'हिरो' र 'कलाकार' दुवै बन्न चाहन्छन् प्रदीप- फिचर - कान्तिपुर समाचार
कान्तिपुर वेबसाईट
AdvertisementAdvertisement

'हिरो' र 'कलाकार' दुवै बन्न चाहन्छन् प्रदीप

'पहिला सधैं फिल्म बन्नुपर्छ र प्रदर्शन हुनुपर्छ भन्ने मात्रै सोचें'
रीना मोक्तान

काठमाडौँ — अभिनय नै सिकेर/पढेर फिल्म क्षेत्रमा आएका होइनन्, प्रदीप खड्का । एमबीए गरेका उनलाई फिल्म बन्नु र प्रदर्शन हुनु नै महत्त्वपूर्ण लाग्थ्यो । यस्तै पहिरन बदल्नु नै प्रदीप खड्काका लागि नयाँ चरित्र हुन्थ्यो । डाक्टरको भेष पहिरिँदा डाक्टर । गितार बोक्दा गायक । सेनाको पहिरनमा सेना । 

तर, एक दिन डाक्टर भेषमा जड्याहा चरित्र निभाएको फिल्म हेरिसकेपछि उनलाई पात्र भनेको पहिरन वा पेशा होइन रहेछ भन्ने भान भयो । त्यसपछि भने उनमा अभिनय सिक्ने हुटहुटी पैदा भयो ।

'कपाल पाल! हिरो बनाइदिन्छु' भनेकै भरमा फिल्ममा प्रवेश गरेका प्रदीपका लागि त्यतिबेला पर्दामा देखिनु ठूलो थियो । त्यहीमाथि एकपछि अर्को 'हिरो' बन्ने अफरले उनी हौसिएका थिए । आफैंले लगानी गरेको पहिलो फिल्म 'स्केप' फ्लप भए पनि 'प्रेमगीत'ले चर्चा कमाएपछि उनको यात्रा सहज बन्दै जान थाल्यो । 'प्रेमगीत २', 'रोज', 'लिलिबिलि', 'लभ स्टेसन' लगायतमा कस्तो चरित्र गर्दैछु भन्ने मतलब उनलाई थिएन । लगातार प्रमुख भूमिका पाउनुमै आफ्नो सफलता देख्थे ।

प्रदीप आफ्नो कामको मूल्यांकन गर्छन्, 'म कहिल्यै चरित्रमा राम्रो काम गर्नुपर्छ भन्नेतिर लागिनँ । सधैं फिल्म बन्नुपर्छ अनि प्रदर्शन हुनुपर्छ भन्नेतर्फ मात्र लागें ।'

आफू सन्तुष्ट भए पनि उनी अभिनित फिल्मको समीक्षा आइदिन्थ्यो- 'गुदी नभएको', 'प्याकेजिङ मात्र', 'तरकारीमा नुन नपुगेको' ।

यस्ता समीक्षाले पनि 'अभिनय सिक्नुपर्छ' भन्ने अनुभव गराएको प्रदीप सुनाउँछन् । 'कुनै समीक्षा सुधार गर्नुपर्छ भन्ने विचारसहित आउँथे भने कुनै पूर्वाग्रहसहित । कुनै परिचालित पनि हुन्थे । तर, मलाई कुनै बेला किन यस्तो लेखेको होला ? हामीले आफ्नोतर्फबाट मेहनत गरेका हौं भन्ने लाग्थ्यो,' उनले सुनाए, 'उहाँहरूलाई मबाट केही आशा रहेछ, मैले उहाँहरूले मनपराउने खालका काम पनि गर्नुपर्छ । साथै, मैले गरेको फिल्मले यो क्षेत्र कता जाने भन्ने कुरालाई डोर्‍याउँछ भने म सजक भएर काम गर्छु भनेर ग्रोथ खोज्न थालियो ।'

समीक्षकलाई मन पर्ने किसिमका फिल्म गर्ने सोच आइसकेपछि कसरी अगाडि बढ्ने भन्ने तयारी भने थिएन । त्यही समयमा एक दिन निर्देशक दिनेश राउत र विकास सुवेदीसँग उनको भेट भयो । त्यो भेट नयाँ प्रोजेक्टका लागि थियो ।

