बीपी : अध्यात्म र बौद्धिकताको सन्दर्भ- फिचर - कान्तिपुर समाचार

बीपी : अध्यात्म र बौद्धिकताको सन्दर्भ

‘भविष्यमा नेतृत्व दिन सक्नका लागि बढीभन्दा बढी चरित्र गुणलाई देखाउनुपर्छ मैले । प्रश्न छ, त्यसका लागि ममा चारित्रिक संसाधन छ र ?’
विपिन अधिकारी

बौद्धिक व्यक्तिका रूपमा बीपीलाई कसरी हेर्ने ? यो प्रश्न धेरै गहिरो छ । एउटा राजनेताका रूपमा बीपीको तीक्ष्णता, सुधारमुखी प्रवृत्ति र गाम्भीर्य, आर्थिक, सामाजिक तथा राजनीतिक दृष्टिकोण र साहित्यिक बीपीको गहिराइलाई मानवीय चेतनासँग मिलाएर हेर्दा उनको समग्र बौद्धिकतालाई बुझ्न सकिन्छ ।

सांसारिक विषयवस्तुमा बीपीका अनुभूतिहरू, राजनीति तथा त्यसमा पनि उनको आधुनिक सोचबाट निःसृत देखिन्छन् । ज्ञानको प्रयोगमा विवेक तथा भावनाहरूउपर बौद्धिकताको अभ्यास उनको व्यक्तित्वको एउटा बलियो पाटो हो ।


आजको संसारमा मोहम्मद युनुस, नोम चोम्स्की, अमर्त्य सेन, फरिद जकारिया वा अल गोरजस्ता बहुचर्चित व्यक्तिहरूमा जति विविधता छ, त्यति समानता पनि छ । बौद्धिकता देखिने आफ्नो क्षेत्रको ज्ञान, तर्क र विवेकले हो भने अर्कोतर्फ संसारका सम्बन्धमा राखिने विषद् विश्लेषण एवं सोचले पनि हो । राजनीतिमा रुचि राख्ने र राजनीतिलाई नै आफ्नो गन्तव्य बनाउनेका बीचमा ठूलो फरक हुन्छ । तर हरेक क्षेत्रमा बौद्धिकताको अभ्यासमा अलिकति ठूलो, फराकिलो र अन्तर–विषयक दृष्टिकोण चाहिन्छ । बीपीमा यी गुणहरू थिए । उनको व्यक्तित्व विचारप्रधान थियो । यसैकारण मृत्युको ३७ वर्षपछि पनि उनी आफ्नो सिद्धान्त र विश्वासका सम्बन्धमा नेपालको राजनीतिमा सम्भवतः सबैभन्दा प्रभावकारी एवं चर्चित देखिन्छन् ।


अध्यात्म ज्ञान निरन्तर अभ्यासबाट प्राप्त हुने हो । जहाँ प्रेम र सही सोच हुँदैन, त्यहाँ शोषण र क्रूरता बढ्दै जान्छ । साहित्यमा सन् १९५१ मा नोबेल पुरस्कार पाएका स्विडिस साहित्यकार पार लेजरक्विस्टको ‘द सिबिल’ भन्ने पुस्तकको चर्चा गर्दै बीपीले लेखेका छन् ‘मानव अनुभूति र मानवलाई प्राप्त हुन सक्ने देव अनुभवको विश्लेषण गरिएका किताबहरूले मेरो हृदयको धार्मिक—आध्यात्मिक पक्षलाई स्पर्श गर्छन् ।’


