व्यावसायिक जोखिम न्यूनीकरणका लागि ‘प्राइभेट इक्विटी’- विचार - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

व्यावसायिक जोखिम न्यूनीकरणका लागि ‘प्राइभेट इक्विटी’

दीपक शर्मा

काठमाडौँ — विश्व अर्थतन्त्र नै महामारीको चपेटामा परेको छ । नेपाली अर्थतन्त्र पनि यसबाट अछूत छैन । व्यापार–व्यवसाय ठप्प भएको पनि एक महिनाभन्दा बढी भइसक्यो र अझै कति समय यस्तै चल्ने हो भन्ने अन्योल छ ।

भूकम्प र नाकाबन्दीको चपेटाबाट माथि उठ्न सफल भएको हाम्रो अर्थतन्त्रलाई अहिलेको विपद्बाट माथि उठ्न पहिलेजस्तो सजिलो छैन ।

हामी विपद्लाई रोक्न सक्दैनौं तर जोखिम कम गर्ने उपायहरू अपनाउन सक्छौं । विभिन्न क्षतिमध्ये वित्तीय क्षति न्यूनीकरणका धेरै उपाय हुन सक्छन् । वित्तीय क्षति र यसको न्यूनीकरणका उपाय जान्न वित्तीय व्यवस्थापनबारे बुझ्न जरुरी हुन्छ । व्यवसाय सञ्चालनका लागि आवश्यक लगानी कसरी जुटाउने भन्ने विषय वित्तीय व्यवस्थापनको महत्त्वपूर्ण पाटो हो । स्वपुँजी वा ऋणमार्फत आवश्यक लगानी जुटाउन सकिन्छ ।

कुनै पनि व्यक्तिको पुँजी लगानी गर्ने क्षमता सीमित हुन्छ, जुन व्यवसायका लागि पर्याप्त नहुन सक्छ । यस्तो अवस्थामा थप लगानीका लागि कि ऋण खोज्नुपर्छ कि त अन्य साझेदारमार्फत स्वपुँजी उठाउनुपर्छ । ऋण लिँदा व्यवसाय नाफा वा घाटाजस्तो अवस्थामा भए पनि किस्ता बुझाउनुपर्ने हुनाले जोखिम बढ्न जान्छ । साझेदार ल्याउँदा नाफा बाँड्नुपर्ने हुँदा ऋणभन्दा महँगो पर्न सक्छ तर जोखिम पनि बाँडिन्छ । अहिलेको महामारीमा सबैभन्दा उच्च जोखिममा रहेको व्यवसाय भनेको उच्च ऋण लगानी रहेको व्यवसाय हो ।

स्वपुँजीले व्यवसायको जोखिम कम गर्न मद्दत गर्छ र आजको दिनमा निजी कम्पनीका लागि स्वपुँजीको परिस्कृत विकल्प हो ‘प्राइभेट इक्विटी’ । प्राइभेट इक्विटी फन्डमार्फत ऋणजस्तै स्वपुँजी पनि आवश्यकताअनुसार निश्चित अवधिका लागि लिन सकिन्छ भने यसका लागि धितो पनि आवश्यक हुँदैन । अर्को बुझ्नुपर्ने के हो भने प्राइभेट इक्विटी फन्डले कम्पनीमा लगानी मात्र गर्दैन, कम्पनीको प्रविधि, व्यवस्थापन र सुशासनलाई सशक्त बनाउन मद्दत पुर्‍याउँछ । यसले गर्दा कम्पनीलाई अहिलेको जस्तो विषम परिस्थितिको सामना गर्न सजिलो हुन्छ । कतिपय फन्डहरूले व्यवसायको प्राविधिक क्षमता स्तरोन्नतिका लागि छुट्टै कोषको पनि व्यवस्था गरेका हुन्छन् ।

प्राइभेट इक्विटी फन्डको उद्देश्य कम्पनीमा लगानी गर्ने र नाफा कमाउने हो, कम्पनी नियन्त्रणमा लिने होइन । हाल सञ्चालनमा रहेका प्रायः फन्डले ४९ प्रतिशतभन्दा कम स्वामित्व रहने गरी मात्र लगानी गर्छन् । तसर्थ व्यवसायीले आफ्नो स्वामित्व र नियन्त्रण गुम्ला कि भनेर डराउनुपर्ने अवस्था रहँदैन । फन्डहरूको आफ्नै विधान हुन्छ र अग्रिम लिखित समझदारीका आधारमा लगानी हुने हुँदा व्यक्तिगत लगानीको तुलनामा मतभेदको सम्भावना न्यून रहन्छ ।

