काठमाडौँ — आतंकवाद कति क्रूर हुन्छ र यसको कुनै सीमा हुँदैन भन्ने दृष्टान्त वैशाख ५ मा कान्तिपुरमा प्रकाशित तस्बिरले देखाउँछ । त्यो तस्बिर मार्च २०२४ मा इजरायलले गाजा क्षेत्रमा हवाई आक्रमण गरेपछि भाग्दै गरेको अवस्थामा बम विस्फोटमा परेर दुवै हात गुमाएका ९ वर्षीय प्यालेस्टिनी बालक महमुद अजौरको थियो ।

हवाई आक्रमण हुन थालेपछि भाग्दै गर्दा उनका बुवाआमा पछि छुटेकाले उनीहरूलाई अगाडि आउनका लागि लिन जाँदै गर्दा उनी विस्फोटमा परेका थिए । विस्फोटमा उनको एक हात चुँडिएको र अर्को हात कामै नलाग्ने भएपछि अस्पतालमा काटिएको थियो । जब उनी होसमा आए, उनले आफ्ना दुवै हात नभएको थाहा पाए । त्यसपछि उनले आफ्नी आमासँग भनेका थिए, ‘आमा ! अब म तपाईंलाई कसरी अँगालो हाल्न सक्छु ?’

यी शब्दले सायद जोकसैको हृदयलाई नछोइरहन सक्दैन होला । एक आमा हुनुको नाताले जब मैले त्यो तस्बिर देखें र उक्त बालकका यी शब्द पढें, मेरो मुटुमा गाँठो पर्‍यो, हृदय छियाछिया भयो । बिहानै पत्रिका हातमा लिएर आँखाको डिलभरि आँसु पार्दै मेरो श्रीमान्ले भान्साको टेबुलमा पत्रिका राख्दै भन्नुभयो, ‘मैले त भन्न सक्दिनँ, लौ तिमी आफैं पढ युद्धको खबर !’ प्रायः बिहान म भान्सामा काम गरिरहँदा पत्रिकाका खबर उहाँ आफैं पढेर सुनाउने गर्नुहुन्थ्यो । 

प्यालेस्टिनी फोटोग्राफर समर अबु एलौफले खिचेको यो तस्बिर ‘वर्ल्ड प्रेस फोटो अफ द इयर’ घोषित भएको छ । यो त एक उदाहरण मात्र हो । ७ अक्टोबर २०२३ मा इजरायलमा हमास आतंककारीले आक्रमण गरेर निर्दोष नागरिकको हत्या गरेपछिको जवाफी कारबाहीमा इजरायलले गाजामा लगातार नरसंहार नै मच्चाएको छ र सो नरसंहारमा यो लेख तयार पार्दासम्म ५३ हजार बढीको मृत्यु भएको र १ लाख २० हजार बढी घाइते भएका छन् । मृत्यु हुने र घाइते हुनेहरूमा अधिकांश महिला र बालबालिका छन् । त्यस दिन हमास आतंककारीले १ हजार २ सय जनाको हत्या गरी २ सय ४० जनालाई बन्धक बनाई लगेका थिए । उक्त आक्रमणमा नेपाली विद्यार्थी पनि परेको र तीमध्ये विपिन जोशीको अवस्था अहिलेसम्म अज्ञात छ । 

यता इजरायलले बन्धक रिहाइका लागि भन्दै लगातार हवाई आक्रमण गरेर गाजालाई ध्वस्त पारिरहेको मात्र छैन, निर्दोष प्यालेस्टिनी नागरिकको निरन्तर हत्या गरिरहेको छ । घाइतेको अवस्था अत्यन्त दयनीय छ । आतंकवादी लुकेको बहानामा विद्यालय र अस्पताललाई बमले उडाइएको छ । बालबालिकाहरू आफ्ना घरका भग्नावशेषमा बसेर रोइरहेका दृश्य हेर्न सकिँदैन । आक्रमणको त्रासले रुँदै भाग्दै गरेका बालबालिका, घाइते र मृत्यु भएका बच्चाहरूलाई काखमा च्यापेर रोइरहेका प्यालेस्टिनी आमाबाबुहरू, इजरायलले नाकाबन्दी गरेपछि भोकमरीले छटपटाएका प्यालेस्टिनी बालबालिकाका अवस्थाले न संयुक्त राष्ट्रसंघलाई पिरोलेको छ न त ‘मलाई युद्ध मन पर्दैन, म विश्वमा शान्ति चाहन्छु’ भनिरहने सर्वशक्तिशाली अमेरिकी राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पलाई नै छोएको छ । 

