मुलुकको सर्वांगीण विकासका लागि उपयुक्त नीति, रणनीति, कार्यनीति तयार गरी कार्यान्वयनमा ल्याउनु राजनीतिक दलहरूको जिम्मेवारी हो ।

प्रथमतः हावापानीको विविधताका कारण हिमाल, पहाड र तराईमा आवश्यकता पहिचानको आधारबाट उपयुक्त कार्यक्रम, आयोजना सञ्चालन गर्नु आवश्यक भए पनि राजनीतिक परिवर्तन भएको साढे तीन दशक नाघ्दा पनि त्यस्तो हुन सकेको छैन । 

संघीय प्रणाली सुरु भएको एक दशक त्यत्तिकै खेर गएको यथार्थ सबैसामु छर्लंग छ । प्रादेशिक समृद्धिको सन्दर्भमा कोशी प्रदेशमा देखिएको सामाजिक र आर्थिक रूपान्तरणले सबैलाई उछिन्दै आएको अनि कर्णाली र सुदूरपश्चिम प्रदेशका पहाडी इलाका दशकौं पछाडि धकेलिएका छन् । 

पूर्वमा हुने कतिपय विशिष्ट उत्पादनले सबैलाई आकर्षित तुल्याइरहेको देख्न सकिन्छ । कोशी प्रदेशमा उत्पादन हुने दूध, चिया, चिज, छुर्पी, स्कुस, बम्बैसन, अदुवा, अम्रिसो, अलैंची, अकबरे खुर्सानी, किबी फ्रुट, मह, बंगुरलगायत देश/विदेशमा प्रख्यात छन् भने बोधिचित्त, रुद्राक्षको व्यापारले धेरैको जीवनस्तर माथि उठेको छ । 
पूर्वमा सामाजिक विभेद न्यून भएका कारणले भाइचारा, मेलमिलापको वातावरण गाउँसहर सबैतिर देखिन्छ, सर्वसाधारणको जोस, जाँगर, निष्कपटता, खुलस्त भाव अद्वितीय बनेका छन् । बारको नामबाट लाग्ने आइतबारे, सोमबारेजस्ता हाटबजार प्रत्येक जिल्लामा लाग्ने हुँदा उत्पादित वस्तुको बजारीकरणमा खासै समस्या देखिँदैन ।