सन्दीप भन्छन् : मानसिक तनावले आइसोलेसनमा बसेको छु, नेपाल फर्किने तरखरमा छु- समाचार - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

सन्दीप भन्छन् : मानसिक तनावले आइसोलेसनमा बसेको छु, नेपाल फर्किने तरखरमा छु

कान्तिपुर संवाददाता

काठमाडौँ — नेपाली राष्ट्रिय क्रिकेट टोलीका पूर्वकप्तान सन्दीप लामिछानेले नेपाल फर्किने तरखरमा रहेको बताएका छन् । आइतबार फेसबुकमा पोस्ट गर्दै आफूविरुद्धको उजुरी डटेर सामना गर्न आफू नेपाल फर्किने तयारीमा रहेको बताएका हुन् ।

सन्दीपले आफूविरुद्ध झुटो जाहेरी परेको र भदौ २२ गते मात्र आफूले उक्त कुरा थाहा पाएको दाबी गरेका छन् ।

कहाँ छन् सन्दीप ?

आफ्नो चरित्रमा गम्भीर आँच आउने खालका आरोप र समाचारले मानसिक रूपमा विक्षिप्त भएको उल्लेख गर्दै उनले आफू आइसोलेसनमा बसेको दाबी गरेका छन् । तर उनले आफू कहाँ छन् भन्ने कुरा भने खुलाएका छैनन् । कानुन व्यवसायीसँग परामर्श गरिरहेको र छिट्टै नेपाल फर्किने उनले बताएका छन् ।

उनले भनेका छन्, 'यी सब कुराले मलाई एकातिर मानसिक असर गर्यो भने अर्को तिर म बिरामी अवस्थाबाट गुज्रिन पर्यो र मानसिक तनाव र स्वास्थ्य खराबीको कारणले मैले मलाई आइसोलेसनमा राखेर बसेको छु। झुट्टा जाहेरीकै भरमा अपराधीको चित्रणले मलाई मानसिक र शाररीक रुपमा प्रभावित भई असन्तुलित अवस्थामा पुगि डाक्टरहरुको सरसल्लाहामा आफुलाई सामान्य अवस्थामा ल्याउँदै आएको छु र मेरो स्वास्थ्यमा क्रमिक सुधार आउँदै छ र जति सक्दो चाँडो नेपाल फर्किएर म विरुद्दको झुट्टा उजुरीको डटेर प्रतिवाद गर्न नेपाल फर्किने तरखरमा छु ।'

नाबालिग बलात्कार आरोपमा प्रहरीले अनुसन्धान अघि बढाएपछि राष्ट्रिय क्रिकेट टोलीबाट निलम्बनमा परेका कप्तान सन्दीप सम्पर्कविहीन बनेका हुन् । १७ वर्षीया एक किशोरीले लामिछानेविरुद्ध भदौ २१ मा जबर्जस्ती करणीको कसुरमा प्रहरीमा किटानी जाहेरी दिएकी थिइन् । त्यसको दुई दिनपछि भदौ २३ मा नेपाल क्रिकेट संघ (क्यान) ले उनलाई कप्तानबाट निलम्बन गरेको थियो । काठमाडौं जिल्ला अदालतले त्यही दिन लामिछानेविरुद्ध पक्राउ पुर्जी जारी गर्न प्रहरीलाई अनुमति दिएको थियो ।

अदालतबाट अनुमति पाएकै दिन प्रहरीले उनीविरुद्ध पक्राउ पुर्जी जारी गर्दै फरार सूचीमा राखेको थियो । त्यस दिन क्यानसँग उनी सम्पर्कमा थिए । भोलिपल्ट सामाजिक सञ्जाल फेसबुक र ट्वीटरमार्फत आफू निर्दोष रहेको र कानुनी लडाइँ लड्न नेपाल फर्किने बताएका लामिछाने त्यसयता सम्पर्कविहीन छन् । उनी आफूमाथि लागेको आरोपको प्रतिरक्षाका लागि विदेशमै कानुन व्यवसायीसँग छलफलमा रहेको चर्चा चले पनि त्यसको पुष्टि भइसकेको छैन । लामिछाने अहिले कहाँ छन् भन्नेमा नेपाल प्रहरी र क्यानका अधिकारी नै अनभिज्ञ छन् ।

