्ने पनि अनुसन्धान भइरहेको छ ।

काठमाडौंमा भुक्तानी भएको भए लुकाएको आशंकामा सम्भावित स्थानको पनि खोजी भइरहेको स्रोत बताउँछ । लुटपाटका योजनाकार निलेश भारतीय चलचित्र निर्माता हुन् । गत वर्ष मात्रै उनले बनाएको पेनाल्टी चलचित्रमा आफूले घाटा खाएपछि गलत काममा लागेको बयान प्रहरीलाई दिएका छन् । इल्ताफ र निलेशलाई सँगै राखेर अनुसन्धान गरेपछि थप तथ्य र प्रमाण बाहिर आउने प्रहरी स्रोत बताउँछ ।

को हुन् इल्ताफ ?

डेढ दशकको अवधिमा पटकपटक प्रहरीलाई छल्दै अपराधको जालो फैलाउँदै आएका इल्ताफ हुसेन अन्सारी बिहीबार बाराबाट पक्राउ परे– ‘बिचौलिया’ को भूमिकामा संलग्न भएको कसुरमा । इल्ताफ नेपाल, भारत, पाकिस्तानलगायत मुलुकका सुरक्षाकर्मीदेखि आपराधिक समूहसँग पनि उत्तिकै निकट थिए । नेपाल प्रहरीका केही उच्च अधिकारीसँग उनको निकटता यसअघिका अनुसन्धानले पनि पुष्टि गरेको थियो ।

अपराधका गोप्य धन्दाबारे कहिलेकाहीँ आफैं सुराकी बनेर विभिन्न मुलुकका सुरक्षाकर्मीसँग पनि निकटस्थ रहे । नेपाल प्रहरी उच्च स्रोतका अनुसार जाली नोट र हतियार कारोबारबारे अर्को समूहका सूचना इल्ताफले यदाकदा दिन्थे । त्यसका आधारमा कैयौं पटक इल्ताफमार्फत जाली नोटका सूचना प्रहरीले पाउँथ्यो तर उनले आफ्नो धन्दा पनि त्यत्तिकै सक्रिय बनाइराखे ।

आफू संलग्न अपराधको जालो भत्किने भयले उनी विभिन्न मुलुकका सुरक्षाकर्मीसँग सम्पर्कमा बस्थे । २०६० पछि इल्ताफ यसैगरी चलिरहे । तर जब इल्ताफको दोहोरो भूमिका भएको सूचना प्रहरीले सुइँको पायो, इल्ताफको दैनिकी एकाएक भूमिगत हुन थाल्यो । डेढ दशक अघिसम्म रोजगारी र दैनिक गुजाराका लागि संघर्षरत इल्ताफ जब जाली नोट, हतियार र यस केन्द्रित धन्दामा लागे, तब उनका विगतका संघर्षहरू सेलाउँदै गए । जाली नोटकै कारोबारमा हाल नख्खु कारागारमा रहेका युनुस अन्सारीदेखि भारत, दुबई, पाकिस्तानलगायतका गिरोहसँग निकट हुन थाले ।

युनुससँग नजिकिएसँगै इल्ताफ ‘भारतीय जाली नोट कारोबारका नामुद ‘योजनाकार’ बने । त्यही सिलसिलामा २ पटक त पक्राउ नै परे । ज्यान मुद्दा र जाली नोट, जाली नोट र दुवै धन्दाका लागि अवैध हातहतियार ओसारपसार– यी तीन कसुरमा उनी प्रहरीको निसानामा थिए । २०६४ असार २० गते अनामनगरमा इल्ताफकै योजनामा बलराम पटुवारको गोली हानी हत्या भयो । इल्ताफलाई प्रहरीको विशेष ब्युरोले पक्राउ गरेको थियो । घटनामा लाल मोहम्मदलगायत पनि मुछिए । तर इल्ताफविरुद्धको केस स्थापित नभएपछि छुटे ।