व्यवसाय सञ्चालनमा नरहेको अवस्थामा पनि कतिपय खर्चहरू यथावत् रहन्छन् । अहिले व्यवसायहरूको मुख्य समस्या भनेको नगद प्रवाह र चालु पुँजी व्यवस्थापन हो । साना तथा मझौला उद्योगहरूमा यो समस्या झन् टड्कारो छ । लकडाउनपछि व्यापार पुनः सञ्चालन गर्न चाहिने नगद कसरी जोहो गर्ने भन्ने चिन्ता सबै व्यवसायीमा छ । पहिले नै ऋण लिएका कम्पनीहरूलाई बैंकले थप ऋण दिन्छ वा दिँदैन भन्ने चिन्ता त छँदै छ, ऋणका लागि धितो जुटाउन पनि गाह्रो हुन सक्छ । व्यवसाय सञ्चालनमा आएपछि पनि कारोबार सामान्य अवस्थामा आउन केही समय लाग्ने देखिन्छ । यस्तो अवस्थामा अझै पनि ऋण थपेर अझ जोखिम बढाउनुभन्दा प्राइभेट इक्विटीजस्तो वैकल्पिक लगानीका स्रोतहरूको उपयोग गर्नु बुद्धिमानी हुन्छ । हाल बिजनेस अक्सिजन, डोल्मा, ट्रु नर्थजस्ता विदेशी र स्वदेशी लगानीका विभिन्न प्राइभेट इक्विटी फन्डहरू सञ्चालनमा छन् । यस्तो लगानीमा ऋणमा जस्तो मासिक त्रैमासिक किस्ता बुझाउनुपर्ने बाध्यता हुँदैन । र, लगानी फिर्ताको समयावधि पनि व्यवसायको नगद प्रवाहको आधारमा तय गर्न सकिन्छ ।

हामीसँग भएका लगानीका स्रोतहरू सीमित छन् र अपर्याप्त छन् । महामारीपछिको अवस्थामा अर्थतन्त्रलाई चलायमान बनाउन चाहिने पुँजीका लागि विदेशी लगानीले ठूलो भूमिका खेल्न सक्छ । विश्व नै महामारीको अवस्थामा रहेको बेला धेरै नयाँ लगानी आउने सम्भावना कम देखिए पनि महिनौंदेखि अड्किएका फाइल स्वीकृत गरी नयाँ लगानीकर्तालाई सकारात्मक सन्देश दिन जरुरी छ । विदेशी लगानी भन्नेबित्तिकै ठूलो रकम र ठूला उद्योग परियोजनाहरू मात्र सम्झनु गलत बुझाइ हो । विदेशी लगानीको न्यूनतम सीमा कम गरेर साना लगानीकर्तालाई पनि आकर्षित गर्न सकिन्छ ।

विश्व बैंकको तथ्यांकले ३५ प्रतिशत प्रतिशत व्यवसायीसँग मात्र बैंक ऋणको पहुँच रहेको देखाउँछ । एउटा महत्त्वपूर्ण पाटो के हो भने लगानीको पहुँच बढाउनु मात्र पर्याप्त छैन, व्यवसायको जोखिम बाँड्ने वा बहन गर्ने खालको लगानीको पहुँच बढाउन जरुरी हुन्छ । ऋणको भुमरीमा परेर कति कम्पनी बन्द भएका छन् भने विश्वका कति मुलुक नै फसेका छन् । त्यसैले लगानीसँगै लगानीले ल्याउने जोखिमको मूल्यांकन गरी कस्तो लगानी लिने भन्ने निर्णय लिनुपर्छ । परम्परागत लगानी स्रोतको विकल्पको रूपमा आएको प्राइभेट इक्विटी फन्डहरूले जोखिम सन्तुलन राख्न महत्त्वपूर्ण भूमिका खेल्न सक्छन् ।