राजाको थुनामा रहँदा उनको एउटा क्रन्दन निस्कन्छ । शारीरिकभन्दा पनि मानसिक क्लेशले उनी छटपटाउँछन् । ‘कुनै ठूलो रोगको कमसेकम एउटा गुण हुन्छ । त्यसले मानसिक उत्पीडन हुन दिँदैनÙ बरु रोगमाथि मनको यावत् एकाग्रता स्थापित गरेर रोगीलाई एक प्रकारको मुक्ति दिन्छ ।’ प्रजातन्त्रलाई अवरुद्ध गरेर राजा महेन्द्रले आफूलाई मर्नु न बाँच्नु पारेकोमा उनलाई संशय छैन । तर फेरि राजा महेन्द्रले किन भने होलान्– ‘तपाईंजस्तो प्रधानमन्त्रीसँग काम गर्न पाउनु म आफ्नो अहोभाग्य ठान्दछु ।’ यो प्रश्नको जवाफ विश्लेषकको खोजको विषय हुन पुगेको छ । बोलेअनुसार महेन्द्र टिक्न सकेनन् । तर देशमा राजा र संसद् दुवैको राम्रो सम्बन्ध भएको प्रजातान्त्रिक प्रणालीको आवश्यकता बीपीका लागि केवल ब्यूह रचना मात्र थिएन । तिक्तता र क्रोध बीपीमा अवश्य थियो । तर बौद्धिकता जोखिममा पुगेको थिएन ।


त्यसैले बीपी लेख्न पुग्छन्– ‘अहिले जुन तरिकाबाट हामीमाथि (राजा र उनको व्यवस्थाबाट) अत्याचार गरिएको छ, त्यसबाट स्वभवतः हृदयमा ठूलो तिक्तताको बाढी आउँछ ।...क्रोधको वेग पनि आउँछ ।’ देश र व्यक्तिलाई हुने कुनै परिणामको प्रवाह नगरेर ‘नेपालका लागि गणतन्त्र अब आवश्यक भएको (छ)’ भन्ने घोषणा गर्न मन लाग्छ । उनी भन्छन्– ‘क्रोधको वेगमा देशको चिन्तन सम्भव हुँदैन । क्रोधमा आएर उठेको यो विचार एक पौषको सोही कदममा निहित विचारजस्तै मूर्खतापूर्ण र स्वार्थपरायण हुन्छ । राजाको स्थान हाम्रो राजनीतिमा के हुनुपर्छ भन्ने मेरो पुरानो विचारमा एक पौषको घटनाले परिवर्तन ल्याउन सकेको छैन ।’


सन् १९५०—५१ को क्रान्तिको विकल्प नरहेको सम्बन्धमा बीपीलाई शंका थिएन । उनको यो यथार्थपरक निष्कर्ष थियो । यसको वैचारिक प्रवाह उनैले थामेका थिए । ‘हिंसा अनिवार्यताको सीमामा रहन सक्यो भने क्रान्तिको आदर्शलाई यसले कलुषित पार्न सक्दैन तर अनावश्यक हिंसा प्रारम्भ भयो भने फेरि परिणाम एउटै मात्र हुन्छ— हिंसा केवल हिंसा । क्रान्तिमा हिंसाको बाटो सजिलो हुन्छ । हामीले यो बाटो खोज्नुहुन्न सजिलो छ भनेर ।’


बीपी भन्छन्– ‘म नेपाली समाजको हरेक पक्षमा वर्तमान युगअनुरूपको परिवर्तन चाहन्छु । राजनीतिक क्षेत्रमा आर्थिक, सामाजिक, बौद्धिक दासता, रुढिवादी, सामन्ती मनोवृत्ति, दरिद्रता र त्यसबाट उत्पन्न हुने तमाम अवाञ्छनीय दुर्गुणहरूको अन्त्य हुनुपर्छ भन्ने विचारहरूलाई समग्र परिवर्तनको परिप्रेक्ष्यमा क्रान्तिको संज्ञा पनि दिने चलन छ । राजनीतिक क्रान्तिले यही समग्र सामाजिक क्रान्तिका लागि उपयुक्त पृष्ठभूमि तयार पार्छ । म यस प्रकारको विचार र सिद्धान्तलाई मान्ने भएकाले आफूलाई क्रान्तिवादी भन्छु ।’