यतिबेला ट्रम्प युद्धविरोधी अभिव्यक्ति दिँदै हिँडेको देखिन्छ । आफैंले युक्रेनी राष्ट्रपति भ्लोदोमिर जेलेन्स्कीलाई रुसविरुद्ध उचालेर युक्रेनलाई ध्वस्त बनाइसकेपछि त्यहाँको बहुमूल्य खनिज हात पार्ने लालसासहित अब बल्ल युद्धविरामको मध्यस्थता गर्न तम्सेका देखिन्छन् । तर गाजाको नरसंहार र इजरायलको मानवताविरोधी अपराधप्रति उनको कत्ति पनि चासो छैन । हुन त आतंकवाद कसैका लागि पनि स्विकार्य छैन, तर यसो भन्दैमा सम्पूर्ण प्यालेस्टिनीहरूलाई आतंकवादीजस्तो गरी व्यवहार गरिनु र हत्या गरिनु किमार्थ उचित होइन । प्यालेस्टिनीहरूको अस्तित्व नामेट पार्न खोज्नुअघि इजरायलीहरूले सम्झनुपर्ने थियो कि कसरी हिटलरले जर्मनीबाट यहुदीहरूको नरसंहार गरे र कसरी यहुदीहरू आफ्नो अस्तित्व जोगाउन भाग्दै आएर इजरायल कब्जा गरी बसे । के दोस्रो विश्वयुद्धताका यहुदीहरूलाई हिटलरले दिएको चोट र आज उनीहरू (इजरायल) ले प्यालेस्टिनीहरूलाई दिएको चोटको दुखाइ एउटै होइन ? यसर्थ गाजामा शान्तिका लागि पनि इजरायलले हमाससँगको युद्ध रोक्नुपर्छ र यसका लागि राष्ट्रसंघले हस्तक्षेप गर्नैपर्छ । अनि राष्ट्रसंघलाई आफ्नो पकडमा राखेका अमेरिकी राष्ट्रपति ट्रम्पले यसमा पहल गर्नैपर्छ । 

विश्व आज आतंकवादको चपेटामा परेर थिलथिलो भइरहेको छ । गत अप्रिल २२ मा भारत शासित कश्मीरको पहलगाममा भएको आतंकवादी हमलामा एक नेपालीसहित २६ जनाको मृत्यु भयो । हिन्दु भएकै कारण छानीछानी आमाकै अगाडि छोराको, पत्नीका अगाडि पतिको गोली हानी हत्या गरियो । यसै आक्रमणमा बुटवलका सुदीप न्यौपानेलाई पनि आफ्नी आमा र बैनीका अगाडि गोली हानेर मारियो । भर्खर बिहे गरेर हनिमुन मनाउन गएका एक भारतीय जोडीमध्ये पत्नीकै अगाडि पतिलाई गोली हानेर अलग गरिदिए । यस क्रूर आततायी घटनापश्चात् भारतले बदलास्वरूप पाकिस्तानमाथि आक्रमण गर्‍यो भने पाकिस्तानले भारतमाथि जवाफी आक्रमण गर्‍यो । यी दुई देशबीच युद्ध सुरु हुने देखिएपछि नेपालमा पनि युद्धको संत्रास र चिन्ता सुरु हुन थाल्यो । किनकि धेरै नेपाली युवा भारतीय सेनामा भर्ती भएका छन् र यदि युद्ध भएमा अघिल्लो मोर्चामा खटाइने सैनिक तिनै नेपाली हुनेछन् । युद्धमा गएपछि कि मार्छन् कि मारिन्छन् । जसले गर्दा उनीहरूसँग आश्रित परिवार र तिनका आमाबाबुहरूमा रुवाबासीको अवस्था सुरु भयो । कसोकसो तत्काललाई युद्ध टर्‍यो र नेपालीले पनि शान्तिको सास फेर्न पाए । आतंकवादले नेपालीलाई जहाँ गए पनि छोडेको छैन । कहिले इराकमा निर्दोष युवालाई गोलीको सिकार बनाइन्छ, कहिले इजरायलमा त कहिले कश्मीरमा । जहाँ युद्ध हुन्छ, त्यहाँ नेपाली युवालाई तिनको गरिबीले पुर्‍याएकै छ । रुस–युक्रेन युद्धमा अहिलेसम्म ७३ जना नेपाली युवाले ज्यान गुमाइसकेका छन् ।