विपद् भनेको चुनैती मात्र होइन, यस्ता विपद्को सामना गर्ने मजबुत आधार निर्माण गर्ने अवसर पनि हो । सरकारले मात्र होइन हामी सबैले आफ्नो व्यापार, व्यवसाय, रोजगारी र दैनिक जीवनमा यस्ता विपद्को असर न्यूनीकरणको दीर्घकालीन योजना बनाउन जरुरी छ ।शर्मा चार्टर्ड एकाउन्टेन्ट हुन् ।

प्रकाशित : वैशाख १९, २०७७ १६:२३
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

एमसीसी कार्यदल प्रतिवेदनमा प्रदीप ज्ञवालीको १५ बुँदे फरक मत

'पार्टी नेताहरुले नै राष्ट्रवादी र राष्ट्रघाती भन्ने अभिव्यक्ति दिनु दूर्भाग्यपूर्ण'
बबिता शर्मा

काठमाडौँ — पार्टी भित्र विवाद बढेपछि सत्तारुढ नेकपाले गठन गरेको एमसीसी कार्यदल प्रतिवेदनमा परराष्ट्रमन्त्री एवं स्थायी कमिटी सदस्य प्रदीप ज्ञवालीले १५ बुँदे फरक मत राखेका छन् । 

वरिष्ठ नेता झलनाथ खनालको संयोजकत्वमा गठन भएको कार्यदलमा स्थायी कमिटी सदस्य भीम रावल र ज्ञवाली सदस्य छन् । तीन सदस्यीय कार्यदलले प्रतिवेदनलाई अन्तिम रुप दिएको छ ।

प्रतिवेदन कार्यदलका सदस्य ज्ञवालीको फरक मत शीर्षकमा भनिएको छ, ‘कतिपय विश्लेषण र निष्कर्षहरु लगायत प्रश्नहरुमा मेरा आफ्ना पृथक बुझाइ, अध्ययन र मान्यता रहेको तथा त्यसलाई स्पष्ट पार्नु आवश्यक ठानेकोले भिन्न रायसहित आफ्नो दृष्टिकोण राखको छु ।’

यस्ता छन् ज्ञवालीका फरक मतका मुख्य बुँदा

१.सन्दर्भ

संयुक्त राज्य अमेरिका नेपालको महत्वपूर्ण विकास साझेदार हो । दौत्य सम्बन्ध कायम भएयताको सात दशकभन्दा लामो अवधिमा अमेरिकाले द्विपक्षीय र बहुपक्षीय संयन्त्रहरूमार्फत् नेपालको शिक्षा, स्वास्थ्य, यातायात, सञ्चार, औलो उन्मूलन, कृषि, वन र उर्जा लगायत क्षेत्रमा महत्वपूर्ण सहयोग पुर्‍याउँदै आएको छ । नेपालका लागि पर्यटकहरुको तेस्रो ठूलो स्रोत मुलुकका रुपमा रहेको अमेरिकाले विभिन्न नेपाली वस्तुहरुलाई सहुलियतपूर्ण बजार सुविधा पनि उपलब्ध गराउँदै आएको छ । मिलेनियम च्यालेञ्ज कर्पोरेसनमार्फत् नेपालको उर्जा र सडक पूर्वाधारको क्षेत्रमा प्रस्तावित ५० करोड डलरको आर्थिक सहायता अमेरिकाले पूर्वाधारका क्षेत्रमा अहिलेसम्म गरेको सबैभन्दा ठूलो आर्थिक सहायता हो ।

२.मिलेनियम च्यालेञ्ज कर्पोरेसन (एमसिसी)

एमसिसी स्थापनाको पृष्ठभूमि हेर्दा अल्पविकसित र विकासशील मुलुकहरुको आर्थिक विकासमा विकसित मुलुकहरुले सहयोग बढाउनु पर्ने भनी निरन्तर उठेको आवाज, सेप्टेम्बर ११ को घटनापछि सिर्जित विशेष परिस्थिति र अन्तरराष्ट्रिय सहयोगका प्रचलित स्वरुप र ढाँचाभन्दा फरक ढङ्गले क्रियाशील हुने अमेरिकी चाहना मुख्य देखिन्छन् ।