बीपीको भनाइ छ– ‘क्रान्ति जनताको सक्रिय विरोधको त्यस्तो स्थिति हो, जसमा जनताले विरोधी सरकारमाथि यत्रो असह्य दबाब पार्दछन् कि जनतान्त्रिक अधिकार दिन सरकार बाध्य हुनुपर्छ । प्रजातन्त्र ल्याउनका लागि जनक्रान्तिको आवश्यकता परेको हो । तर, म व्यक्तिगत हिंसामा विश्वास गर्दिनँ किनभने मेरो उद्देश्य व्यवस्थाको समाप्तिमा छ, न कि व्यवस्थावादीहरूको । क्रान्तिको लक्ष्य व्यवस्था हुन्छ, आतंकको व्यक्ति । मैले व्यक्तिगत हिंसा र आतंकको खिलाफमा वक्तव्यहरू दिँदै आएको छु ।’


स्वतन्त्रता नभएको राष्ट्र चरित्रवान् राष्ट्र हुन सक्दैन भन्ने दृष्टिकोणले बीपीको राष्ट्रिय चेतनालाई प्रतिविम्बित गर्दछ । उनी निष्काम कर्मको अर्थ निष्कर्म हो भन्ने ठान्दछन् । दर्शन बाँच्नका लागि चाहिएको हो, मर्नका लागि होइन भन्ने उनको भनाइ उनको विश्वास पनि हो । मृत्युलाई उनी अभय भई हेर्दछन् । अश्वघोषले आफ्नो सुन्दरानन्द काव्यमा उल्लेख गरेको यो भनाइ बीपीले उद्धृत गरेका छन्– ‘निभेको दीप न त पृथ्वीमा जान्छ, न अन्तरिक्षमा, न कुनै दिशा विदिशामा पुग्छ । प्रत्युत तेलको क्षय भएपछि त्यो केवल शान्तिमा प्राप्त हुन्छ । त्यस्तै ज्ञानी बोधिप्राप्त पुरुष न त पृथ्वीमा, न कुनै आन्तरिक दिशामा या विदिशामा पुग्छ, त्यो पुरुष क्लेषको क्षय भएपछि शान्तिमा प्राप्त हुन्छ ।’


मानव समाजका सम्बन्धमा बीपीले जीवनपर्यन्त प्रजातान्त्रिक समाजवादको वकालत गरेको देखिन्छ । दरिद्रताको परिस्थितिको ओखती नभएको होइन । उनले भनेका छन्– ‘जीवनका सबै दरिद्रताका कारण समाजको गठनको अविवेकपूर्ण आधार हो— समाजवादको आधारमा समाजको पुनर्गठन भएपछि पहिलेको जीवनका यावत् समस्याहरू स्वतः समाधान भएर जान्छ ।’


यस विश्वासका बौद्धिक आधार थिए । तत्कालीन कम्युनिस्ट पार्टीप्रतिको उनको विरक्ति एउटा प्रमुख कारण थियो । उनको चिन्तनलाई रूसका स्टालिन र ट्राट्स्कीको कलहले निकै प्रभावित गर्‍यो । प्रतिभाका दृष्टिले लेनिनभन्दा ट्राट्स्की अघि थिए । तर उनी षड्यन्त्रका सिकार भए । सन् १९२९ को सत्ताको लडाइँबाट स्टालिन निकै माथि पुगे । उनको शासनमा हत्याका घटना वीभत्स रूपमा आए । त्यसपछि बीपी कम्युनिस्ट सिद्धान्तबाट बाहिरिए ।


तर बीपीलाई लेनिनको ‘राज्य र क्रान्ति,’ ‘जे गर्नु थियो त्यो गरियो’, मेहरिङको ‘कार्ल मार्क्स,’ प्लेखानोभको ‘मार्क्सवादका आधारभूत समस्याहरू’, ‘साम्राज्यवाद : पुँजीवादको उच्चतम तह’, बुखारिनको ‘कम्युनिज्मको कखरा’ जस्ता पुस्तकले धेरै कुरा सिकाए । कार्ल मार्क्सलाई सम्झिँदै बीपीले इमानदारीपूर्वक टिप्पणी गरेका छन्– ‘मैले उनको ‘दास क्यापिटल’ पढिनँ, अरूले गरेको त्यसको व्याख्या मात्र पढेँ ।’ बीपीका लागि गान्धी उच्चकोटिका थिए । उनले लेखेका छन्– ‘मैले माओका विषयमा धेरै पढेको छैन तर म उनलाई पनि उच्चकोटिमा राख्दछु ।’