यस्तो छ सन्दीपको पोस्ट

१६ वर्षको उमेरमा राष्ट्रिय क्रिकेट टिममा समावेश हुन पाउनु मेरो सौभाग्य हो। त्यो मेरो थोरै मेहनत, परिश्रमले आर्जन गर्न सकिने कुरा थिएन। सकारात्मक सोच, अथक मेहनत र आफुलाई सुधार्न गरिएको निरन्तर प्रयासका साथै मलाई साथ सहयोग गर्नु हुने मेरा परिवार, साथिभाई र अग्रजहरु लगायत मेरो पुरै क्रिकेट टिमको साथ, सहयोग र आर्शिवादले म आजको अवस्था सम्म पुग्न सकेको हुँ।

म सदैव विश्व क्रिकेट जगतमा नेपालको नाम उच्च राख्ने प्रोरणाले अघि बढेको छु। मैले आफ्नो मेहेनतले नेपालको नाम चिनाउन पाउँदा गौरवान्भित महसुस गर्दछु।मविरुद्ध भदौ २१ गते परेको जाहेरी मैले भदौ २२ गते थाहा पाएँ। म विरुद्द परेको झुट्टा जाहेरीको विषयमा विद्युतिय सञ्चार माध्यम र समाजिक सञ्जालमा एकलौटी तरिकाले, सत्य तथ्य नबुझि झुट्टा जाहेरी मात्रको आधारमा मेरो चरित्रमा गम्भिर आँच आउने गरी समाचारहरु आए। मेरो नाउँमा वारेण्ट जारी भएको समाचार र मविरुद्ध परेको जाहेरी सार्वजनिक हुनुले मलाई मानसिक रुपमा विछिप्त बनायो, के गर्ने के नगर्ने भन्ने सोच्न सक्ने अवस्था मेरो रहेन।

यी सब कुराले मलाई एकातिर मानसिक असर गर्यो भने अर्को तिर म बिरामी अवस्थाबाट गुज्रिन पर्यो र मानसिक तनाव र स्वास्थ्य खराबिको कारणले मैले मलाई Isolation मा राखेर बसेको छु। झुट्टा जाहेरी कै भरमा अपराधीको चित्रणले मलाई मानसिक र शाररीक रुपमा प्रभावित भई असन्तुलित अवस्थामा पुगि डाक्टरहरुको सरसल्लाहामा आफुलाई सामान्य अवस्थामा ल्याउँदै आएको छु र मेरो स्वास्थ्यमा क्रमिक सुधार आउँदै छ र जति सक्दो चाँडो नेपाल फर्किएर म विरुद्दको झुट्टा उजुरीको डटेर प्रतिवाद गर्न नेपाल फर्किने तर्खरमा छु ।

क्रिकेटप्रति सानै देखि जुनुन भएको म एउटा सामान्य परिवारको मानिस हुँ। मेरो लागि जीवनमा क्रिकेट र मेरो देश मात्रै प्राथमिकतामा रहे। मलाई लाग्छ नेपाली क्रिकेटलाई अन्तराष्ट्रिय रुपमा चिनाउन मेरो पनि भूमिका रहेको छ चाहे त्यो खेलाडीको रुपमा होस् वा चाहे कप्तानको रुपमा। राष्ट्रको लागि दीलो ज्यानले खेलिरहेको म एउटा इमान्दार क्रिकेट खेलाडी आज एउटा गम्भीर षडयन्त्रको सिकार भएको महसुस भएको छ।

मेरो अनुपस्थितीमा मलाई अपराधी सावित गराउने झुट्टा झुट्टा जाहेरी प्रपञ्चहरुको मैले कानुनी लडाइँ लड्ने छु। मैले बुझे सम्म नेपालको संविधानले कसूर प्रमाणित नभए सम्म कसूरदार नमानिने व्यवस्था गरेको छ साथै संविधानले सम्मानपूर्वक बाँच्न पाउने, यातना विरुद्दाको हक, गोपनीयताको हक, स्वास्थ्य सम्बन्धीको हक र मेरो कानून व्यवसायीसँग कानूनी परामर्श गर्न पाउने हक समेत रहेको बुझेको छु।

म र नेपाली क्रिकेट प्रति सद्भाव राख्ने आदरणीय बुवा आमा, दाजुभाइ, मित्रहरु र क्रिकेटप्रेमीहरु, मेरा समर्थकहरु प्रति आभार व्यक्त गर्दछु र म वा मविरुद्ध अफवाह फैलाउने समाचारहरु सम्प्रेषण नगरी दिन हुन सम्पूर्णमा विनम्र अनुरोध गर्दछु।

प्रकाशित : आश्विन ९, २०७९ २२:५७
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

'सबैका लागि राष्ट्रिय खेलकुद ठूलो अवसर' 