विकासले आफूसँग भएको फिल्मको आइडिया सुनाउने क्रममा 'प्रकाश'को वानलाइन पनि चुहाइदिए- 'विद्रोहबाट आएको एउटा सत्ताले अर्को विद्रोह निम्त्याउँदै छ' । 'प्रकाश' फिल्मको यो आइडिया सुन्नेबित्तिकै प्रदीपलाई मन पर्‍यो ।

विकास र दिनेशलाई भने, 'मलाई आइडिया मनपर्‍यो । यसमा काम गरौं । एउटा फिल्मले भविष्यवाणी गर्न सक्छ भने त्योभन्दा ठूलो उपलब्धि के हुन्छ ?'

त्यसपछि कथा लेखन अगाडि बढ्यो । दुई ड्राफ्टपछि स्क्रिप्ट सुने । चरित्र त जुम्लाको थियो । म्युजिक भिडियोको कामले केही दिनका लागि जुम्ला पुगे पनि नजिकबाट नियाल्ने मौका उनलाई मिलेको थिएन । खेत जोतेको अनुभव पनि प्रदीपसँग थिएन । त्यसमाथि जुम्ली भाषा बोल्न पनि नआउने । उनको तनाव बढ्यो । प्रदीप फिल्म नगर्ने निर्णय पुगे ।

'यो फिल्ममा म फेल भएँ भने मलाई व्यक्तिगत रुपमा खासै फरक पर्दैन । तर त्यसले लेखक, निर्देशकको मिहिनेत र निर्माताको पैसा फेल हुन्छ । म कमजोर भएँ भने बाँकी ५०/५५ जनाको मिहेनत खेर जान्छ । स्क्रिप्टमा शंका लागेर फिल्म छोडेको गलत सन्देश गयो भने प्रदीपले नै अभिनय गर्ने कन्फिडेन्ट नभएर छोडेको हो भनिदिनुस् भनदिएँ,' प्रदीपले सुनाए, 'मलाई फिल्म फेल हुने भार बोक्न मन थिएन । मेरो कारणले निर्माताको पैसा डुबेको सुन्न चाहन्न थिएँ । तर, निर्देशकले मलाई विश्वास छ तिमीले गर्न सक्छौ भन्नुभयो ।'

फिल्म नगर्ने कुरा गरिसकेपछि निर्देशक राउतले नै प्रदीपलाई अभिनय सिक्न सुझाए । त्यसपछि नै हो, अभिनयका गुरु अनूप बरालसँग अभिनय सिक्न प्रदीप पोखरा पुगेको ।

अभिनयको कक्षापछि भने अहिलेसम्म आफूले अभिनयलाई कति सहज ठानेको रहेछु भन्ने भान उनलाई गरायो । 'एउटा फुटबल खेलाडी वर्षौं दौडिरहेको हुन्छ । संगीतकार दैनिक साधना गरिरहेको हुन्छ । तर कलाकारका हिसाबले मैले के गरें त ? न मैले डान्स, फाइटिङ अथवा अभिनय कक्षा लिएँ । अभिनेताका रुपमा मैले यस्तो कुरा गरिनछु । कक्षा लिइसकेपछि झनै मिहिनेत गर्नपर्छ भन्ने भयो,' प्रदीपले भने ।

तीन महिना मात्रै अनूपसँग अभिनय सिकिसकेपछि फिल्मका लागि प्रदीपले अडिसन दिए । त्यतिन्जेल कास्टिङ निर्देशकमा अनूप फिल्ममा जोडिसकेका थिए । निर्देशकदेखि कास्टिङ निर्देशकलाई भरोसा दिलाउन अडिसन दिएको प्रदीप सुनाउँछन् ।

'‍उक्त चरित्रका लागि मेरो प्रस्तुति त्यो तहमा देखिएन भने अन्य कलाकारलाई लिने भनेर २/४ जना स्ट्यान्डबाई नै थिए,' प्रदीपले भने । अडिसन दिनुअगावै प्रदीपले फिल्मको सम्झौता गरिसकेका थिए । एडभान्स रकम पनि लिइसकेका थिए ।

