मौलिक महोत्सव येँ याः- समाचार - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

मौलिक महोत्सव येँ याः

काठमाडौं सहरसँग जोडिएका अनौठा कथाहरु छन् । इन्द्र, कुमारी र लाखेका कथा किंवदन्ती हुन्, इतिहास होइनन् । तर इतिहास त्यति जीवन्त रहँदैन, जति किंवदन्ती रहने गर्छन् । 
काठमाडौं सहरसँग जोडिएका अनौठा कथाहरु छन् । इन्द्र, कुमारी र लाखेका कथा किंवदन्ती हुन्, इतिहास होइनन् । तर इतिहास त्यति जीवन्त रहँदैन, जति किंवदन्ती रहने गर्छन् । 
हिमेश

काठमाडौँ — धेरै धेरै अगाडि । कति धेरै अगाडि कति धेरै अगाडि । स्वर्गका राजा इन्द्रलाई पारिजातको फूल चाहिएको थियो । उनकी आमा बसुन्धरा व्रत बसेकी थिइन् । यसकै लागि पारिजातको फूल चाहिन्थ्यो ।

इन्द्र झरे, काठमाडौंको भीमसेनस्थानतिर । त्यहाँ एउटा बगैंचा थियो । त्यहीं फूल टिप्न खोज्दा मालीले उनलाई समातिहाले । इन्द्रले फूल टिप्न अनुमति लिएकै थिएनन् । फेरि ती माली पनि कम्तीका थिएनन् । तान्त्रिक थिए । इन्द्र जत्तिको देवतालाई पनि सबैले देख्ने गरेर लिंगोमा बाँधेर राखे ।

छोरा नफर्केपछि आमाले ऐरावत हात्तीलाई खोज्न पठाइछिन् । इन्द्र त समस्यामा रहेछन् । आमा आफैं काठमाडौं झरिन् । त्यो पनि बौलाहीको वेशमा । छोराको स्थिति देखेर उनी छक्क परिन् । पछि धानबाली समयमै पाक्ने दिने बचन दिइन् । त्यति मात्र नपुगेर मरेकालाई स्वर्ग लान पनि मानिन् । अनि आफ्ना छोरालाई स्वर्ग फर्काइन् । इन्द्रकी आमाको बचनअनुसार काठमाडौंका खेतबारी राम्रा हुन थाले । अनि मरेकाहरू पनि स्वर्ग जान थाले ।

अब कुमारीको कुरा । कुमारीको दैत्यसँग माया बस्छ । कुमारीले आफ्नो प्रेमी अथवा देशमध्ये एउटा रोज्नुपर्ने दिन आउँछ । कुमारीले देश रोज्छिन् । अनि दैत्यकै हत्या पनि गर्छिन् । कुमारीले दैत्य रोजेको भए देश रहने थिएन । आफ्नो देशका लागि उनले आफ्नो प्रेमका पनि हत्या गरिन् । यो कुमारीको अमर प्रेम कथा हो । कुमारीले भनेकी थिइन्, ‘अब म कहिल्यै विवाह गर्दिनँ । कुमारी नै रहन्छु ।’ यसरी उनले आफ्नो देशलाई पनि बचाइन्, उनको प्रेम पनि अमर भयो ।

लाखे पनि दैत्य नै हुन्, तर देउता जस्ता राक्षस । अब उनको कथा । काठमाडौं मज्झिपातकी एउटी असाध्यै राम्री युवतीको एक राक्षससँग माया बसेछ । ती राक्षस राति राति युवतीको घरमा आउँथे । सुत्थे पनि । पछि टोल छिमेकीले थाहा पाइहाले । राक्षस समातिए । टोलवासीले ती युवती र राक्षसको विवाह गर्ने निर्णय पनि गरे । त्यसका लागि सर्त भने राखिएको थियो, टोल र यहाँका बासिन्दाको रक्षा गर्ने काम तिनै राक्षसको हुनेछ । तिनले माने पनि, अनि सुरु भयो, लाखे परम्परा ।

यी सबै किंवदन्ती हुन् । काठमाडौं सहरसँग जोडिएका अनौठा न अनौठा कथाहरू । किंवदन्ती बकाइदा इतिहास होइनन् । तर इतिहास त्यति जीवन्त रहँदैन, जति किंवदन्ती रहने गर्छन् । कम्ती रोमाञ्चक छैनन् यी इन्द्र, कुमारी र लाखेका कथाहरू । सबैभन्दा मज्जाको कुरा त के भने काठमाडौं यस्तो सहर हो, जसमा देउताहरू मज्जाले घुम्न आउँछन् । तिनले आममान्छेसँग कुराकानी गर्छन्, कहिलेकाहीं आफैं समस्यामा पनि पर्छन् ।