राजु घिसिङ

काठमाडौँ — नयाँ खलाडी उत्पादनसँगै पूर्वाधार निर्माणको योजनासहित राष्ट्रिय खेलकुद २०३८ सालमा सुरु भएको थियो । हरेक दुई वर्षमा आयोजना गर्ने भनिएको बृहत् प्रतियोगिताले ४१ वर्ष पार गर्दा बल्ल नवौं संस्करण आयोजनाको संघारमा आइपुगेको छ, जुन असोज २८ देखि कात्तिक ३ गतेसम्म गण्डकी प्रदेशमा हुँदैछ ।

सात प्रदेश, तीन विभाग (आर्मी, पुलिस, एपीएफ) र गैरआवासीय नेपाली संघ (एनआरएनए) गरी ११ टिमका करिब ७ हजार ५ सय खेलाडी तथा २ हजार अफिसियल सहभागी हुने प्रतियोगिता ८ जिल्लाका १७ स्थानमा सञ्चालन हुनेछ । ३६ खेलका ३ सय ९३ इभेन्ट्समा प्रतिस्पर्धा हुनेछ । घरेलु खेलकुदको एक्लो बृहत् प्रतियोगिताको आयोजना राष्ट्रिय खेलकुद परिषद (राखेप) गर्छ । नवौं संस्करणलाई सफलतापूर्वक आयोजनाका लागि अहोरात्र खटिरहेका राखेपका सदस्यसचिव टंकलाल घिसिङसँग कान्तिपुरका लागि राजु घिसिङले गरेको कुराकानी :

नवौं राष्ट्रिय खेलकुद आयोजनाको मिति तीन साता पनि टाढा छैन । अन्तिम अवस्थामा मात्र तयारीले तीव्र गति लिएको देखिन्छ । प्रतियोगिताको मुखैमा मात्रै बजेट निकासा भएर हो ?

अघिल्लो वर्षको अन्तिम त्रैमासिकको निर्णय र नयाँ आर्थिक वर्षको पहिलो त्रैमासिक भएकाले संक्रमणकालीन यो स्थितिमा नेपाल सरकारको वित्तीय कारोबारका केही चुनौतीहरू थियो नै तर हामी तयारीको अन्तिम चरणमा आइपुगेका छौं । रातो किताबमा १० लाख रुपैयाँमात्रै भए पनि सरकारले चालु आर्थिक वर्षको नीति तथा कार्यक्रममा राष्ट्रिय खेलकुदका लागि आवश्यक बजेट विनियोजन भएअनुसार मागबमोजिम नै सरकारले बजेट उपलब्ध गराएको छ । पहिलो किस्तामा १० करोड एक महिनाअघि नै आएको थियो । त्यसैले विभिन्न अनुमान आउनु स्वाभाविक हो । तर, बजेटमा अर्थमन्त्री र मन्त्रालयबाट कुनै समस्या छैन । थप ५० करोड पनि निकासा भइसक्यो । ६० करोडको ‘सिलिङ’ दिए पनि जोडघटाउमा केही गल्ती भएकाले कुल बजेट ६३ करोड देखिन्छ । आर्थिक मापदण्ड सच्याएर थप ३ करोड पनि दिने प्रतिबद्धता अर्थबाट आइसकेको छ ।

खेलकुद–अर्थ मन्त्रालय, राखेप–मन्त्रालय, राखेप–संघहरू, राखेप–ओलम्पिक कमिटीबीच खिचातानी हुन्छ, विवादहरू सतहमै आउँछन् । यस्तै कारणले नवौं राष्ट्रिय खेलकुदको तयारी अहिलेमात्रै तीव्र भएको हो कि ?

सरकारको कार्यसम्पादनका केही मान्यताहरू पुराना छन् । त्यसको केही प्रभाव नपर्ने कुरा भएन । तर, सारभूत रूपमा ती कारणहरू होइनन् ढिलाइ हुनका लागि । विभागलाई हेर्ने हो भने खेलाडी र टिमको तयारी जेठकै लागि थियो, अहिले निरन्तर चलिरहेकै छ । प्रदेशमा खेलकुद परिषद (प्रदेश २ बाहेक) बनेको छ तर आवश्यक जनशक्ति र बजेट छैन । निर्देशिकाअनुसार सुरुमै प्रदेशलाई रकम पठाइदिएका छौं । केही कारण खर्चमा ढिलाइ भयो होला । केही प्रदेशले बेलैमा तयारी थाले, केहीमा ढिला भयो । तयारीमा विभागहरूको स्तरमा तुलना गर्दा प्रदेश पछाडि परेकै हो । तर, ११ वटै टिमबीच निकै व्यावसायिक प्रतिस्पर्धा हुन्छ भन्ने लाग्छ, त्यसका लागि शुभकामना दिन चाहन्छु ।

गत जेठमै आयोजना गर्ने घोषणा गरेर किन असोज–कात्तिकमा सारियो त ?