'त्यसो भए अरुलाई देखाउनलाई मात्रै अडिसन गर्नुभएको ?' भन्ने प्रश्नमा उनले भने भने, 'मेकरलाई कन्फिडेन्ट दिनका लागि अडिसन दिएको हुँ । अडिसनपछि तपाईं त्यो चरित्रमा फिट हुन सक्नुहुन्छ कि सक्नुहुन्न भन्ने कुरा बुझ्न सजिलो हुन्छ ।'

एउटै किसिमका चरित्रमा दर्शकले मनपराइदिँदा कलाकार पनि त्यही चरित्र चित्रणमै अड्किन्छन् । प्रदीप पनि लभस्टोरी फिल्ममै सीमित भएका थिए । फिल्मकर्मीले उनलाई नयाँ चरित्रमा खासै विश्वास नै गर्न चाहेनन् भने पनि हुन्छ ।

नयाँ चरित्रका लागि कलाकारले अडिसन नदिँदा पनि उनीहरू एउटै किसिमको चरित्रमा अड्किने गरेको प्रदीप तर्क गर्छन् । 'नयाँ चरित्रमा हामीलाई विश्वास नगर्ने कारण त शायद फिल्मकर्मी त्यो जोखिम मोल्न पो चाहँदैनन कि ! अर्को त कलाकारले पनि फरक चरित्रमा अडिसन दिने जोखिम मोल्दैनन्,' उनले भने, 'कलाकारले जोखिम लिन नखोजेपछि दर्शकले जे कुरामा मन पराइदिएका छन्‚ त्यस्तै चरित्र दोहोरिने हो ।'

अडिसनपछि छनोट हुने/नहुने विषयलाई महत्त्व दिनुभन्दा पनि चरित्रमा आफू फिट भइन्छ कि भइँदैन भन्ने निर्क्यौल गर्न अडिसन दिनुपर्ने प्रदीप बताउँछन् । 'त्यसैले अडिसनका लागि कलाकार खुला हुनुपर्छ । त्यसपछि फिल्मकर्मी पनि नयाँ चरित्र दिन तयार हुन्छन्,' उनले भने, 'अडिसनमा बोलाएर मलाई कम आँकेको भन्न थालियो भने कलाकारले कहिल्यै पनि नयाँ चरित्रमा कन्फिडेन्ट देखाउन सक्दैन ।'

लामो समय टिक्न -अभिनय सिक्नुपर्छ

अहिलेसम्म गरेका फिल्महरुले प्रदीपलाई 'स्टार'को ट्याग दिइसकेको छ । उनको फ्यान लाखौंमा छन् । फिल्महरू लगातार पाइरहेकै थिए । बजारमा उनी अभिनित फिल्मको चर्चा पनि राम्रै हुन्थ्यो । चाहे त्यो सकारात्मक होस् या नकारात्मक । तर, आफूले गर्दै आइरहेको फिल्मले लामो समय टिकाउँदैन भन्ने प्रदीपलाई थाहा थियो । त्यसैले आफूले अभिनय सिकेको प्रदीप सुनाउँछन् ।

'हामी मानव जाति विकसित हुँदै जाने भएर नै अहिलेको अवस्थामा आइपुगेका हौं । कलाकारका हिसाबले म विकसित भइन, परिस्थितिअनुसार परिवर्तन भइन भने म पनि उस्तै रहन्छु । आउटडेटेड हुन्छु । म परिस्थितिअनुसार परिवर्तन हुँदै जानुपर्छ, अपडेट हुँदै जानुपर्छ यदि टिक्ने हो भने । यहि कुरामा म प्रस्ट थिएँ,' प्रदीप परिपक्व सुनिए, 'कलाकारका हिसाबले अब कहीँ न कहीँबाट सुरु गर्नुपर्‍यो । सिकेरै हो सुरु गर्ने भनेर अगाडि बढें । सिक्न छोड्न हुँदैन, परिवर्तन हुँदै जानुपर्छ भन्ने कुरा हो ।'

फिल्म करिअरको यो छोटो यात्रामा आफूले कमाएको परिचय प्रदीप गुमाउन चाहँदैनन् । त्यही परिचय जोगाउनकै लागि उनमा फरक काम गर्नुपर्छ भन्ने आत्मबोध भएको हो ।