३. नेपाल र एमसिसी

सशस्त्र द्वन्द्वको समाप्ति र नेपालमा लोकतान्त्रिक गणतन्त्रको स्थापनासँगै नेपालले विकासका लागि विभिन्न अन्तर्राष्ट्रिय सहायताहरुको खोजी र परिचालन गर्ने क्रममा सन् २०१० देखि एमसिसीसँग प्रत्यक्ष/परोक्ष सम्पर्क राखेको देखिन्छ । यसक्रममा अमेरिकास्थित नेपाली राजदूतावासले एमसिसी मुख्यालयसँग सम्पर्क गरेको र तत्कालीन प्रधानमन्त्री श्री झलनाथ खनालको कार्यकालमा एमसिसीको टिमसँग भएको छलफलमा नेपालको पूर्वाधार क्षेत्र, विशेष गरेर विद्युत् प्रसारण (ट्रान्समिशन लाइन) निर्माणमा अमेरिकी सहायता परिचालन गर्ने विषयमा प्रारम्भिक कुराकानी भएको देखिन्छ ।

सन् २०१७ सेप्टेम्बरमा एमसिसीसँग सम्झौता गर्नु पूर्व नेपालले विभिन्न प्रक्रियाहरु पार गरेको छ । परियोजनामा छनोट हुन पूरा गर्नु पर्ने विभिन्न मापदण्डहरु पूरा गरेको छ । यस क्रममा थ्रेसहोल्ड कार्यक्रम त लागू समेत भइसकेको छ । सम्झौताका बारेमा कुनै पनि निष्कर्षमा पुग्नु पूर्व यसको पृष्ठभूमि, यसक्रममा विभिन्न सरकारहरुले खेलेका भूमिका र मुलुकको आवश्यकताको आलोकमा समेत राखेर विश्लेषण गरिनु पर्छ ।

४.बाहृय सहायता सम्झौता, परराष्ट्र सम्बन्ध र मुलुकको विश्वसनीयता

एमसिसीको विषयलाई लिएर कतिपय नेताहरुले दिएका अभिव्यक्तिहरुले हाम्रो परराष्ट्र सम्बन्ध, हाम्रा आर्थिक नीति र कुटनीतिक मर्यादामाथि नै प्रश्न उठ्ने स्थिति बनेको छ । अमेरिकाले अवलम्बन गरेका सबै नीति, मान्यता या गतिविधिमा हाम्रो समान दृष्टिकोण हुनु पर्छ भन्ने छैन । स्वतन्त्र र सार्वभौम राष्ट्रका हैसियतमा हामी स्वतन्त्र परराष्ट्र नीति र बाहृय सम्बन्ध अवलम्बन गर्छौं । सबैसँग मित्रता कायम गर्ने, कसैसँग वैरभाव नराख्ने नीतिका आधारमा हामी सम्बन्धहरुलाई परिचालन गर्छौं । इस्यु विशेषमा मतभिन्नता हुन सक्छ, तर ‘समान सोच राख्ने’ (लाइक माइन्डेड) हरुसँग मात्रै सम्बन्ध राख्ने र अरुसँग दूरी कायम गर्ने नीति अनुचित मात्रै छैन, हानीकारक पनि छ । चलिरहेका कतिपय बहस, आक्षेप र अतिरञ्जित प्रचारहरुले विविधीकरण, विस्तारीकरण र सन्तुलित बन्दै गएको हाम्रो कुटनीतिक सम्बन्धलाई समेत असहज बनाइरहेको छ । हामीले हिँड्न खोजेको बाटोकै बारेमा अन्यौल सिर्जना गरेको छ ।

५.विकसित देशहरुका रणनीति र आधिकारिक विकास सहायता (ओडिए)

सम्झौताका बारेमा सर्वाधिक बहस र विवादमा ल्याइएको विषय अमेरिकाको हिन्द प्रशान्त रणनीति (इण्डो प्यासेफिक स्ट्राटेजी) सँग यसको अन्तरसम्बन्धको विषय हो । यस विषयमा निष्कर्षमा पुग्नु अघि केही तथ्यहरुलाई विश्लेषण गरिनु पर्छ ।