बीपीको बौद्धिकता बुद्धिविलासको अस्त्र थिएन । उनले बाँचेको जिन्दगी त्यस्तो बौद्धिकताको स्पष्ट प्रयोगको रूपमा परीक्षण गर्न सकिन्छ । उनको उपन्यास ‘सुम्निमा’ वा ‘कर्नेलको घोडा’ वा ‘तीन घुम्ती’ जस्ता कथाहरूले उनको जीवनदर्शन व्यक्त गर्दछन् । आफ्नो जेल जर्नलमा उनी जीवन सम्झौताहरूको शृंखला हो भनी उल्लेख गर्दै तत्कालै स्पष्ट गर्दछन्– ‘त्यस्ता संकल्प, मूल्य या आदर्शहरू पनि छन्, जसलाई सम्झौताको दर्शनमा होमिदिनु हुँदैन ।’ आत्मसम्मान त्यस्तो आदर्शको श्रेणीमा पर्ने उनको विश्वास थियो ।


आफ्ना जेल परेका साथीहरू बिन्तीपत्र हाल्दै आफूलाई छोडी हिँडेको देखेर दिक्क भएका बीपी आफ्नो असफलताको उल्लेख यसरी गर्दछन्— ‘समाजलाई – एउटा राष्ट्रलाई अगाडि बढाउन सक्ने क्षमता, विवेक, चारित्रिक दृढता, आत्म संगठन, धैर्य, साहस, निर्भीकता, निःस्वार्थपन, संयम भएको नेतृत्व गुणको ममा अभाव छ भन्ने दुश्चिन्ताले म कहिलेकाहीँ क्षुब्ध हुन्छु ।’ अनि उनी भन्न पुग्छन्– ‘भविष्यमा नेतृत्व दिन सक्नको लागि बढीभन्दा बढी चरित्र गुणलाई देखाउनुपर्छ मैले । प्रश्न छ, त्यसका लागि ममा चारित्रिक संसाधन छ र ?’

बीपीको बौद्धिकताको यो चर्चाको सुरुवात यसै वाक्यबाट गर्न सकिन्छ ।

प्रकाशित : फाल्गुन ७, २०७६ १२:४०
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

बौद्ध धर्मका पुनर्जागरणकर्ता 

हिमेश

काठमाडौँ — गौतम बुद्धको जन्मथलो लुम्बिनी आधुनिक नेपालमै पर्छ भनेर अझै पनि राम्रोसँग प्रचार हुन पाएको छैन । त्यसैले बौद्धमार्गी देशहरूमै यसबारे भ्रम छ । गलत इतिहास प्रचार गर्न खोज्नेहरूको बिगबिगी उत्तिकै छ । २००७ सालतिर त स्थिति झन् कस्तो थियो होला ?




२०१३ साल कात्तिक ३० गते सुरु भएको चौथो विश्व बौद्ध सम्मेलनको ठूलो महत्त्व छ, आधुनिक नेपाली बौद्ध इतिहासमा । त्यो पहिलो ठूलो अवसर थियो, जति बेला बुद्ध जन्मेको स्थान लुम्बिनी नेपाली भूभागमा पर्छ भनेर नेपालले प्रचार गर्न खोजेको थियो । काठमाडौंको टुँडिखेलमा आयोजना भएको त्यो सम्मेलन गर्न भिक्षु अमृतानन्दले सबैभन्दा बढी मिहिनेत गरेका थिए ।