'फिल्ममेकिङ त संसारको एक उत्कृष्ट पेशा हो । यहाँ धेरै मनिसहरू भेट्न पाइन्छ । अलग-अलग चरित्रमा बाँच्न पाइन्छ । अलग-अलग ठाउँमा जान पाइन्छ । दर्शकको माया पाइन्छ । पहिचान पनि पाइन्छ,' उनले भने, 'अहिलेको संसारमा सबै जना त्यही पहिचानको खोजीमा छन् । त्यसलाई कतिले सामाजिक सञ्जालमा खोज्नुहुन्छ । त्यसैको खोजीमा समाज नै बिरामी हुन थालेको छ । त्यस्तो अवस्थामा यो व्यापक पहिचान पाउनु त मेरो लागि गर्वको विषय हो । अहिलेसम्म मैले जति पाएँ, मैले पाउनेभन्दा बढी पाएँ भन्ने लाग्छ ।'

हिँडेरै बिजुलीबजार,त्रिपुरेश्वर, एकान्तकुना

'प्रकाश'को प्रदर्शन नजिकिँदै जाँदा प्रदीपले खाली खुट्टा घरदेखि बिजुलीबजार, त्रिपुरेश्वरसम्म हिँडेका कुरा खुबै चर्चामा आएको थियो । उनका गुरु अनूपले नै एउटा अन्तर्वातामा यो प्रसंग उठाएपछि चर्चा झनै चुलिएको हो ।

खासमा प्रदीपलाई फिल्मको लागि वजन घटाउनु थियो । २/३ दिन गाडीबाट जिम जाने गरेपछि उनलाई लाग्यो, 'गाडीबाट जिम जानु त, लिफ्ट चढेर ट्रेडमिलमा हिँडेको जस्तो भयो । ट्रेडमिलमा हिँड्न जाँदा भर्‍याङ चढेरै जाँदा भयो नि !'

त्यसपछि प्रदीपले एकान्तकुनादेखि बिजुलीबजारमा रहेको वर्कसपसम्म हिँड्ने सोचे । हिँडेरै पुगे त्रिपुरेश्वरमा रहेको जिमखाना पनि । गुरु अनूपले त्यो कुरालाई नियालेका रहेछन् । एक दिन अनूपले नै प्रदीपलाई उक्त हिँडाइलाई चरित्र निर्माणका लागि प्रयोग गर्न सुझाए ।

'गाउँले केटा जसरी भीरपाखामा खाली खुट्टा दौडिरहेको हुन्छ; त्यसरी आफूलाई तयारी गर भन्नुभयो । त्यसपछि मैले निरन्तर खाली खुट्टा हिँड्न थालें । हिलो भएको ठाउँमा चप्पल लगाउँथे । त्यसरी हिँड्दा म अरुको हिँड्ने शैली नियाल्थें । त्यतिबेला यो कुरा चर्चामा आउला भनेर सोचिनँ,' प्रदीप सुनाउँछन् ।

क्याप, मास्क लगाएर यसरी हिँड्ने क्रममा अरुले खासै नचिनेको प्रदीप सुनाउँछन् । 'मेरो शरीरको बनोट अन्यका झैं कमन छ । म त्यस्तो अग्लो पनि छैन । म सबैतिर मिल्छु । यसरी १५/२० दिन हिँडें । फिल्ममा फरक बडी ल्याङ्ग्वेज देखियोस् भनेर बाटोमा अभ्यास गर्दै हिँड्थे । अरुले मलाई नोटिस गरे कि गरेनन् यादै गरिनँ । तर, म आफ्नै सुरमा हिँड्थे,' प्रदीपले भने ।

यसबीच प्रदीपले आफू अहिलेसम्म हिरो भई काम गरेको अब कलाकार बन्न चाहेको बताउँदा त्यो अभिव्यक्तिलाई धेरैले उडाए । त्यसलाई लिएर सामाजिक सञ्जालमा ट्रोल नै भयो‚ 'म पहिला विद्यार्थी थिएँ, अब स्टुडेन्ट बन्छु; म पहिला युएसए गएको थिएँ, अब अमेरिका जान्छु‚' आदि ।