अमेरिकाको कुनै नीति या रणनीतिले एमसिसीसँग गरिएको सम्झौताभन्दा बाहिर गएर नेपालमाथि कुनै थप कानुनी दायित्व सिर्जना गर्न सक्दैन । नेपालको जवाफदेहिता त्यति विषयमा मात्रै सीमित हुन्छ, जसमा हामीले सम्झौतामार्फत् प्रतिवद्धता जनाएका छौँ ।

६.एमसिए र अन्य सम्झौताहरु

आयोजना कार्यान्वयनमा संलग्न हुने पक्षहरुको जिम्मेवारी र विस्तृत कार्यान्वयन प्रक्रिया र विधि उल्लेख गरी विस्तारित स्वरुपमा कार्यान्वयन सम्झौता गर्ने सबै दातृ निकायको अभ्यास रहँदै आएको छ । यस्ता सम्झौता मूल सम्झौताको भाव र आशयसँग फरक नपर्ने गरी गरिने भएका कारणले यसले मूल सम्झौतालाई प्रभावित गर्न सक्दैन भन्ने कुरा स्पष्ट नै देखिन्छ ।

७.सम्झौता संसदबाट अनुमोदन नहुँदै कार्यक्रम अगाडि बढेको विषय

सम्झौता संसदबाट अनुमोदन नहुँदै किन कतिपय कार्यक्रमहरु अगाडि बढेको हो भन्ने प्रश्न पनि उठाइएको छ । एमसिसीको मुख्य विशेषता नै सम्पूर्ण पूर्व तयारी पूरा गरेर मात्र कार्यान्वयनमा जाने हो । निश्चित समयमा सुरु भएर निश्चित समयभित्रै सकिनु पर्ने बाध्यात्मक व्यवस्था रहेको एमसिसी परियोजनाको स्वरुप नेपालमा लागू अन्य परियोजनाभन्दा भिन्न छ । सुरु हुँदाको दिनदेखि नै परियोजनाको ‘काउण्ट डाउन’ सुरु हुने भएकाले परियोजना सुरु हुनु पूर्व पूरा गर्नु पर्ने कतिपय व्यवस्थालाई स्वाभाविक रुपमै लिनु पर्छ ।

८.एमसिए नेपाल, सरकारको भूमिका र एमसिसी

बाहृय सहायतामा सञ्चालित परियोजनामा अत्यधिक प्रशासनिक हस्तक्षेप हुने गरेको, त्यहाँका सवारी साधनलगायतका स्रोतहरुको दुरुपयोग हुने गरेको, बीच–बीचमा परियोजना प्रमुख, कर्मचारी र नियमसमेत परिवर्तन गरेर परियोजनाको कार्यान्वयन प्रक्रिया प्रभावित हुने गरेको तीतो अनुभव हामीसँग छ ।

यसले पनि परियोजनाको लागत बढाउन, निर्माणमा ढिलाइ हुन र नेपालको कार्यान्वयन क्षमतामाथि प्रश्नचिहृन उठ्ने स्थिति सिर्जना भएको छ । यस्ता कमीहरु दोहोरिन नदिन एमसिसी कम्प्याक्टमा एउटा छुट्टै संयन्त्र (नेपालको हकमा एमसिए नेपाल) गठन गरेर त्यसलाई सरकारले पूर्ण अख्तियारी सुम्पने र त्यसले स्वतन्त्र ढंगले काम गर्ने, बीचमा कुनै नियमहरु प्रिवर्तन गर्न नपाइने र कर्मचारी लगायतको छनोट स्वतन्त्र निकायबाट हुने व्यवस्था गरिएको छ ।