त्यतिबेलाको सन्दर्भ हेर्दा नवौं राष्ट्रिय खेलकुद चाँडै गर्न पाए हुन्थ्यो भन्ने भइरहेको थियो । किनभने दसौं संस्करण गर्ने बेला हुन लागिसकेको थियो । समय जति पर धकेल्यो त्यति चुनौती बढ्छ । सेप्टेम्बर (२०२२) मा चीनमा एसियाली खेलकुद भएकाले मे (२०२२) तिर राष्ट्रिय खेलकुद सकाउँदा त्यसको तयारी हुने थियो । तर, एसियाड सर्‍यो र नवौं (राष्ट्रिय खेलकुद) पनि केही समय लिएर काम गर्दा राम्रै हुन्छ भन्ने लाग्यो । तयारीमा निर्णय त गर्‍यौं तर स्थानीय तहको निर्वाचनमा विभागका खेलाडीहरू खटिनुपर्ने, कक्षा ११–१२ को परीक्षा दिनुपर्ने थियो र गण्डकी प्रदेश आफैंले पनि जेठमा नगर्न सुझाव दियो । सबै सहभागीले तयारी पुग्दैन, अलिकति सुविधाजनक समय लिएर गरौं भन्ने कुरा आएपछि सारिएको हो ।

हरेक दुई वर्षमा आयोजना गर्ने योजनासहित २०३८ सालमा सुरु बृहत राष्ट्रिय खेलकुद बल्ल नवौं संस्करण आयोजनाको नजिक छ । यस्तो ढिलासुस्ती किन हुन्छ ?

कार्यक्रम गर्नैपर्ने खेलकुदसम्बन्धी ठोस नीति छैन । अझै पनि देशले खेलकुदलाई प्राथमिकता दिइरहन सकेको छैन । राजनीतिक अस्थिरता लामो समय देशले बेहोर्नुपर्‍यो । त्यस्तोमा पनि खेलकुद अस्थिरतामा हुनु हुँदैन थियो । खेलकुद अस्थिरतामा जानु भनेको देश अस्थिरतामा जानु हो । खेलकुदले नै देशको शान, मान, प्रतिष्ठा, गौरव अन्तर्राष्ट्रियजगतमा प्रतिनिधित्व गरेर बढ्ने कुरा हुन्छ । तर, हामीले यसलाई पनि राजनीतिक खिचातानीको विषयवस्तु बनायौं । कहिलेकाहीं भूकम्प र महामारीलगायतका यावत कारणले ढिलाइ भएको छ । यिनै कारणले राष्ट्रिय खेलकुदको आयोजनामा ढिलाइ भएजस्तो लाग्छ । यसरी समयमा नहुनु खेलकुदका लागि दुर्भाग्य हो ।

देशकै खेलकुदको सर्वोच्च निकाय ‘राष्ट्रिय खेलकुद परिषद (राखेप) का कार्यकारी प्रमुखको रूपमा सदस्यसचिव नै राजनीतिक नियुक्तिबाट हुन्छ । त्यसैले राजनीतिक कारण राष्ट्रिय खेलकुद ढिलाइ भएको भन्न मिल्छ र ?

स्वाभाविक रूपले देशका सबै अंगको नेतृत्व गर्ने कार्यकारी प्रमुखहरू चाहे त्यो कानुन बनाउने संसद, मन्त्रिपरिषदलगायत महत्त्वपूर्ण कुराहरू राजनीतिक बाटोबाटै अभ्यस्त भएर आएको हुन्छ । त्यसैले राखेप सदस्यसचिवलाई लिएर त्यति धेरै राजनीतीकरण भयो भनेर बुझ्नु हुँदैन । तर, त्यो व्यक्ति खेलकुदमा आइसकेपछि उसले राजनीति गर्छ कि खेलकुद गर्छ भन्ने मूल विषय होला । कहिलेकाहीं खेलकुदभन्दा राजनीतिले प्राथमिकता पाउँदा विगतमा यसका छिटपुट प्रभावहरू देखैपरेन भन्ने कुरा होइन, बेग्लै प्रसंगमा देखा पर्‍यो होला । त्यो चुनौती मलाई पनि हो । मैले यहाँ आएर खेलकुद गर्ने कि राजनीति गर्ने ? पहिलो दिनदेखि नै प्रतिबद्धता र व्यावहारिक रूपमा मैले खेलकुद गर्न चाहिरहेको छु, खेलकुद नै गरिराखेको छु । यो मैले भन्नुभन्दा कार्यसम्पादनका शृंखलाले व्यक्त गर्ने कुरा हो, पुष्टि गर्ने कुरा हो ।

राष्ट्रिय खेलकुदमा खेलाडी उत्पादनसँगै पूर्वाधार निर्माण मुख्य लक्ष्य हो । नवौंमा नयाँ पूर्वाधार के छ ?

