महिलाको विश्वकप फुटबल खेल्ने हामी सबैको सपना हो । मेरो आफ्नै पनि । हामीले अहिलेसम्म साफ च्याम्पियनसिप पनि जित्न सकेका छैनौं । त्यसैले विश्वकपको सपना अलि धेरै नै महत्त्वाकांक्षी भयो भन्ने हुन सक्छ । तर हामीले राम्रोसँग योजना बनाउने र त्यसलाई कार्यान्वयन गर्ने हो भने यो असम्भव जस्तो छैन ।

कम्तीमा महिलाको एसिया कप खेल्ने सपना त हामीले बुन्नुपर्छ । यसको त पूरा सम्भावना छ भन्दा नै हुन्छ ।

अन्तर्राष्ट्रिय फुटबलमा पुरुषको तुलनामा हाम्रो महिला फुटबलको सम्भावना धेरै छ । पुरुष फुटबलको तुलनामा महिला फुटबलको अन्तर्राष्ट्रिय समीकरण बेग्लै छ । अबको आउने वर्षमा विश्वकप र एसिया कपमा सहभागी हुने देशको संख्या केही बढाउने हो भने नेपालको सम्भावना अत्यधिक हुने गर्छ । पुरुष फुटबलमा अगाडि बढ्न जति गाह्रो हुन सक्छ, महिला फुटबलमा यही काम गर्न उत्तिकै गाह्रो नहुन सक्छ । अझ सजिलो नै हुनेछ भन्दा हुन्छ ।

यसका लागि चाहिने भनेको कडा मिहिनेत नै हो । अहिले घरेलु मैदानमा फोर नेसन्स कप खेल्दैछौं । हाम्रा लागि यो ठूलो परीक्षा  रहनेछ । नेपाली महिला फुटबलमा यसरी चार देशसम्मिलित प्रतियोगिता यहाँ हुन लागेको पहिलो पटक हो । हामीलाई चाहिने यस्तै खाले प्रतियोगिता हो । हाम्रो दक्षिण एसियाबाहिर गएर खेल्ने अवसर धेरै बन्नुपर्छ । यस्ता अवसर नेपाली महिला फुटबललाई उकास्ने एउटा राम्रो विकल्प हुन सक्छ । नेपाली महिला फुटबलको एउटा राम्रो पक्ष के भन्दा हामीलाई हाम्रा समर्थकले असाध्यै धेरै माया गर्छन् । अन्तर्राष्ट्रिय प्रतियोगिता हुनुपर्छ, रंगशालामै पुगेर फुटबल हेर्न रुचाउनेको कुनै कमी छैन । विशेषतः वाफ च्याम्पियनसिप २०२४ ले पनि महिला फुटबलको लोकप्रिता बढेको छ । यो प्रतियोगितामा नेपाली टिमले जस्तो प्रदर्शन गरेको थियो, त्यसले धेरैको मन जितेको छ । अझै पनि त्यस प्रतियोगितालाई लिएर चर्चा गर्ने प्रवृत्ति घटेको छैन ।

मैले आफैंले यस्तो प्रत्यक्ष महसुस गरेकी छु । अहिलेको फोर नेसन्स कपमा हाम्रो प्रदर्शन आधार मानेर पनि योजना बुन्न सक्छौं । महिलाको विश्वकप र एसिया कप दुवैको छनोट अबका तीन चार महिना पछि छ । अहिलेसम्म छनोटको ‘ड्र’ त निस्केको छैन । हामीले यसमै केन्द्रित भएर फोर नेसन्स कप पछि पनि थप केही मैत्रीपूर्ण अन्तर्राष्ट्रिय खेल खेल्न पाउँदा राम्रो हुन्छ । हामीलाई माथिल्लो स्तरका टिमहरूविरुद्ध मैत्रीपूर्ण अन्तर्राष्ट्रिय खेलहरू पनि उत्तिकै आवश्यक छन् ।

कुनै पनि देशमा फुटबलको विकास त्यसै हुने हुँदैन । यसका लागि चाहिने सबैभन्दा ठूलो आधार भनेको उमेर समूहको फुटबल नै हो । फिफाले ‘ग्रासरुट’ फुटबललाई धेरै महत्त्व दिएको कारण यही नै हो । मेरो सबैभन्दा ठूलो मत के छ भने नेपालले महिला उमेर समूहको फुटबलमा सक्दो बढी ध्यान दिनुपर्छ । म भाग्यमानी रहें, किनभने मैले उमेर समूहबाटै सिक्दै खेल्दै यहाँसम्मको यात्रा तय गर्न पाएँ । उमेर समूहको फुटबलले खेलाडीलाई धेरै ठूलो शिक्षा दिने गर्दछ ।

मैले फुटबल सिकेको भनेको लगभग एकेडेमी जस्तैबाट हो । त्यसैले उमेर समूहको फुटबलकै लागि भने एकेडेमी स्थापना गर्नुपर्ने हुन्छ । लहरले खेलेको फुटबल र एकेडेमीमा सिकेको फुटबलमा फरक हुन्छ नै । आजभोलिको फुटबल भनेको निकै प्राविधिक खेल हो । फुटबल खेल्ने शैली, यसका प्राविधिक पक्ष र दर्शन बुझ्न आवश्यक नै हुन्छ । त्यसैले एकेडेमी सबैभन्दा ठूलो आवश्यकता हो । उमेर समूह–समूहमै लिगहरू पनि आवश्यक हुन्छ ।

दक्षिण एसियाकै अन्य देशमा महिला फुटबलकै लागि भनेर एकेडेमी बनिसकेका छन् । उमेर समूहको लिग फुटबल सुरु भइसकेको छ । हामीले यसमा ढिला गर्नुहुन्न । यू–१४, यू–१६ वा यू–१८ स्तरमा हुने लिगले खेलाडीलाई परिपक्व बनाउने गर्छ । यस्तै लिगबाट त हो, प्रतिभाशाली नयाँ नयाँ खेलाडी आउने । मलाई के लाग्छ भने हाम्रो महिला फुटबलका लागि प्रतिभाशाली खेलाडीको कुनै कमी छैन, तिनलाई अवसर र सुविधामात्र दिन सक्नुपर्छ ।

हाम्रो महिला घरेलु लिग पनि आफैंमा बलियो छैन । कतिपय अवसरमा हामीसँग खेल्न अवसर नै हुन्न । यो वर्ष भने महिला फुटबलका लागि सुखद नै रह्योभन्दा हुन्छ, किनभने यसपल्ट महिलाको लिग लामै भयो । धेरै खेल भए । हामीलाई चाहिने भनेको यस्तै लिग नै हो । खेलाडीले धेरैभन्दा धेरै खेल्ने अवसर पाए । यसपल्ट जस्तो लिग भएको छ, त्योभन्दा पनि राम्रो लिग अबको वर्षमा हुनुपर्छ ।

यो क्रम रोकिनुहुन्न, यसलाई अझ बृहत् बनाउँदै जानुपर्छ । लिगलाई फुटबलको मेरुदण्ड त्यसै भनिएको होइन । हामीलाई बढीभन्दा बढी महिला टिम पनि आवश्यक हुन्छ । प्रदेश–प्रदेश र सहर–सहरको आफ्नै टिम भयो भने त्यो त अद्वितीय नै हुने गर्छ । सानै स्तरमा भए पनि प्रदेश प्रदेश पनि आफ्नो छुट्टै लिगको आयोजना सुरु गरे हुन्छ । नेपाली महिलाका लागि अन्य नकआउट प्रतियोगिता पनि चाहिन्छ ।