२००७ साल आसपास राजा त्रिभुवनसँग अमृतानन्दको राम्रो सम्बन्ध थियो । त्यसकै आधारमा उनले त्यो सम्मेलन आयोजना गर्ने आँट गरे । सम्मेलन हुँदा महेन्द्र राजा भइसकेका थिए । १८५ देशका प्रतिनिधिले भाग लिएको त्यस सम्मेलनको उद्घाटन महेन्द्रले गरेका थिए । त्यसमा भारत, श्रीलंका, बर्मा, थाइल्यान्ड, जापान, चीन, कम्बोडिया, इन्डोनेसिया, मलेसिया, फ्रान्स, बेलायत, अमेरिका, पाकिस्तानजस्ता देशका बौद्ध भिक्षुहरू सहभागी थिए ।

त्यस अवसरमा, लुम्बिनी नेपालमा पर्छ भनेर पहिलोपल्ट नेपालले गर्वका साथ भनेको थियो । यसलाई हाम्रो आफ्नो आन्दोलन मान्ने हो भने यो आन्दोलन सुरु गर्ने जस भिक्षु अमृतानन्दलाई दिनुपर्छ । अहिले लुम्बिनीको खोजी भएको १२४ वर्ष मात्र पुगेको छ । आधुनिक नेपाली बौद्ध धर्मले स्वरूप लिन सुरु गरेको त अझ १०० वर्ष मात्र भएको छ । यस क्रममा खास–खास योगदान दिने धेरै होलान्, तर सबैभन्दा अगाडि नाम लिँदा दुई मत नहुने व्यक्ति भिक्षु अमृतानन्द हुन् ।

चौथो बौद्ध सम्मेलनलाई बौद्ध दृष्टिकोणले मात्र हेरेर पुग्दैन । यसको बृहत् अर्थ छ । राणा शासन सकिएको केही वर्षसम्म पनि नेपाल बाहिरी विश्वले केही पनि जानकारी नपाएको देशकै रूपमा थियो । यो सम्मेलन नेपालको इतिहासमै यहाँ भएका सुरुका ठूला सम्मेलनमध्ये एक हो, जसमा उल्लेखनीय विदेशी पाहुना सहभागी भएका थिए । यस सम्मेलनमा विदेशीले नेपालबारे धेरै तथ्य थाहा पाए । तीमध्ये प्रमुख तथ्य हो— बुद्धको जन्म लुम्बिनीमा भएको हो अनि लुम्बिनी नेपालमा पर्छ ।

सात साल लगत्तैको समय नेपाली बौद्ध धर्मका लागि केही खुकुलो भएको थियो । राणा शासनले त यसमाथि निषेध लाद्न खोजेको थियो । भिक्षु अमृतानन्दले आकारमा निकै सानो तर महत्त्वले निकै ठूलो पुस्तक ‘नेपालमा थेरवाद बौद्ध धर्मको इतिहास’ लेखेका छन् । यो पुस्तक पढ्ने हो भने थाहा हुन्छ, नेपालमा बौद्ध धर्मको इतिहास त लामो छ, तर धर्मकै स्थिति भने शुद्ध रूपमा थिएन । बौद्ध धर्मको सबैभन्दा प्राचीन र शुद्ध स्वरूप थेरवाद हो भने त्यसको अस्तित्व नेपालमा थिएन ।

बौद्ध धर्मको केन्द्र काठमाडौं उपत्यकालाई मान्ने हो भने पनि त्यसबेलासम्म यहाँ भिक्षुहरू कस्ता हुन्छन् भन्ने पटक्कै थाहा थिएन । कसैले सजीव भिक्षुलाई देखेकै थिएन । अमृतानन्दले त्यस पुस्तकमा लेखेका छन्, ‘जीवनमा मैले पहिलोपटक सजीव भिक्षुको दर्शन सन् १९६५ मा भगवान् बुद्ध परिनिर्वाण हुनुभएको भारतको कुशीनगरमा पाएको थिएँ ।’ त्यसअगाडि अमृतानन्दले सानो उमेरमै पाटनको हिरण्यवर्ण महाविहारमा सुनेका रहेछन्, ‘हिजोआज भित्तामा चित्रित गरिएका भिक्षुहरू मात्र छन्, सजीव भिक्षुहरू कहाँ छन् र ?’