पूर्वाधार नयाँ बनाउन थाल्ने हो भने अब छिटोमा पनि १ वर्षमा मात्रै हुन्छ यो राष्ट्रिय खेलकुद । त्यसकारण ठूला देखिने पूर्वाधार नै बन्यो भन्दिनँ । तर, १३ औं सागका लागि बनेका पूर्वाधार र बन्दै गरेर सम्पन्नताको दिशामा लान खोजिरहेकालाई पूरा गर्नतिर लागेका छौं । जस्तो, पोखरा रंगशाला नै १३ औं सागका बेला सम्पन्न भइसकेको थिएन, अहिले सम्पन्न भएको छ । अरू थुप्रै प्रतियोगिता हुने स्थानमा पनि खेल्न योग्य बनाउन बजेट छुट्याएर पूर्वाधारका कार्य अन्तिम अन्तिम चरणमा पुर्‍याएका छौं ।

सुरुमा गण्डकी प्रदेशका सबै (११) जिल्लामै खेल सञ्चालन गर्ने भनियो । अहिले तीन जिल्ला किन छुट्यो त ?

गण्डकी प्रदेशको प्रस्ताव ११ वटै जिल्लामा खेल सञ्चालन गर्ने थियो । राखेप सहमत थियो । तर, खेलस्थल व्यवस्थापन समितिले खेल सञ्चालन हुँदा बस्ने होटल, ठूलो दुर्घटना भयो भने उद्दार, उपचार गर्ने हस्पिटलको अवस्था के–कस्तो छ, त्यहाँ खेल खेलाउन सकिन्छ कि सकिँदैन भनेर सम्बन्धित खेलका संघको प्रतिनिधि र मुख्य प्रशिक्षकले भ्रमण/अनुमगन गरेपछि निर्णय गरी टुंग्याएका छौं । त्यसैले हामी ८ जिल्लामा खेल सञ्चालन गर्ने टुंगोमा पुगेका छौं ।

सुटिङको प्रतिस्पर्धा ललितपुरकै अन्तर्राष्ट्रिय खेलकुद परिसरमा हुँदै छ । किन ?

राखेपमा मेरो नियुक्ति मंसिरमा भएको थियो । तर, अदालतले ४ महिना बिदा दियो । चैत २३ मा कार्यालय फर्किएपछि जेठमै प्रतियोगिता गर्नेमा केन्द्रित भएँ । कतिपय चुनौती थियो । सबै व्यवस्थापन गर्दा प्रतियोगिता नै पर धकेलिने अवस्था थियो । नवौं खेल्न बसेका कति खेलाडी खेलजीवनबाटै टाढिसके । अझै तयारीतिर लाग्ने हो भने दसौंको तयारीमा लागेका पनि खेलजीवनबाट बाहिरिने स्थिति आउँछ । त्यसैले प्रतियोगिता गर्नुपर्छ भन्नेतिर लागें । त्यसकारण राष्ट्रिय खेलकुदका लागि बन्नुपर्ने खेलगत पूर्वाधार बन्न सकेन ।

सुटिङका खेलाडीले बन्दुकको ठाउँमा इँटा बोकेर अभ्यास गर्नुपरेको छ । छनोटमा धेरैजसो टिममा प्रशिक्षक थिएन/छैन । इन्डोर गेम ‘आउटडोर’ मा भइरहेका छन् । धेरै स्थानमा ट्रयाक छैन । छनोट किन लथालिंग ढंगले भइरहेको छ ?

राष्ट्रिय खेलकुद राखेपले आयोजना गरिराख्दा यी सबै कुरालाई राखेपले नै हेर्नुपथ्र्यो भन्ने सामान्यत: सही नै छ । तर, यसपल्ट हामीले प्रतियोगिता कसरी गर्दै छौं भन्ने बुझ्नु जरुरी छ । देश संघीय संरचनामा गएपछि दोस्रोपल्ट राष्ट्रिय खेलकुद आयोजना हुन लागेको हो । तर, संघीय सरकारले राष्ट्रिय खेलकुद विकास ऐन २०७७ ल्याएपछिको पहिलो हो यो । पहिला खेलकुद विकास ऐन २०४८ बाट भएको थियो, राष्ट्रिय खेलकुद विकास ऐन २०७७ अनुसार पहिलोपल्ट हुन लाग्दैछ । त्यसकारण राष्ट्रिय खेलकुदका लागि सहभागी हुने टिमले नै आफ्नो तयारी गर्नुपर्ने हो ।

