उनी भन्छन्- 'अन्तरिम सरकारले जेन-जीको माग पूरा गर्न सकेन । सहिद र घाइतेको सपना मरेको छ, त्यो सपना साकार पार्न पार्टी दर्ता गरेको हुँ ।’
विराटनगर — २३ भदौमा इलामको सुर्योदय नगरपालिका–१० फिक्कलका २८ वर्षीय राजेश पोर्तेल विर्तामोडस्थित सुनचाँदी कारखानामा दैनिकजस्तै काममा व्यस्त थिए ।
त्यहीबेला काठमाडौंमा १९ जना विद्यार्थीमाथि राज्यबाटै भएको नरसंहारको खबर फैलिएको थाहा पाए । त्यो खबरले उनको मन एकाएक चिरियो । औजार हातमै छाडेर उनी भदौ २४ को बिहानै सडकतर्फ निस्किए । यस्तो घटनामा ‘चुप बस्न मिल्दैन’ भन्ने एकै आवाजले उनलाई तान्यो ।
देशभरै आन्दोलनको आगो फैलिसकेको थियो । राजेश पनि हजारौं आक्रोशित युवाको भिडमा मिसिए । उनी शान्तिपूर्ण जुलुसमा सहभागी भएर फर्कने सोचका साथ निस्किएका हुन् । तर, सडकको ऊर्जाले उनलाई फर्किन दिएन । आन्दोलन चर्कदै गयो, भिड उग्र बन्दै गयो ।
विर्तामोडस्थित जिल्ला ट्राफिक प्रहरी कार्यालयअगाडि तनाव बढ्यो । आन्दोलनकारी झन् आक्रोशित हुँदै प्रहरीमाथि जाइलाग्न थाले । प्रहरी पनि प्रतिकारमा ओर्लियो । त्यही भिडभाडमा राजेशका अघिल्तिर प्रहरीको गोली लागेर पाँथचरका कमल भण्डारी ढले । त्यो घटनापछि भिड झनै भड्कियो । ‘आगोमा घिउ’ थपिएझैं भयो ।
आन्दोलनकारी–प्रहरीबीचको भिडन्तवाट उम्किएर राजेश भाग्दै थिए । अचानक एउटा ठूलो आवाज आयो । ग्यास सिलिन्डर विस्फोट भएछ । उनलाई केही थाहा भएन । उनी सडकमा लडे । दायाँ खुट्टा उछिट्टिएर अलि पर पुग्यो ।
प्रहरी गोली चलाइरहेकै थियो । भिड तितरबितर हुँदै थियो । सबै ज्यान बचाउन दौडिरहेका थिए । तर, उनका दुई साथी मात्रै फर्किए । एकले राजेशलाई काँधमा उचाले, अर्कोले छुट्टिएको खुट्टा उठाए । ज्यानको बाजी थापेर राजेशलाई घिसार्दै बीएन्डसी अस्पताल पुर्याए ।
‘अस्पताल पुर्याउन ढिला भएको भए म पनि आज सहिदको सूचीमा हुन्थेँ,’ राजेश त्यो दिन सम्झिन्छन्, ‘जेन-जी साथीहरुको सहयोग र अस्पतालको उपचारले ज्यान बच्यो ।’
दुई साता लामो उपचारपछि उनको शरीर त बाँच्यो, तर खुट्टा फर्किएन । घाउ अझै पनि पूरै निको भइसकेको छैन । उनी निरन्तर फलोअपमा छन् ।
अपरेसनको सबै खर्च अस्पतालले व्यहोरे पनि त्यसपछिका सबै उपचार खर्च उनी स्वयंले धाने । राज्यबाट भने एकसुको सहयोग पनि नपाएको उनले गुनासो पोखे ।
सुन–चाँदी कारखाना यतिबेला बन्द छ ।
दुबईमा काम गर्दै आएकी श्रीमती पनि सबै छाडेर फर्किएकी छन् । तर, घरमै रहेकी आमा जापान उडेको डेढ महिना जति भयो ।
‘खुट्टा पुर्ण रुपमा निको भइसकेको छैन’, उनी भन्छन्,‘परिवार पाल्ने जिम्मेवारी पनि मेरै काँधमा छ ।’
उनकी ७ वर्षकी छोरी छन् । सानैमा बुबा गुमाएका उनी र भाइलाई आमाले निक्कै संघर्ष गरेर हुर्काएकी थिइन् । राजेश १० कक्षासम्म मात्रै पढ्न पाए । तर भाइलाई चाहिँ आफूले पढ्ने धोको पनि पुरा गरे । भाइ अहिले नेपाल प्रहरीमा कार्यरत छन् ।
नयाँ पार्टीको जन्म
अस्पतालको ओछ्यानमै लडिरहेका बेला राजेशको मनमा एउटा विचार पलायो, नयाँ पार्टी बनाउने ।
उनले नजिकका साथीहरुसँग सल्लाह गरे । फेसबुक र टिकटकमा उनीसँग जोडिएका युवाहरूले समेत उत्साह दिए । अनि अस्पतालमै बसेर उनले निर्वाचन आयोगमा पार्टी दर्ता गराउने प्रक्रिया सुरु गरे ।
अन्ततः घाइतेको घाउबाटै जन्मियो, राष्ट्रिय परिवर्तन पार्टी ।
गत कात्तिक ३० मा दर्ता भएको पार्टीमा संयोजक उनी स्वयं छन् । २१ सदस्यीय केन्द्रीय समिति बनेको छ । पार्टीमा सबै जाति, लिङ्ग, क्षेत्र र समुदायको समावेशी प्रतिनिधित्व गरेको छन् ।
उनले आगामी चुनावमा भाग लिएर जितेर जेन-जीको आवाज केन्द्रीय राजनीतिमा बुलन्द पार्ने पार्टीको योजना छ ।
हर्क साम्पाङको श्रम संस्कृति पार्टीले सहकार्यका लागि प्रस्ताव गरिरहेको छ । तर, अहिले नै उनीहरुले निर्णय गरेका छैनन् । भविष्यमा त्यो र अन्य पार्टीसँग पनि सहकार्य हुन सक्ने उनी बताउँछन् ।
पार्टीका मूल्य–मान्यता लोकतन्त्रका आदर्श गणतन्त्र, समावेशिता, धर्मनिरपेक्षताअनुसार चलाइने उनको भनाइ छ । दलित समुदाय, घाइते र सहिद परिवारलाई विशेष प्राथमिकता दिने योजना बनाउँदै छन् ।
सामाजिक सञ्जालमार्फत अहिलेसम्म ५० हजारभन्दा धेरै युवा पार्टीमा जोडिइसकेको दाबी उनको छ ।
‘अन्तरिम सरकारले जेन-जीको माग पूरा गर्न सकेन । सहिद र घाइतेको सपना मरेको छ,' राजेश अस्पतालको बेडबाटै देश बदल्ने सपना बुनिरहेका राजेश भन्छन्, 'त्यो सपना साकार पार्नका लागि पार्टी दर्ता गरेको हुँ ।’