९. क्रस–बोर्डर ट्रान्समिसन लाइन र भारतको सहमति

ट्रान्समिसन लाइन बनाउने परियोजना छनोट गरिएपछि यसमा भारतको सहमति जुटाउने विषय सम्मिलित हुनु स्वाभाविकै हो । यसलाई अन्यथा विश्लेषण गर्नु आवश्यक देखिँदैन । यस्तो सहमति यही परियोजनामा सीमित हुने हो, अन्य विषयमा लागू हुने होइन । यसै निष्कर्षका आधारमा नेपालले भारतसँग विद्युत् व्यापार सम्झौता गरेको हो, त्यसपछि भारत सरकारका निर्देशिकाका कतिपय प्रावधानहरु सच्याउन पहल गरेको हो, बङ्गलादेशसँग उर्जा सहयोग समझदारी गरेको हो । यसअघि नै पनि, ढल्केबर–मुजफ्फरपुर सीमा वारपार ट्रान्समिसन लाइन निर्माण भएर हामीले आफूलाई अपुग विद्युत भारतबाट मगाइरहेको र पछिल्लो समय ‘इनर्जी बैङ्किङ्’ अवधारणा अनुरुप तिनै लाइनहरुबाट बर्खायाममा बढी भएको विद्युत् भारतमा निर्यात गर्न सुरु गरेको परिप्रेक्ष्यमा यस्ता परियोजनाको महत्वलाई बुझ्न सकिन्छ ।

१०.एमसिए, राष्ट्रिय कानुन र अमेरिकी कानुनको प्रसङ्ग

दुई मुलुकहरुबीच हुने अन्तर्राष्ट्रिय सम्झौता कार्यान्वयनमा सम्बन्धित मुलुकका कानुनहरु बाधक बन्न नहुने तथा बाझिएको हदसम्म सम्झौताकै प्रावधानहरु प्रभावी हुने व्यवस्था स्थापित अन्तर्राष्ट्रिय प्रचलन र अभ्यास नै हो । एमसिसी कम्प्याक्टको हकमा पनि यही व्यवस्था लागू हुन्छ । यसको व्याख्या यसै गरी नै गरिनु पर्छ । कहीँ कतै स्पष्ट भए पत्राचारद्वारा स्पष्ट पार्न र यसको दायरा त्यही हदसम्म सीमित हो, यसले नेपालका अन्य कुनै कानुनी प्रबन्ध र कानुनको सर्वोच्चतालाई प्रभावित गर्न सक्दैन भन्ने कुरा स्थापित गर्न सकिन्छ ।

११.सर्भाइबल क्लजहरु

सम्झौताका केही ‘सर्भाइबल क्लजहरु’ का सन्दर्भमा पनि टिप्पणी हुने गरेको छ । परियोजना पूरा भएपछि या कथंकदाचित कुनै कारणले परियोजना रद्द भएमा पनि त्यतिञ्जेल सिर्जित कतिपय दायित्वहरु फरफारक गर्न, लेखा परीक्षण गर्न, बरबुझारथ र हक हस्तान्तरण गर्न केही सङ्क्रमणकालीन व्यवस्थाहरु राखिएको देखिन्छ । यस व्यवस्थाले एमसिसी नेपालमा अनन्तकालसम्म रहन खोजेको अर्थ पनि लाग्दैन, त्यस्तो संभव पनि छैन । स्पष्ट छ, पाँच वर्षमा परियोजना सम्पन्न भएपछि एमसिए नेपालको पनि कार्यावधि सकिन्छ, परियोजना नेपालको स्वामित्वमा हस्तान्तरण हुन्छ र परियोजना कार्यान्वयनका लागि गरिएका सबै प्रबन्धहरु र यससँग जोडिएका कानुनी र अन्य व्यवस्थाहरु पनि स्वतः निष्प्रभावी या असान्दर्भिक हुन पुग्छन् । यससम्बन्धी नेपालको बुझाइ यही हो र सम्झौताको आशय पनि ।

१२.बौद्धिक सम्पत्ति

नेपालले परियोजनामा १३ करोड डलर लगानी गरेको हुनाले त्यसबापत् सिर्जना हुने बौद्धिक सम्पत्तिमा नेपालको स्वतः हक सिर्जना हुने कुरामा नेपालले स्पष्ट पारेर जानु पर्छ ।

१३.अतिरञ्जित प्रचार

यसका अतिरिक्त, परियोजनामा नेपालले लेखा परीक्षण नै गर्न नपाउने, परियोजनाको सुरक्षाका नाममा अमेरिकी सेनाको प्रवेश हुने, शिविरहरु खडा हुने, यसले भूराजनीतिक द्वन्द्व सिर्जना हुने, यस परियोजनाले अन्य छिमेकी मुलुकहरुसँग नेपालले गरेका सम्झौताहरु अवरुद्ध हुने, सम्झौता अमुक सम्झौता भन्दा पनि बढी ‘राष्ट्रघाती’ भएको आदि भनेर गरिएका प्रचारहरु अतिरञ्जित, भ्रामक र दुई मुलुकबीचको सम्बन्धलाई तिक्त बनाउने गलत आशयबाट प्रेरित छन् । यथार्थ तथ्य नबुझी पार्टीका कतिपय नेताहरु यस्ता प्रचारमा संलग्न हुनु बिडम्बनाको विषय हो ।