राखेपको पूर्वाधार, स्रोत–साधन, जनशक्ति भए पनि त्यो आवश्यकताका आधारमा जसलाई जुन चिज आवश्यक पर्छ, त्यो उपलब्ध गराइरहेका छौं । तर, त्यहाँ खेल सामग्री उपलब्ध गराउनुपर्ने, ट्रेनिङ र छनोटलाई प्रभावकारी रूपले सञ्चालन गर्नुपर्ने दायित्व राखेपको होइन । यो दायित्व सहभागी टिमकै हो । सहभागी हुन छनोट, खेल सामग्री, तालिमलगायत समग्र पक्षको तयारी सम्बन्धित टिम आफैंले गर्ने हो । त्यसैले राखेपको तर्फबाट पुरानै चलनअनुसार यो त्यो पुगेन, त्यो पुगेन भन्ने भ्रममात्रै भएको हो ।

राष्ट्रिय खेलकुदमा सबै खर्चको दायित्व राखेपको होइन र ?

प्रतियोगिता अवधिभरको खर्च राखेपले बेहोर्छ । टिम तयारीका लागि प्रत्येक प्रदेशलाई ४९ लाखको दरले पठाएका छौं । प्रदेश सरकारबाट थप बजेट लिएका छन् । त्यो रकम तयारीका लागि खर्चिनुपर्ने हो । इँटाको ठाउँमा बन्दुकले अभ्यास गर्न त्यहाँबाट किन्नुपर्ने हो । के गरेर खेल सामग्री किन्ने हो, प्रदेश वा टिम आफैंले व्यवस्थापन गर्नुपर्ने हो । प्रतियोगितामा सहभागी हुँदा खेलाडीले आफ्नो औजार, खेल्ने हतियार आफैं लिएर आउने अन्तर्राष्ट्रिय प्रचलन नै हो । हामीले खेल सञ्चालन गरिराख्दा जम्मै काम राखेपको देख्नु दृष्टिभ्रम हो ।

खेलाडी दर्ताको अन्तिम मिति भदौ २५ तोकिएको थियो । तर, केही प्रदेशमा अहिलेसम्मै छनोट भइरहेको छ । केन्द्र तातिए पनि प्रदेशहरू किन जागेन ?

राखेप संघीय ढाँचामै छ । प्रदेशका सदस्यसचिवहरू यहाँ पदेन सदस्य हुन्छन् । उहाँहरूसहितको सहभागितामा निर्णय भएको हुन्छ । तर, उहाँहरूलाई प्रदेश सरकारमा थप बजेट माग्दा त्यहाँको प्रदेश सरकारले तदारुकताका साथ प्रदेश खेलकुद परिषदलाई निर्णय दिनुपर्ने थियो, त्यसले गर्दा ढिलाइ हुन गयो । भदौ २५ सम्म खेलाडी दर्ता सकिने निर्णय गर्दा सहभागी हुने ११ वटै टिमका प्रतिनिधिहरू उपस्थित थिए । तर, छनोट प्रक्रियामै ढिलाइ भयो, जसले तालिममा असर गरेको छ, जसको असर नतिजामा पनि देखिने छ । यसले व्यवस्थापकीय पक्षलगायत धेरैमा असर गरेको छ । छनोट नसकिएकै कारण ११४ औं बोर्ड बैठकमा असोज १० लाई दर्ताको अन्तिम मिति तोकेका छौं ।

अर्को वर्ष एसियाली खेलकुद (२०२३) र दक्षिण एसियाली खेलकुद (साग) हुँदै छन् । त्यसमा राष्ट्रिय खेलकुदबाट के चाहना छ ?

अवश्य पनि १९ औं एसियाड र १४ औं सागको तयारीको सबैभन्दा ठूलो आधार राष्ट्रिय खेलकुद नै हो । धेरै खेलाडीको बीचमा प्रतियोगिता हुन्छ, प्रतिस्पर्धा हुन्छ । प्रदेशहरूले जिल्ला–जिल्लामा छनोट गरेका छन्, आफ्नै प्रदेशभित्र प्रतिस्पर्धा गराएका छन् । उनीहरूको मिहिनेत कदर गर्नुपर्छ । राष्ट्रिय प्रतियोगितामा आएर विभिन्न प्रदेश र विभागका टिमहरूबीच कडा प्रतिस्पर्धा गरेर आफूलाई अब्बल साबित गर्ने खेलाडीहरू राष्ट्रिय टिममा अनुबन्धित गरिने छ । हाई–फर्फर्मेन्स कमिटीको योजनामा राष्ट्रिय टिमको नियमित तालिम अगाडि बढाइने छ र अन्तर्राष्ट्रिय सहभागितामा ठूलो उपलब्धि हासिल गर्न ध्यान केन्द्रित गरिने छ ।

राष्ट्रिय खेलकुदको ४१ वर्षे इतिहासमा पहिलोपल्ट ट्रफी बनाउनुपर्ने कारण के हो ?