त्यसपछि भूमिगत बनेका इल्ताफ पुनः जाली नोट कारोबारमै सक्रिय भए । उनलाई प्रहरीको केन्द्रीय अनुसन्धान ब्युरो (सीआईबी) ले ०७२ जेठ ३० गते ललितपुरको सातदोबाटोबाट पक्राउ गरेको थियो । ०६५ सालमा साउथ एसियन डेभलपमेन्ट सेन्टरका नामबाट अन्सारीले आफन्त फूलनाज बेगम र आफ्ना नाममा सगोलमा नामसारी गरेको बा६च ५५१९ नम्बरको स्कोर्पियो जिप अपराध धन्दामा उनले प्रयोग गर्दै आएका थिए ।

०६७ जेठ २६ गते ललितपुर जिल्ला अदालतले जाली नोटको कारोबारमा अन्सारीलाई ३ वर्ष कैद र २ करोड ६१ लाख ९ हजार रुपैयाँ जरिवाना असुल्ने फैसला सुनाउँदा उनी फरार भइसकेका थिए । ०६४ असारमा अनामनगरमा बलराम पटुवालको हत्यापछि केही समय जेल बसेर छुटेपछि भागेका इल्ताफ जाली नोटको कारोबारमा दोषी ठहर हुनुअघि नै फरार भइसकेका थिए । रौतहट, पर्सा, बारालगायत प्रदेश २ का विभिन्न सीमावर्ती जिल्ला अपराधका लागि उनका स्थायी आधारस्थल हुन् । कहिलेकाहीँ मात्रै काठमाडौं आउने गरेका थिए ।

सक्कली नाम लुकाउन उनले मुन्ना खान, सदरुल अन्सारी, सदरुल मियाँलगायत नामबाट पनि सक्रिय भए । त्यसबीच जाली नोट कारोबार आरोप लाग्दै आएका केही व्यक्ति मारिए, कति पक्राउ परे, त्यसको सोझो फाइदा इल्ताफले उठाएर आफ्नै समूह चलाएको त्यस बेलाको प्रतिआतंकवाद निर्देशनालय (हाल विशेष ब्युरो) मा काम गरेका एक सुरक्षा अधिकारी बताउँछन् ।

पछिल्लोपटक ०७६ जेठ १० गते युनुस अन्सारीसहित ६ जना ७ करोड ६७ लाख ९४ हजारसहित पक्राउ परेका थिए । उक्त जाली नोट कारोबारमा इल्ताफको पनि संलग्नता थियो तर प्रहरीले उनलाई पक्राउ गर्न सकेको थिएन । ०७० माघ ११ गते जाली नोटकै कसुरमा युनुस पक्राउ पर्दा पनि इल्ताफ भाग्न सफल भएका थिए ।

०६६ कात्तिक २० गते कुपन्डोलमा सेख सफी अहमद ५४ लाख नक्कली भारुसहित पक्राउ परे । उक्त जाली नोट पनि इल्ताफले नै भारत पुर्‍याइदिन आफूलाई दिएको बयानमा उल्लेख गरेको प्रहरी स्रोतको भनाइ छ । प्रहरी स्रोतका अनुसार इल्ताफ र युनुसको सम्बन्धमा खटपट आउँदा युनुसकी श्रीमतीले विवाद मिलाइदिने गरेको अनुसन्धानमा संलग्न स्रोत बताउँछ । युनुस र इल्ताफको ललितपुर नखिपोटमै घर छ ।

ती अधिकारीको भनाइअनुसार इल्ताफ ‘एउटै गोलीले दुइटा सिकार’ गर्ने जाली नोट कारोबारी हुन् । ‘उनी धन्दा चलाउने र बेलाबखत जालो नभत्किने गरी सुरक्षाकर्मीलाई पनि सूचना दिन्थे, त्यहींबाट दोहोरो भूमिकामा उनी अघि बढ्दै हतियार र जाली नोट कारोबारमा सक्रिय बन्न थाले ।’

प्रकाशित : श्रावण ३०, २०७७ ०७:२८
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×