त्यस्ता कमेन्ट देखेपछि भने प्रदीपलाई ट्रोल गर्नेहरुले हिरो र कलाकारबीचको फरक बुझेछन् भन्ने भयो । समाज कति 'जजमेन्टल' छ भन्ने कुरा उनले त्यसैमा देखे ।

'मैले भनेको कुरामा जतिले कमेन्ट गर्दै जज गर्नुभयो त्यो उहाँहरुको कुरा हो । तर त्यो पोस्टमा धेरै त १९/२० वर्षका थिए । मैले त्यसलाई इग्नोर गर्न सक्थें । तर अहिले हाहा गरेर बित्यो भने जिन्दगीले भोली हाहा गर्छ भन्ने सन्देश दिनुपर्छ भन्ने जिम्मेवारी बोध भयो । कति कुरालाई गम्भीर लिनुपर्छ भनेर नवाजुद्दिन सिद्दिकीले हिरो र कलाकारको फरक छुट्याएर बोलेको कोट स्क्रिनसट गरेर राखिदिएँ,' प्रदीप भन्छन्, 'गलत अर्थ ननिकाल्ने हो भने सायद ठिकै कुरा गरेजस्तो लाग्छ । फिल्मको हिरो त भइहाल्यो, सबै क्षेत्रमा हिरोहरु हुन्छन् । फिल्मको हिरो पनि हिरै हो, अन्तिममा बचाउन आउने । तर, त्यसरी बचाउन नसक्ने पनि त पात्र हुन्छन् । आफ्नो परिवारलाई बचाउन नसक्ने दयनीय पात्र हुन्छ नि त । त्यस्ता चरित्रलाई हिरो भन्न मिलेन ।'

२० वर्षको उमेरमै 'स्केप' नामक फिल्ममा लगानी गर्दै 'हिरो' बनेका प्रदीप थप्छन्, 'म जहिल्यै 'प्रकाश'जस्तो चरित्र खोज्दै हिँड्छु भन्ने होइन । दर्शकले मलाई प्रेमगीत र लिलिबिली जस्ता चरित्रमा रुचाइदिनु भएको छ, म त्यस्तो पनि गर्छु । चरित्रमाथि आधारित फिल्म गर्न सकें भने पनि गर्छु ।'

प्रकाशित : श्रावण ५, २०७९ १८:२९
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्

नदीको यात्राले देखाउने 'जलवायु परिवर्तन'

रीना मोक्तान

काठमाडौँ — 'म हिउँको यात्रा, सागरको छाया मेरो गन्तव्य थोपा थोपा...' पृष्ठभूमिमा यो गीत मधुर सुनिएसँगै स्टेजमा देखा पर्छ, हिमाल । शान्त अनि चम्किलो । त्यही हिमालबाट पग्लिएर तीन नदीले सुरु गर्छ समुद्र पुग्ने यात्रा । त्यही यात्रामा ती नदीहरू साक्षी बन्छन् जलवायु परिवर्तन, त्यसले मानव जीवनमा पारेको प्रभावको । मानवीय गतिविधिले जलवायु परिवर्तनमा पुर्‍याएको असर र त्यसका मारमा परेका जीव, जन्तुका विषय नियाल्दै अगाडि बढ्छ यात्रा ।

'पोखिएर फेरि बग्दैछु । फेरि नयाँ बाटो लिइँदैछु,' एउटा नदीले प्रफुल्लित हुँदै अर्को नदीलाई सुनाउँछ । समुद्रसँग भेट्ने नदीको यात्रा पूरा होला ? नाटक 'हिउँको पृथ्वी यात्रा' त्यसैको जवाफ हो । अमजद प्रवेज र घिमिरे युवराजको लेखन र निर्देशनमा तयार भएको नाटकले जलवायु परिवर्तनमा मानवीय गतिविधिका अन्तरसम्बन्ध, मावनदेखि जीव जन्तुका विषयलाई कलाकारहरूमार्फत मञ्चमा प्रस्तुत गरेका छन् ।