यी कथाले हाम्रो समाज, परम्परा, परिवेश, मूल्य मान्यताबारे धेरथोक भनिरहेका हुन्छन् । यसमा रमाउन जान्नुपर्छ, यसमा भिज्नुपर्छ, यसले हामीलाई धेरथोक दिइरहेको हुन्छ । आज इन्द्रजात्रा । यो समय हो, काठमाडौंको सबैभन्दा ठूलो र मौलिक पर्व, येँ याःको । येँ भनेको नेपाल भाषामा काठमाडौं भयो । अनि याः भनेका पर्व । इन्द्रजात्रा भन्नु नै येँ याः भने होइन् । भाद्र शुक्ल द्वादशीदेखि आश्विन कृष्ण चतुर्दशीसम्म येँ याः मनाइन्छ, यसकै एक दिन इन्द्र जात्रा पर्छ ।

फाइल तस्बिरहरू

यी पर्वसँग तिनै इन्द्र, कुमारी र लाखेसँग अरू धेरै जोडिन्छन् । संस्कृतिका अध्येता जितेन्द्रविलास वज्राचार्य भन्छन्, ‘येँ याःका धेरै पक्ष छन्, यसका धेरै आयाम छन् । यो सुरुमा जस्तो मनाइन्थ्यो, यसमा समयअनुसार परिवर्तन आएको छ । यो काठमाडौंको आफ्नै मौलिक महोत्सव हो, जसको इतिहास आफैंमा धेरै वर्ष पुरानो छ । यसमा झन्झन् नयाँ मोड थपिएका छन्, यसले अझ यसलाई जीवन्त बनाएको छ । त्यसैले यो धेरै लोकप्रिय पनि छ ।’

वज्राचार्यका अनुसार यो यही समय हो, जति बेला काठमाडौंमा धान फल्न सुरु हुन्छ । मौसम पनि मज्जाको हुन्छ, न त गर्मी, न त जाडो । कृषिको काम सकेर सबै फुर्सदमा पनि हुन्छन् । अनि यही उपयुक्त समयमा सुरु भयो, येँ याःका रूपमा महोत्सव मनाउन । खुसी मनाउने समय, रमाइलो गर्ने समय । येँ याः बारे खोज्दै जाँदा लिच्छविकाल पुग्न सकिन्छ । त्यति बेला यो जम्माजम्मी चार दिन मात्र मनाइन्थ्यो । मल्लकाल आइपुग्दा आठ दिनको भयो । कुमारी प्रथा प्रताप मल्लले सुरु गरे, तर यसको रथ यात्रा सुरु गर्ने श्रेय काठमाडौंका अन्तिम राजा जयप्रकाश मल्ललाई जान्छ । यो पर्व असाध्यै लोकप्रिय र प्रसिद्ध भएको एउटा प्रमुख कारण कुमारी रथ यात्रा नै हो । पछिल्लो समय त सिंगो नेपालकै सबैभन्दा ठूलो परिचय बनेको छ, जीवित देउता, कुमारी । यो पर्व सुरु भएको प्रतीकका रूपमा यसिं गाढिन्छ । यसका लागि चाहिने लिंगो भक्तपुरको नालागाउँबाटै ल्याउनुपर्छ । त्यहाँबाट सबैभन्दा पहिले भोटाहिटी ल्याइन्छ र पछि हनुमानढोका पुर्‍याइन्छ ।

यसअघि यो यसिं चिकंमुगलको अट्कोनारायण अगाडि ठड्याइन्थ्यो । पछि प्रतापसिंह शाहले यसलाई हनुमानढोकामा ठड्याउने निर्णय गरे । कारण ? अर्का संस्कृतिका अध्ययेता सन मानन्धर भन्छन्, ‘नेपाल संवत् ९८५ मा तिब्बत जितेको उत्साहमा राजाले खुसियाली मनाउन यस्तो निर्णय गरे ।’ तिनै अध्येता मानन्धरका अनुसार येँ याः धेरै अर्थमा पितृमोक्षको पर्व हो । मृतको सम्झनामा ‘उपाकु वनेगु’ गरिन्छ । त्यसो भनेको दिवंगत आफन्तको सम्झनामा धूप बाल्दै, ‘पाल्चा’ राख्दै केहीले त बाजा बजाउँदै काठमाडौंका नगर घुमिन्छ । येँ याःको अर्को उत्तिकै रोमाञ्चक पक्ष हो, ‘हाथु हायकेगु’ । यसिं ठड्याउनेबित्तिकै हनुमानढोकास्थित हाथुद्यो खोलिन्छ । यी हुन्, श्वेत भैरव । भैरवको विशाल शीर मात्र भएको मूर्ति राजा रणबहादुर शाहले स्थापना गरेको मानिन्छ । ‘हाथु हायकेगु’ भनेर साँझतिर भैरवको मुखबाट जाँडरक्सी बहाइन्छ, मूर्तिको पछाडि रहेको ठूलै घ्याम्पोबाट ।

