यस क्षेत्रमा मेरो करियर सुरुआत सन् २०१७ देखि भयो । खास मेरो मिस नेपालमा भाग लिने इच्छा थियो । त्यहाँ जाँदा केही अनुभव बटुलेर र बलियो भएर जाऊँ जस्तो महसुस भयो । त्यही सोचले मैले २०१७ मा ‘मिस फेसनिस्टा’मा भाग लिएँ । विजेता पो भएँ ।

यो कम्पिटिसनको टाइटल क्राउन आफ्नै टाउकोमा आएपछि मलाई म्युजिक भिडियो गर्न अफर भयो । एक्टिङभन्दा पनि डान्सिङ म्युजिक भिडियो थियो त्यो । जुन मलाई दीपु मल्लले अफर गर्नुभएको हो । त्यो भिडियोबाट मैले दर्शकको राम्रै प्रतिक्रिया पाएँ । 

त्यसपछि अरू म्युजिक भिडियोहरूमा अफर हुन थाले । सँगै मोडलिङतिर पनि काम पाउन थालें । मोडलिङको काम त अहिले पनि आइरहेकै हुन्छ । फेसनप्रति रुचि भएकाले अझै पनि काम आउँदा र भ्याउँदा म मोडलिङ गरिरहेकै हुन्छु । मोडलिङले व्यक्तिको बाहिरी मात्र नभएर भित्री व्यक्तित्वसमेत विकास गर्छ । किनभने आत्मविश्वास नभई तपाईं मोडलिङ गर्न सक्नुहुन्न ।

एकातिर मोडलिङ र अर्कोतिर म्युजिक भिडियो सँगै अघि बढिरहेको थियो । त्यही बेला, सुजन चापागाईंको ‘घुमी घुमी’ मा मैले काम गर्ने मौका पाएँ । ‘घुमी घुमी’ को काम बाहिरिएसँगै मेरो करियर पनि अंग्रेजीको ‘यू’ जसरी घुम्यो । अनि, म भित्रिएँ फिल्म क्षेत्रमा ।

म्युजिक भिडियोमा भन्दा ‘घुमी घुमी’ मा अलि बढी म हराएँ । दर्शकले पनि त्यो गीतमा मेरो कामलाई खुब रुचाइदिनुभयो । त्यो गीतपछि नै मलाई पहिलोपटक चिन्ने दर्शकहरू बढ्नुभयो । अर्को शब्दमा भन्नुपर्दा ‘घुमी घुमी’ ले मलाई पेजेन्टले दिएकोभन्दा बढी पपुलारिटी दियो । अनि त्यही पपुलारिटीले दियो ‘पुजार सार्की’ र ‘पूर्ण बहादुरको सारङ्गी’ । त्यसो त सन् २०२५ सम्म आइपुग्दा मैले पाँचवटा फिल्ममा काम गरिसकेको छु । 

तर, सबैभन्दा सन्तोषजनक अनुभव मैले ‘पुजार सार्की’ गर्दा पाएँ । किन होला भने त्यसमा मैले निर्वाह गरेको पात्रले कताकता मेरो वास्तविक जीवनका भावनाहरू बोकेको थियो । यो पात्र बाँच्दा आफूले आफ्नै यथार्थ जीवनमा खुलेर व्यक्त गर्न नसकेका भावना, संवेदना अभिनयमार्फत भए पनि खुलेर व्यक्त गर्न पाएँ । त्यसैले एक किसिमले यो पात्रमार्फत व्यक्तिगत जीवनमा आफैंसँग खुल्न पाएजस्तो लाग्छ । यसका निर्देशक दिनेश राउतसँग काम गर्न मलाई निकै सजिलो लाग्यो । 