१४.पार्टीभित्रका बहस र विषयको संवेदनशीलता

पार्टीभित्र समय–समयमा विभिन्न विषयमा मतभिन्नता, अन्तरविरोध या असमझदारी उत्पन्न हुन सक्छन् । तर, कुनै मित्र राष्ट्रसँगको सहयोग, कुटनीतिक सम्बन्ध या मुलुकको दीर्घकालीन छविसँग जोडिएका प्रश्नहरुलाई पार्टीभित्रको अन्तरविरोधका रुपमा उपयोग या प्रयोग गर्नु बिडम्बनापूर्ण हुन जान्छ । वामपन्थी आन्दोलन आमरुपमा प्रतिरक्षात्मक रहेको अवस्था र जटील भूराजनीति र विश्व सन्दर्भमा काम गरिरहेको हाम्रोजस्तो पार्टी यस्ता विषयमा अझ बढी संवेदनशील हुनु जरुरी हुन्छ । तर, कतिपय नेताहरुका अभिव्यक्ति एमसिसी कम्प्याक्टका अन्तरवस्तुमा कम, पार्टीभित्र को चाहिँ राष्ट्रवादी र को चाहिँ अराष्ट्रवादी भन्ने कित्ताकाट गर्ने प्रश्नमा बढी केन्द्रित हुनु दुर्भाग्यपूर्ण छ ।

१५.थप प्रसङ्ग

पार्टीमा जुन ढंगले विवाद सिर्जना भयो, यस क्रममा जस्ता अभिव्यक्तिहरु सार्वजनिक भए र यसले जस्तो अन्यौल सिर्जना गर्‍यो– हाम्रो जस्तो पार्टीका लागि निकै गम्भीर र विचारणीय विषय हो । हामीजस्तो विश्व परिस्थिति र भूराजनीतिमा बाँचिरहेका छौं Û हाम्रो पार्टीको नाम, कार्यदिशा र बाटोको विषयलाई लिएर समाजको एउटा तप्का र विश्वका कतिपय शक्तिहरुका जस्तोखालको आग्रहपूर्ण दृष्टि छ र हाम्रा अगाडि जस्ताखालका चुनौती र संभावनाहरु छन्– यस्तो पार्टीका लागि मित्र राष्ट्रहरुसँग सम्बन्ध नै प्रभावित हुने, हाम्रो परराष्ट्र नीतिका आधारभूत मान्यतामै प्रश्न उठ्ने र राष्ट्रले लिएका परिपक्व नीतिहरुको ठाउँमा व्यक्तिका अपरिपक्व अभिव्यक्तिका कारण भ्रम सिर्जना हुने स्थिति आउनु निश्चय नै राम्रो होइन । सम्झौता भएको साढे दुई वर्षपछि अध्ययनका लागि कार्यदल बन्नु र सार्वजनिक बहस हुनुले हाम्रो कार्यशैलीमा रहेका गम्भीर कमजोरीहरुलाई प्रदर्शित गर्छन् ।

यतिमात्र नभएर, हिजो सरकारमा हुँदा निर्णय गरेर हस्ताक्षर गर्ने, त्यसलाई ठूलो उपलब्धिका रुपमा चित्रित गर्ने र यतिबेला यसैलाई राष्ट्रियताको मापक जस्तो बनाएर ध्रुवीकरणको शैलीको बहसमा उत्रिनु असङ्गति र अस्थिरताको अभिव्यक्ति हो । यस्ता व्यवहारले दातृ समुदायसमक्ष हाम्रो मुलुकको नीति, छवि र विश्वसनीयतामाथि नै प्रश्नचिहृन खडा गर्न सक्छ ।

प्रकाशित : वैशाख १९, २०७७ १६:२०
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×