भैरवको मुखमा रहेको नलीबाट बगेको यो पवित्र जाँडरक्सी पिउँदा मोक्ष प्राप्त हुने विश्वास गरिन्छ । यसको सेवनले नानाथरीका रोग निको हुने विश्वास अझ छँदै छ । त्यसैले ‘हाथु हायकेगु’ का बेला खुबै भीड लाग्छ । येँ याःकै बेला टोल टोलमा खलक खलक मिलेर भजन गाउने परम्परा पनि छ । कुमारीको रथ यात्रा पनि तीनपल्ट गरिन्छ । सुरुमा भयो, ‘क्वनेयाः’ । दोस्रो भयो, ‘थनेयाः’ । तेस्रोपल्ट रथ तान्ने परम्परा भने राणाकालमै मात्र सुरु भएको थियो र यसलाई भनिन्छ, ‘नानीचायाः’ ।

कुमारीसँग राजतन्त्रको एउटा विशिष्ट परम्परा पनि जोडिएको छ, जुन हो, यही ‘नानीचायाः’ सकेपछि राजाले कुमारीबाट टीका थाप्ने परम्परा । अब त हाम्रोमा राजतन्त्र पनि रहेन । जति बेला थियो, त्यति बेला राजाले त्यस दिन कुमारीबाट टीका थाप्नुको अर्थ एक वर्षका लागि राज्य चलाउन आसिक माग्नुजस्तै थियो । इन्द्रजात्राकै बेला पृथ्वीनारायण शाहले काठमाडौंमा आक्रमण गरेका थिए र भनिन्छ, पछि उनले पनि यहाँको संस्कृतिलाई उत्तिकै मान्ने र अगाडि बढाउने बचन दिएका थिए ।

अब नयाँ कुरा । येँ याःसँग दुई तथ्य जोडिएका छन्, त्यो पनि केही वर्षअगाडि मात्र । साँच्चै त्यसको पनि केही वर्षअगाडि मात्र भएको भए, यसलाई समाजले स्वीकार्ने थिएन । तर अहिले सबैलाई सजिलै पचेको छ । अचेल ‘हाथु हायेगु’ का धेरै दिनमध्ये एक दिन महिलाका लागि मात्र छुट्याइएको छ । ‘थनेयाः’ को भोलिपल्ट महिला मात्र तिनै श्वते भैरवअगाडि जम्मा हुन्छन् र आफूआफूबीचको भिडमभीडबीच जाँडरक्सीको स्वाद चाख्छन् ।

अनि अचेल महिला मात्रले पनि एक दिन कुमारीको रथ तान्ने परम्परा सुरु भएको छ । पहिले त रथ तान्ने डोरी पनि महिलाले छुन पाउँदैन थिए । छोए बात लाग्थ्यो । तर आजभोलि ‘नानिचायाः’ को दिन महिलाले मात्र रथ तान्छन् । अचेल कुरा काट्ने कोही छैनन् । येँ याःको मज्जा नै यही हो । ती दिन त्यस्ता पनि थिए, जति बेला इन्द्र काठमाडौं झरेका थिए । अहिले त्यस्ता दिन छन्, जति बेला महिलाले रथ तान्ने काम मात्र गर्दैनन्, देउताको मुखबाट निस्केको पवित्र जाँडरक्सी पनि खान्छन् ।

प्रकाशित : भाद्र २४, २०७९ ०८:२९
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

दाहालसँग नोकझोंक गर्ने शर्माको बल के हो ?