प्रकृति दोहन, त्यसले सृजना गरेका असमानता समेटिएको नाटकमा नदीहरू बोल्छन्, डल्फिनहरूको संवाद राखिएको छ । नदीलाई कलाकारले शरीरमा ल्याएर उनीहरूका यात्रा, संघर्ष र अनुभूतिलाई मञ्चमा उतारिदिएका छन् । बग्दै गरेको नदी र मानवीय जनजीवन कथाको केन्द्रमा छ ।

०००

जलवायु परिवर्तनका कारण वर्षा हुन सकेको छैन । गाउँ काकाकुल बनेको छ । पानी पर्ने आसमा बसेका छन्, कुसुमका परिवार । कुसुमका बुवा, आमा, हजुरआमा, भाइ थोपाथोपा हिसाब गर्दै पानी पिउँछन् । घरभन्दा माथि खोला थुनेर बाँध बनाएपछि घर अगाडिको खोला सुकेको छ । धारा र कल पनि सुकिसके । बाँधमा थुनिएको पानीले बिजुली आउने खुसी त छ, तर त्यो भन्दा बढी आवश्यकता पानीको छ ।

त्यसैले उनीहरू आकाश वर्षने व्यग्र प्रतिक्षामा बस्छन् । तर, पानी वर्षँदैन । गर्मीले यो परिवार मात्रै होइन अन्य धेरै जीवहरू पनि मारमा परेका छन् । मुसाहरू दुलोबाट बाहिरिएका छन् । बोटबिरुवा सुकेका छन् । हात्तिहरू बस्ती पस्न थालेका छन् । नदी सुख्दा कुसुमका बुवाको माछा मार्ने पेशा धरापमा परेको छ । नाटकले नदी र मानव जनजीवको कथालाई सँगसँगै अगाडि बढाएको छ ।

प्रकृति दोहनले मानवलाई कसरी असर पारिरहेको हुन्छ, कुसुमका परिवार त्यसको उदाहरण हो । प्रकृति मासेर बाँध बनाउँदा उनीहरूको जीवन सुख्खा भएको छ । उनीहरू चाहेजति मन भरुञ्जेल पानी पिउन सक्दैनन् । निर्धक्क नुहाउन सक्दैनन् । कुसुमका बुवा र भाइ एकदिन छेउकै खोंचमा माछा मार्न पुग्छन् । जति जाल हान्दा पनि उनीहरूको हातमा माछा पर्दैन । त्यतिकैमा त्यहाँ आइपुगेका आर्मीको समूहले उक्त ठाउँ निकुञ्जभित्र पर्ने भएकाले माछा मार्न प्रतिबन्ध लगाइदिन्छ । माछा मार्न नपाउँदा कुसुमका बुवा बिरक्तिएका छन् । प्रकृति मासेर गरिएको असन्तुलित विकासले ल्याएको विपदको सामना मानवले गर्नुपरेको कुरालाई नाटकमा प्रस्तुत गरिएको छ ।


त्यसैले एउटा दृश्यमा प्रेमी सरोजको प्रश्नको जवाफमा कुसुम भन्छिन्, 'प्रकृतिलाई जथाभावी चलाएर हामीले कंक्रिटको सहर त निर्माण गरौंला । तर त्यसको बदलामा ठूलो मूल्य चुकाउनुपर्छ कि क्या हो ? यो पृथ्वी मानिसको मात्रै होइन । अन्य जीवहरूको पनि हो ।'

हामीले आफ्नो जीवन बाहेक अन्य जीवहरूका लागि कति पटक सोच्यौं त ? हाम्रा गतिविधिले उनीहरूमा पर्ने असरबारे कहिल्यै हामी गम्भीर बन्यौं त ? मञ्चमा देखिने नदी, डल्फिन, हात्तिका जीवनले एकपटक सोच्न लगाउँछ । मानवीय गतिविधिमाथि घोत्लिन लगाउँछ । एक दृश्यमा एउटा नदीले 'यो पृथ्वीमा हाम्रो कत्ति ठूलो जिम्मेवारी छ है । हामी बग्दै बग्दै सारा जमिनलाई सिंचित गर्छौं । हामीलाई दिएर बोटबिरुवा, चराचुरुङ्गीहरूले आफ्नो तिर्खा मेटाउँछ ।' त्यसमा अर्को नदीले थपिदिन्छ, 'हामीभित्र कत्ति धेरै जीवहरू छन् है । यदि हामी सुक्यौं भने कत्ति जीवहरूलाई गाह्रो हुन्छ होला । कत्ति जीवहरू मर्छन् होला । हामीलाई यही सोचेर चिन्ता लाग्छ ।' उक्त नदीको कुरा सकिन नपाउँदै अर्को नदीले भन्छ, 'हामीलाई बगिरहनमा कति जीवहरूको जीवनको अर्थ छ । तर मानिसहरू हामी बगेको देखेर खेर गयो भन्छन् । के हामी साँच्चै खेर गएको हो ?'