पूर्णबहादुरको सारङ्गीको पात्र प्रगतिशील सोच राख्ने महिला पात्र हो । ‘छोरोलाई पढाउनुपर्छ, जातकै कारण मान्छे भएर पनि खुम्चिएर बाँच्नु हुँदैन’ भन्ने किसिमको पात्रको सोच मन परेर म त्यो सिनेमा खेल्न इच्छुक भएकी हुँ । त्यसो त यो पात्रलाई पनि नयाँ जिन्दगी थाल्न पुरुषकै साथ चाहिएको देखाइएको छ । कथालाई रोचक बनाउन त्यस्तो गरिएको हुन सक्छ । कथा लेख्दा एउटा पात्र हेरेर लेखिने होइन होला । दर्शकलाई पनि बाँधेर राख्न सक्ने हुनुपर्‍यो । अनेक कारण हुन सक्लान् । फेरि सबै कथामा महिला एक्लै पर्याप्त हुनुपर्छ भन्ने होइन । महिला र पुरुषलाई एकअर्काको साथ चाहिनु प्राकृतिक कुरा हो । यद्यपि केही सिनेमा भने त्यस्ता महिला पात्रमाथि बन्न जरुरी छ जो पुरुषको साथबिना बाँचिरहेका छन् । किनभने पुरुषबिना महिला बाँच्नै सक्दैनन् भन्ने छाप दर्शकमा नपरोस् । नत्र घरेलु हिंसा, मानसिक यातना सहेर पनि सम्बन्ध तोड्न नसकिरहेका दिदीबहिनीहरूले त्यो सकसपूर्ण जिन्दगीबाट निस्किने हिम्मत कसरी गर्लान् ? 

मलाई उपन्यास र जीवनीका किताब पढ्न खुबै मन पर्छ । सेतो धर्ती, राधा, योगमाया, जीवन काँडा कि फूलले मेरो हृदयलाई छोएको छ । बाहिरतिर किताबमाथि फिल्म बनिरहेको सुनिन्छ । अलिक महिनाअघि पनि विदेशमा बेचिएको पुरुष पात्रमाथि लेखिएको जीवनी किताबलाई भारतमा सिनेमाको रूपमा ल्याइएको थियो । दर्शकले त्यस फिल्मलाई एकदम मन पराएको प्रसंगहरू सामाजिक सञ्जालमा जताततै पढेकी थिएँ । नेपाली फिल्म निर्माताहरूले पनि नेपालका प्रेरणादायी पात्रहरूमाथि सिनेमा बनाए हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ । झमक घिमिरेकै जीवनी ‘जीवन काँडा कि फूल’ माथि फिल्म बन्यो भने किताब नपढ्ने दर्शकले पनि त्यसले दिने प्रेरणा र सकारात्मक ऊर्जा लिन पाउँथे होलान् । हामीले चाहने हो भने ‘योगमाया’ माथि नै फिल्म बनाउन सक्छौं होला । किताब पढ्दै गर्दा त्यसका पात्रलाई फिल्ममा देख्न खोज्ने लोभ होला मैले त्यस्तो सोचेको ।

किताब पढ्नबाहेक मलाई नाच्न र गीत सुन्न मन पर्छ । पेसाले माग्दा मात्र नभएर घरमै पनि नाचिरहेकी हुन्छु । फुर्सदमा आफ्ना सौखका कामहरू गर्नुपर्छ जस्तो लाग्छ । गीतमा नेपाली र हिन्दी धेरै सुन्छु । 

फिल्म क्षेत्रमा कलाकारको रूपमा आउन चाहनेले धैर्य अनि अनुशासनचाहिँ सिकेर आउनैपर्छ जस्तो लाग्छ । यो क्षेत्रमा समयको महत्त्व बुझ्ने, आफ्नो मानसिक र शारीरिक स्वास्थ्यको ख्याल राख्ने, कोसँग कसरी अभिव्यक्त हुने भन्ने, कतिपय अवस्थामा बाउन्डरी सेट गर्ने कुरामा सचेत र अनुशासित हुनुपर्ने हुन्छ । सबैभन्दा ठूलो कुरा पारिवारिक साथ पनि हो । कलाकार भएर बाँच्न खोज्नु नेपाली समाजमा विभिन्न हिसाबले चुनौतीपूर्ण छ । नैतिक–सामाजिक र आर्थिक चुनौतीसमेत छ फिल्म क्षेत्रमा । त्यसैले आमाबुवा र विवाहित हो भने श्रीमान्को सपोर्ट त हुनैपर्छ । मलाई भने पारिवारबाट पूर्ण रूपमा सपोर्ट भएको हुँदा निकै सजिलो भएको छ । तर, त्यति हुँदाहुँदै फिल्म क्षेत्रमा हुने आर्थिक चुनौतीले बेलाबेला असर नगर्ने त होइन । कहिलेकाहीं यस्तो पनि लाग्छ कि यो लाइन छोडेर एमबीएको पढाइ उपयोग पो गरौं कि ? बिजनेस गरौं कि ? फेरि सोच्छु, यहाँसम्म आइसकेको छु ।