द्वन्द्वकालका कमान्डरको भूमिका र खुला राजनीतिमा संगठनमा पकड बनाएका शर्मा अध्यक्ष दाहालका राजनीतिक र व्यक्तिगत कमजोरीका साक्षी पनि हुन्
माओवादीबाट वैद्य र भट्टराई बाहिरिएपछि सार्वजनिक मञ्चमा अरु नेताले दाहालविरूद्ध बोल्न हिम्मत गरेका थिएनन्, पछिल्लो समय शर्माले आफूविरूद्ध बोल्न थालेपछि दाहाल आक्रोशित छन्
गंगा बीसी

काठमाडौँ — माओवादी उपमहासचिव एवं अर्थमन्त्री जनार्दन शर्माले पार्टी पदाधिकारी चयनप्रति सार्वजनिक रूपमै आलोचना गरेपछि अध्यक्ष पुष्पकमल दाहाल आक्रोशित भएका छन् । शर्माको अभिव्यक्तिप्रति सार्वजनिक रूपमा कडा टिप्पणी नगरे पनि दाहालले निकटस्थसँग ‘अति नै हुन थाल्यो’ भन्न थालेका छन् । 


माओवादीबाट मोहन वैद्य र बाबुराम भट्टराई बाहिरिएपछि सार्वजनिक मञ्चमा अरू नेताले दाहालविरुद्ध बोल्न हिम्मत गरेका थिएनन् । पार्टीमा दाहालको यस्तो प्राधिकार छ कि उनले जे

चाह्यो त्यही हुँदै आएको छ । सशस्त्र युद्धको बेलादेखि नै दाहालविरुद्ध उत्रने नेतालाई पार्टी छाड्नुपर्ने वा खुम्चेर बस्नुपर्ने अवस्थामा पुर्‍याइएको छ । शर्मा आफूविरुद्ध बोल्ने नेताका रूपमा निस्किएपछि दाहाल आक्रोशित बनेको उनीनिकट नेताहरू बताउँछन् ।

माओवादीमा शर्मा र वर्षमान पुन महासचिवका आकांक्षी थिए । नेतृत्वले उनीहरूलाई व्यवस्थापन गर्न नसकेकै कारण पदाधिकारी चयनमा ढिलाइ हुँदै आएको थियो । पार्टीले महाधिवेशनको करिब आठ महिनापछि भदौ पहिलो साता पदाधिकारी चयन त गर्‍यो तर शर्मा र पुन दुवै उपमहासचिवमा सीमित भए । त्यसको असन्तुष्टि शर्माले बुधबार अखिल (क्रान्तिकारी) को कार्यक्रममा दाहालकै सामुन्ने पोखे । शर्माले आफू दाहालको प्रमुख रक्षक भएको दाबी गर्दै एक नम्बर आलोचक पनि आफैं भएको बताएका थिए । उनले यसो भन्दा प्रज्ञा प्रतिष्ठानको हलमा अखिल क्रान्तिकारीका विद्यार्थीले ताली बजाएका थिए, जुन दृश्य दाहाललाई चित्त बुझेन । लगत्तै दाहालले पार्टी अध्यक्षको हैसियतमा आफूले शर्मालाई हुर्काएको जवाफ दिए ।

कार्यक्रममा शर्माले नीति र नेतृत्व सही ढंगले अघि बढ्नुपर्ने आफ्नो माग रहेको बताए । ‘अध्यक्ष कमरेडको सबैभन्दा बढी कडा आलोचक पनि मै हुँ, सबभन्दा बढी रक्षा गर्ने पनि मै हुँ,’ उनले भनेका थिए, ‘अध्यक्षले जवाफ यहींबाट दिनुहोला । नीति र नेतृत्वको रक्षा गर्न सकिएन भने आन्दोलन अघि बढ्न सक्दैन । यसको अर्थ नेतृत्वको कमजोरीको आलोचना नगर्ने होइन, आलोचना पनि गर्नुपर्छ ।’ जवाफमा दाहालले भनेका थिए, ‘जनार्दनजीले जाँदाजाँदै नीति र नेतृत्व रक्षाको कुरा भन्नुभयो । म तपार्इंहरूलाई के भन्न चाहन्छु भने जनार्दनलाई रक्षा गर्न र हुर्काउन पनि प्रचण्डको मुख्य भूमिका हो ।’

शर्माले दुई साताअघि माओवादी कर्णाली प्रदेशको प्रशिक्षणमा पनि उपमहासचिवको हैसियतले सहभागी नभएको भन्दै दाहालप्रति कटाक्ष गरेका थिए । दाहालले त्यही मञ्चमा शर्माप्रति संकेत गर्दै पार्टीमा गुट नै गुट भएको बताएका थिए । बुधबार पनि शर्माले आलोचना गरेपछि दाहालले आफूमाथि अपमान भएको ठानेको निकट नेताहरू बताउँछन् ।