जलवायु परिवर्तन मात्रै होइन राजनीति, प्रेम पनि 'हिउँको पृथ्वी यात्रा'मा देखाइएको छ । विपदमा परेका जनतामाथि गरिने राजनीतिलाई देखाइएको छ । नाटकमा मानव जीवनलाई मात्रै देखाइएको छैन । अन्य जीवका जीवनलाई पनि समेटिएको छ । डल्फिनका भोगाइलाई देखाइएको छ । यसरी थुप्रै कथाहरू समेट्न खोज्दा, नदीको यात्रा अप्रष्ट देखिन्छ । मञ्चमा कुसुमको परिवारलाई हेर्नेहरूले नदीको यात्रा कहाँ पुग्यो, त्यो बिर्सिसक्छन् । तर, नदी र जीव जन्तुको जीवन भोगाइलाई मञ्चमा प्रस्तुत गर्ने चुनौतिबीच नाटकले उठाइएको विषय गम्भीर छ । मिठा संगीत, सुन्दर प्रप्स, मौलिक संवाद र कलाकारहरूको अभिनयले जटिल विषयलाई सरल ढंगमा प्रस्तुत गरिएको छ ।

नाटकमा प्रयोग गरिएको संगीत निकै सशक्त लाग्छन् । धेरै दृश्यमा गीतहरूले कथावाचन गरिदिएको छ । स्मारिका फुयाँल र अनुप तिमिल्सिनाको आवाजले दर्शकलाई कथासँग जोडेर राख्न भूमिका खेलेको छ ।

त्यस्तै हिमाल, हात्ती, डुंगालगायत मिहिन प्रप्सहरू जुन मञ्चमा देखिन्छन्, त्यसले पनि कथामा बल प्रयोग गरिदिन्छ । कुसुमले प्रेमीलाई सरोजलाई भेटेको एउटा दृश्य निकै आकर्षक र कलात्मक लाग्छ । टर्चको सहयोगमा जसरी जुनकिरि समातिएको देखाइएको छ, उक्त दृश्य नाटकको शसक्तमध्येको एउटा हो ।

प्रप्समा मिहेनत देखिन्छ । कलाकारहरूको अभिनयले जीव जन्तुका भोगाइलाई विश्वासयोग्य बनाइदिएको छ । हजुरआमाको चरित्रलाई पवित्रा खड्काले मञ्चमा आफ्नो अभिनयमार्फत् जीवन्त प्रस्तुत गरिदिएकी छन् । हजुरआमा बाहेकका अन्य चरित्रलाई पनि उनले जसरी प्रस्तुत गरिदिएकी छन् ।

त्यसले उनको अभिनय कौशलता प्रष्ट्याउँछ । संगीता उराँवले पनि आफ्नो चरित्रलाई न्याय दिने अभिनय गरेकी छन् । नाटकमा पवित्रा र संगीतासँगै झकेन्द्र विसी, ज्योति पोखरेल, रविन परियार, गोविन्द्र ओली, हिमाल भुजेल, शुशीला लोहार र ज्याक बरालको अभिनय छ । शिल्पी थिएटरमा मञ्चनरत यो नाटक यसअघि कालेबुङ अन्तर्राष्ट्रिय नाट्य महोत्सवमा देखाइएको थियो भने उपत्यकाबाहिर १२ पटक मञ्चन भइसकेको छ ।

प्रकाशित : श्रावण ३, २०७९ २१:१२
पूरा पढ्नुहोस्
प्रतिक्रिया
पठाउनुहोस्
×