नेपाली थेरवादी परम्पराका पहिलो भिक्षु हुन्, महाप्रज्ञा । उनी चन्द्रशमशेरको पालामा प्रव्रजित भए । उनीसँगै चार जना प्रव्रजित भएका थिए । चन्द्रशमशेरले उनीहरूलाई देशनिकाला गरे । महाप्रज्ञापछि भारतबाट पूर्वी नेपाल छिरेर भोजपुर पुगे र त्यहीं फेरि समातिए । त्यस बेला अमृतानन्द भोजपुरमै थिए । उनले महाप्रज्ञालाई आफ्ना गुरु मानेका थिए र उनीसँगै भोजपुर जेलमा बसे । फेरि एकपल्ट महाप्रज्ञालाई देशनिकाला गरियो र यसपल्ट देश छोड्न बाध्य हुनेमा अमृतानन्द पनि थिए ।

१९६८ साल वैशाखमा पाल्पामा जन्मेका लालकाजी शाक्य १८ वर्षको उमेरमा भारत, कुशीनगर गएर प्रव्रजित भई श्रामणेर भए । पछि त्रिपिटक र पाली साहित्यको अध्ययनका लागि बर्मा गए । यसै क्रममा श्रीलंकामा पनि केही समय बिताए । ९७ सालतिर उनी नेपाल फर्के । त्यो त्यही समय हो, जति बेला राणाहरूले दशरथ, धर्मभक्त, गंगालाल र शुक्रराजलाई मृत्युदण्डको सजाय सुनाएका थिए । त्यति बेला अमृतानन्दले काठमाडौंका विभिन्न स्थानमा धर्म–उपदेश दिए, जुन बौद्ध धर्मको प्राचीन र शुद्ध स्वरूपमा थियो । यसले गर्दा नेपाली बौद्धमार्गीबीच वास्तविक जागरणको लहर सुरु भयो । यो जागरण धार्मिक मात्र रहेन, प्रजातन्त्र प्राप्तिका लागि पनि सहयोगी रह्यो ।

बौद्ध धर्मका दुई मुख्य विशेषता हुन्— बौद्ध धर्मअनुसारको जीवनयापन अनि अध्ययन । अझै पनि भनिन्छ, नेपाली भाषामा बौद्ध धर्म अध्ययनका लागि पर्याप्त पुस्तक छैनन् । यसका लागि विदेशी भाषामा लेखिएका, विदेशी लेखकका पुस्तकमा भर पर्नुपर्छ । यो अपुगलाई सकेसम्म कम गर्न प्रयास गर्ने अग्रणी लेखक भिक्षु अमृनानन्द नै हुन् । बौद्ध धर्मको सबैभन्दा ठूलो स्रोतग्रन्थ हो, त्रिपिटक । त्रिपिटक सर्वसाधारणले बुझ्न गाह्रो छ । त्यसैले, अमृतानन्दले त्रिपिटकको गहन अध्ययन गरे र त्यसकै आधारमा सयभन्दा बढी पुस्तक लेखे, विशेषत: नेपाली र नेपाल भाषामा । नेपाली भाषामा बौद्ध धर्म अध्ययनका लागि सबैभन्दा भरपर्दा स्रोत अमृतानन्दले लेखेका पुस्तक हुन् ।

जीवनको अन्तिम समयसम्म उनी बौद्ध धर्मको प्रचारप्रसारमा सक्रिय रहे । विशेषत: बौद्धमार्गी देशहरूसँग नेपालको बलियो सम्बन्ध स्थापना गर्न उनको ठूलो योगदान छ । उनी एक प्रकारले समग्र बाहिरी विश्वका लागि नेपाली बौद्ध धर्मका प्रतिनिधि र दूतका रूपमा रहे । निधन भएका बेला अमृतानन्द भिक्षु भएको ५० वर्ष पूरा हुँदै थियो । यही ५० वर्षको अवधिमा उनले नेपालमा बौद्ध धर्मको विकास र विस्तारमा अतुलनीय योगदान दिए ।

प्रकाशित : फाल्गुन ७, २०७६ १२:४०
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×