दाहालनिकट एक नेताले अध्यक्षलाई खुइल्याउन खोज्दा पार्टी नै खुइलिनेप्रति उपमहासचिव शर्मा सचेत हुनुपर्ने बताए । ‘जनार्दनजी पार्टीको निर्णयविरुद्ध सार्वजनिक रूपमा बोल्दै हिँड्नुभएको छ,’ उनले भने, ‘अध्यक्षले बजेट निर्माणका क्रममा अनधिकृत व्यक्ति प्रवेश गराएको काण्डमा अध्यक्षले रेस्क्यु गरेर शर्मालाई पुनः अर्थमन्त्री बनाउनुभयो । उहाँ अहिले अध्यक्षविरुद्ध उत्रिनु गलत हो ।’ गत जेठ १४ गते राति अर्थ मन्त्रालयमा अनधिकृत व्यक्ति छिराएर बजेटमा करको दर हेरफेर गरेको आरोप लागेर चौतर्फी आलोचना भएपछि शर्माले मन्त्री पदबाट राजीनामा दिएका थिए । संसदीय विशेष छानबिन समितिले सीसीटीभी फुटेज नभेटिएको भन्दै ‘सफाइ’ दिएपछि शर्मा पुनः अर्थमन्त्रीमा नियुक्त भएका थिए ।

शर्मा र पुन माओवादीमा खम्बाका रूपमा चिनिन्थे । दुवै नेता दाहालका विश्वासपत्र पनि थिए । शर्मा बाहिरी मोर्चा र पुन आन्तरिक काममा प्रभावकारी देखिन्छन् । माओवादी सशस्त्र संघर्षका बेला दाहाल लडाकुको सुप्रिम कमान्डर थिए भने शर्मा र पुन डेपुटी । पुनले लडाइँको पूर्वी र शर्माले पश्चिम मोर्चा सम्हालेका थिए । दुवैले एउटै पद ताकेपछि अप्ठ्यारोमा परेका दाहालले पदाधिकारी चयन प्रक्रिया धकेल्दै आएका थिए । भदौ ४ को स्थायी समिति बैठकले दाहालको प्रस्तावमा उनीहरूलाई उपमहासचिवमा सीमित गरेर देव गुरुङलाई महासचिव बनायो ।

गुरुङलाई महासचिव चयन गर्नुअघि दाहालले पुन र शर्मामध्ये एक जनालाई महासचिव बनाउने आवश्वान दिएको स्रोतको दाबी छ । दुवै नेताले खुमलटारमा दाहाललाई आफूहरूमध्ये एकलाई महासचिव बनाए आपत्ति नहुने बताएका थिए । त्यसबेला दाहालले खासै प्रतिक्रिया जनाएका थिएनन् । तर पुनलाई महासचिव बनाउँदा शर्मा बिच्किने, शर्मालाई बनाउँदा पुन असन्तुष्ट हुने दाहालले अनुमान गरे अनि मध्यमार्ग अपनाएर गुरुङलाई अघि सारे । गुरुङ भने विगतदेखि नै दाहालका राजनीतिक आलोचक थिए । ‘अध्यक्षको पुन र शर्मासँग डर र भर दुवै छ, उनीहरूमध्ये एक जनालाई महासचिव बनाउँदा द्वन्द्व बढ्न सक्थ्यो । त्यसैले देवजी महासचिव हुनुभयो,’ माओवादीका एक पदाधिकारीले भने ।

शर्मा र पुनको पार्टीको जिल्ला तहसम्म गुटगत संगठन छ । पार्टी नेतृत्व चयन, केन्द्र, प्रदेश र स्थानीय निर्वाचनमा टिकट वितरणमा यी दुई नेताको बढी प्रभाव पर्छ । अर्थमन्त्रीको जिम्मेवारी सम्हालिरहेको भए पनि महासचिव हुनेमा पुनभन्दा शर्मा बढी आशावादी थिए । उनले निकट नेताहरूसँग अध्यक्ष दाहालले आफूलाई महासचिव बनाउन बचन दिइसकेको बताउँदै आएका थिए । ‘अध्यक्षले महासचिव बनाउने बचन दिनुभएको थियो, अहिले धोका भयो’ शर्माको भनाइ उद्धृत गर्दै स्रोतले भन्यो ।