यस मानेमा आफूलाई भाग्यमानी ठानेको छु । यो अवसर मैले पाएँ । झन्डै ४१ वर्षको इतिहास, मेरो उमेरभन्दा केही वर्षले जेठो यो प्रतियोगिताको इतिहास छ । मैले सदस्यसचिवको रूपमा ट्रफी निर्माण गर्ने अवसर पाएँ, इतिहासमा यस्ता अवसर बिरलै मानिसले पाउने गर्छ । यसमा राष्ट्रिय खेलकुदको उचाइ र गरिमा उठाउनुपर्छ, यसको क्रेज र आकर्षण बढाउनुपर्छ भन्ने हुटहुटीले काम गरेको हो । यो निर्माण मात्रै गरिएन, सहभागी हुने सबै टिममा ‘ट्रफी टुर’ पनि गराइयो । त्यसैले त्यो टिमलाई ‘यो ट्रफी मैले ल्याएर आउँछु’ भन्ने सकारात्मक चुनौती, आशा, विश्वास, मिहिनेत गर्नुपर्छ भन्ने वातावरण पैदा होस् भनेर ट्रफी टुरमा पठाइएको हो । सबैभन्दा धेरै स्वर्णपदक जितेर च्याम्पियन हौं भनेर गर्व गर्ने परिस्थिति ट्रफीले बनाउँछ । यो रनिङ ट्रफीले राष्ट्रिय खेलकुदको नयाँ मूल्य–मान्यता पनि स्थापित गर्छ । अर्कोपल्ट पनि यसरी प्रतियोगिता हुनुअघि ट्रफी नियमित टुरमा जान्छ । पहिला अर्कोले लग्यो यसपालि मैले ल्याउनुपर्छ भन्ने जोस टिम र खेलाडीलाई मिल्ने विश्वास लिएको छु ।

खेलकुदमा निजी लगानीको लागि आह्वान गर्नुभएको छ । राष्ट्रिय खेलकुदलाई निजी क्षेत्रसँग जोड्ने प्रयास आवश्यक छ र ?

सरकारले चाहँदाखेरि यस्ता राष्ट्रिय प्रतियोगिता गर्न नसकिने होइन । सरकारले पर्याप्त बजेट दिएकै छ । तर, खेलकुद भनेको राष्ट्रको हो । सबै नागरिकको हो । सरकारको मात्रै होइन । निजी क्षेत्रले पनि राष्ट्रका लागि महत्त्वपूर्ण योगदान गर्नसक्छ । त्यसैले राखेपले निजी क्षेत्रसँग सहकार्य किन नगर्ने ? यो नवीनतम सोचमा निजी क्षेत्रसँग सहकार्य गर्नुपर्छ भनी आह्वान गरिएको हो । अहिले के कस्तो, कुन तहमा हुन्छ भन्ने होइन, थालनी गर्नुपर्छ । यसले नयाँ मूल्य–मान्यताअगाडि सार्छ, यही गर्न खोजिएको हो । आउने दिनमा पनि राखेपले थुप्रै पतियोगिता गर्नेछ, चाहे घरेलु वा अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगितामा सहभागिता होस्, ती सबै कार्यक्रममा निजी क्षेत्रको सहभागिताका लागि राजमार्ग निर्माणको काम मैले अगाडि बढाएको हो ।

गण्डकीको खेलकुदबाट क्रिकेट काठमाडौं ल्याएर एक महिनाअघि नै बर्खामै आयोजना गरियो । बर्खाले अधिकांश खेल सम्भव भएन । यसरी गर्नु त झारो टार्ने काम भएन ?