शर्माले कार्यक्रममा उपमहासचिवको हैसियतमा उपस्थिति नभएको बताउने गरे पनि पदबाट राजीनामा दिएको घोषणा भने गरेका छैनन् । पदाधिकारी चयनका बेला स्थायी समिति बैठकमा भने शर्माले महाधिवेशनको भावनाअनुसार नभएको टिप्पणी गर्दै उपमहासचिव पद अस्वीकार गरेका थिए । उनले सहमतिमा महासचिव चयन नभए केन्द्रीय समितिमा निर्वाचन गराएर चयन गर्नुपर्ने बताउँदै आएका थिए । ‘पार्टीले उपमहासचिव बनाउन गरेको निर्णय नमान्ने तर महाधिवेशन अघि दिएको संगठन विभाग प्रमुखको हैसियतमा मञ्चमा बोल्ने जनार्दनजीको गतिविधि पार्टी नीतिसँग मेल खाँदैन,’ दाहालनिकट एक नेताले भने, ‘पार्टी निर्णय मान्नुपर्‍यो, यसरी अराजक ढंगले चल्न मिल्दैन ।’

गुरुङ पुन र शर्माभन्दा वरिष्ठ नेता हुन् । तर गुरुङलाई महासचिव बनाइएकामा माओवादीभित्र धेरै नेता असन्तुष्ट छन् । खासगरी भारत र अमेरिकालाई हेर्ने सवालमा गुरुङ अनुदार देखिन्छन् । पार्टी महासचिवको हैसियतले राष्ट्रिय र अन्तर्राष्ट्रिय सन्तुलन मिलाउन उनलाई गाह्रो हुने नेताहरूको बुझाइ छ । २०६९ मा मोहन वैद्यसँग अलग भएका गुरुङ २०७२ मा माओवादीमा फर्केका थिए ।

उपमहासचिव पुन पनि महासचिव पद नपाएपछि असन्तुष्ट छन् । तर उनले सार्वजनिक रूपमा असन्तुष्टि पोखेका छैनन् । ‘महासचिव नभए पनि पार्टीका लागि खटिरहेको छु,’ पुनका निकट एक नेताले भने, ‘यसरी महत्त्वपूर्ण निर्णयमा खटाउने भए महासचिव बनाएको भए हुन्थ्यो ।’ सचिव राम कार्कीले विगतमा कोठाभित्र अध्यक्षको आलोचना हुने गरेको भए पनि संसदीय धारमा गएपछि सार्वजनिक मञ्चमा आलोचना हुन थालेको बताए । ‘अहिले सार्वजनिक मञ्चमा आलोचना हुन थालेको छ । यो स्वाभाविक पनि हो,’ उनले भने, ‘पार्टीको संसदीय चरित्र बाहिर आउँदै छ ।’

शर्माले सशस्त्र द्वन्द्वकालदेखि नै दाहाललाई फकाउने र धम्काउने गर्दै आएका छन् । तर ती आन्तरिक रूपम सीमित रहन्थे । पछिल्लोपटक भने सार्वजनिक रूपमै आलोचना भएपछि दाहालले कुनै ‘एक्सन’ लिन्छन् कि त्यत्तिकै सामसुम पारिदिन्छन् भन्नेमा पार्टीभित्र चासो उत्पन्न भएको छ । पदाधिकारी चयनको निर्णयबाट दाहाल पछि हट्न सक्ने देखिँदैन । सम्मुखमा आमनिर्वाचन रहेकाले शर्माको असन्तुष्टिलाई दाहालले हाल चर्को प्रतिक्रिया नदिने सम्भावना रहेको एक नेताले बताए । ‘चुनावको मुखमा बढी प्रतिक्रियात्मक बन्दा पार्टीभित्र असन्तुष्टि बढ्छ । त्यसले चुनावको माहोल बिगार्न सक्छ,’ ती नेताले भने ।

पदाधिकारी चयन प्रक्रियामा अरू नेता पनि असन्तुष्ट रहेकाले आमनिर्वाचनपछि पार्टी विशेष महाधिवेशनमा जाने सचिव कार्कीले बताए । ‘चुनावपछि सैद्धान्तिक र वैचारिक विशेष महाधिवेशन हुन्छ,’ उनले भने, ‘त्यसबेला नेतृत्व चयनको मुद्दा उठ्नेछ ।’

प्रकाशित : भाद्र २४, २०७९ ०८:२६
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
थप केही समाचारबाट
×