राष्ट्रिय खेलकुद राखेपले आयोजना गर्दा खेल सञ्चालन सम्बन्धित संघहरूले गर्छ । यो राष्ट्रिय खेलकुदको परम्परा हो, ‘लिगेसी’ हो । नवौं त्यही मोडालिटीमा हुँदै छ । नेपाल क्रिकेट संघ (क्यान) ले पूर्वनिर्धारित समयमा अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगिताहरू छ, घरेलु लिगहरू छ भनेर भदौ २३ देखि ३१ सम्म काठमाडौंमा सञ्चालन गर्ने प्रस्ताव ल्यायो । सहभागी सबै टिमले लिखित सहमतिपछि हामीले सहमति दियौं । एक–दुई दिनमात्रै पानी पर्ला भन्ने थियो तर लगातार पर्‍यो, दुर्भाग्यपूर्ण भयो । आईसीसीकै नियमानुसार ‘रि–सेडयुअल’ को लागि हामी थप खर्च र समय दिन तयार थियौं तर त्यसमा सबै टिम सहमत भएनन् । एउटा टिमले मात्रै मानेन भने रि–सेडयुअल नहुने नियम रहेछ । त्यसैले मैले प्रयत्न गरेर पनि भएन ।

राष्ट्रिय खेलकुदकै बेला गर्ने भनेको नेपाल टी–२० लिग पनि क्यानले पछाडि सार्‍यो । त्यसैले बर्खामा क्रिकेट गर्न लगाएर क्यानले राखेपलाई पंगु बनाइदियो होइन ?

यस विषयमा क्यानले जवाफ दिनुपर्छ । त्यति ठीक लागिहेको छैन । आवश्यक छलफल हुने छ । क्यान जवाफदेही बन्नुपर्छ किनभने उसैको कारण मिति र स्थान सारिएको हो । सहभागी ११ टिमले क्यानको घरेलु प्रतियोगिता र व्यावसायिक लिगसँग मिति जुध्छ भनेरै अगाडि खेल्न मानेको हो । त्यसकारण पनि क्यान जवाफदेही हुनुपर्छ ।

हरेकपल्ट राष्ट्रिय खेलकुदका बेला खेलाडीलाई ‘डाइट’ पुग्दैन, चाउचाउ खान्छन् भन्ने कथा आउँछ । यसपालि दिने भत्ताले खर्च पुग्ला ?

मैले पहिलाको कुरा बुझेको छैन । तर, पुरानो समस्या नदोहोरिन गरी अगाडि बढ्दै छौं । सबभन्दा राम्रो व्यवस्थापनका लागि उपसमितिका साथीहरू खटिएका छन्, जुटिराखेका छन् । यी समस्याहरू दोहारिने छैनन् भन्ने विश्वास छ । खाना र बसोबासको लागि प्रतिदिन २ हजार भत्ता छुट्याएका छौं । यो रकमले पोखराजस्तो महँगो सहरमा निकै कठिनचाहिँ पक्कै हुन्छ ।

तीन वर्षपछि राष्ट्रिय खेलकुदको आयोजनामा चुनौती बढी छ कि अवसर ?

चुनौतीभन्दा बढ्ता अवसर नै देख्छु । दुई आर्थिक वर्षको चेपुवामा परेकाले यो सरकारको बजेट, खरिद प्रक्रिया, प्रदेश र विभागको तयारीका लागि पनि भदौको मध्य वा अन्तिमतिर आएरमात्रै हुनु चुनौती भयो । महामारी (कोभिड–१९) पछि तत्कालै राष्ट्रिय खेलकुद हुनुपर्ने थियो तर एक वर्षपछि हँ‘ुदै छ । यो पनि उपलब्धि नै हो किनकि १४ औं साग, १९ औं एसियाडजस्ता अन्तर्राष्ट्रिय ठूला प्रतियोगिताहरू सन् २०२३ मा हुँदै छन् । त्यसपछि पेरिस ओलम्पिक २०२४ हुनेछ । ती प्रतियोगितामा देशको प्रतिनिधित्व गर्ने खेलाडीका लागि राष्ट्रिय खेलकुद सुनौलो अवसर हो, जसमा उत्कृष्ट प्रदर्शन गर्नेले राष्ट्रिय टिममा ठाउँ पाउनेछ । त्यसपछि एक वर्षभित्रै ठूला अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगितामा सहभागी हुनेछ । हाई–फर्फमेन्सबाट राष्ट्रिय टिमको संरचना बनाउने र त्यसलाई ठीक ढंगले तयारी गर्न, राम्रो र व्यवस्थित बनाउनका लागि यो राष्ट्रिय खेलकुद निकै ठूलो अवसर हो । नवौंबाट छानिएका खेलाडीहरूले अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगिता राम्रो प्रदर्शन गरेर देशको गरिमा बढाउने, खुसी दिलाउने विश्वास छ ।

प्रकाशित : आश्विन ९, २०७९ २२:२९
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×